vrijdag 23 juni 2017

Onderwijssalaris II

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Saint-Malo.



Kaper

Een piraat is iets anders dan een kaper. Hun daden laten zich onderscheiden door de keuze van hun prooi. Maakt het voor een piraat niet uit welke nationaliteit het beoogde slachtoffer heeft, een kaper kaapt uit naam van zijn vorst. Robert Surcouf was een kaper. Zijn roemruchte daden verrichte hij tussen 1794 en 1815 en hij had het vooral gemunt op Engelse schepen en, vanuit militair oogpunt, niet de minsten. Hij was er goed in. In zijn thuishaven, Saint-Malo, spreekt men er tweehonderd jaar na dato nog met het nodige respect over en is hij geëerd met een standbeeld. In de nadagen van het Napoleontische Frankrijk werd hij vanwege zijn reputatie van onoverwinnelijke nog ingelijfd bij de Franse marine maar dat was niet op eigen verzoek. Het voordeel een kaper te zijn was, dat hij zelf over de buit mocht beschikken en daar stak de marine natuurlijk een stokje voor. De kaperij was voor Surcouf uiterst lucratief en hij liet zijn geboortestad daar gul in meedelen. Vandaar het standbeeld.



Erebaantje

Vraag en aanbod bepalen van de meeste goederen en diensten de prijs. Hoe schaarser, hoe duurder dus. Maar er zijn uitzonderingen. Soms krijgt men juist dingen van mensen gedaan door er slechts een minieme beloning aan te koppelen. De ondernemer of overheid die het kan doen voorkomen dat het om een erebaantje gaat moet zich er zelfs voor hoeden het loon al te aanlokkelijk te maken, dat zou maar afschrikken. Tijdens de recente economische crisis is het onze door liberalen overheerste kabinetten gelukt het werk in het onderwijs als een eer neer te zetten. “Het volk zal u er eeuwig dankbaar voor zijn!“ of zoiets. Maar de maat is vol!



Standbeeld

Een standbeeld voor Max? Namens het dankbare vaderland? Waar zou het neergezet worden? Naast dat van Ferdinand Domela Nieuwenhuis? Die zou zich uit ergernis omdraaien in zijn graf en als hij nog van zich kon laten horen zou hij ongetwijfeld zeggen: “Max, je hebt je laten besodemieteren!“ Max echtgenote weet dit al langer, de beeldend kunstenaar en zijn opdrachtgever moeten dan ook vrezen voor hun leven.



Staken

Komende dinsdag gaan wij van het onderwijs heel beleefd een uurtje staken. Een schot voor de boeg of een losse flodder? We gaan het zien maar Max pleit voor iets minder van die typische onderwijsbeschaafdheid en politieke correctheid. Wie de Monty Pythonfilm “The Meaning of Life“ gezien heeft herinnert zich wellicht de scene waarin een compleet accountants-kantoor letterlijk het anker licht en de trossen losgooit om de strijd tegen de gevestigde orde tegemoet te varen. Max heeft iets soortgelijks in gedachten. Men ziet het al voor zich. Max een lap voor het oog en een papegaai op de schouder, de collega’s zwaaiend met de degen. Hijs de zeilen en zet koers naar De Haag! Wij verdienen beter! Wij verdienen meer! Vive Surcouf!!



Dit was Max-Geen kwartier!-Kleinletter.

zaterdag 17 juni 2017

I.B.

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Uruk.



Onsterfelijk

Het leven van Gilgamesh was afwisselend een opeenvolging van voorspoed en tegenslagen. Noem het gerust een strijd. Om een strijd zoals die van Gilgamesh in het voordeel te kunnen beslissen zou onsterfelijkheid wel eens van pas kunnen komen maar hoe bekomt men dit? Door te rade te gaan bij de enige onsterfelijke, bij Uta-Napištim dus. Uta-Napištim had als enige sterveling de zondvloed overleefd en was bovendien gehuwd met de godin die het levensvocht voortbracht en daarmee had hij het eeuwige leven weten te verkrijgen. Hij wees Gilgamesh de weg naar de vindplaats van het elixer en die wist het op de bodem van een diepe oceaan te bemachtigen. Onnodig te zeggen dat ook dit een strijd was, een worsteling met de dood als het ware.
Verkreeg onze held daarmee het eeuwige leven? Nee, dat niet. Het magische goedje werd hem ontstolen door een slang en slangen zijn, zoals u weet, wel onsterfelijk, zij werpen het oude vel af en gaan vernieuwd verder met hun leven. Voor de gewone of de ongewone sterveling, Gilgamesh was zo’n vijftig jaar lang koning van Uruk in Mesopotamië, lijkt een goddelijke status onhaalbaar. Zij die de mens de weg daarnaar zouden kunnen wijzen zijn onbetrouwbaar of domweg niet van zins te doen wat ze beloven. Gilgamesh gang naar het hogere was op voorhand een “wild-goose chase“.



Steun

Goede raad is meestal duur. Voor een overwinning, militair of anderszins, is steun van bovenaf onontbeerlijk. Menig vorst of stamhoofd ging in het verleden aan de vooravond van de strijd dan ook te rade bij een adviseur of tussenpersoon. Sjamanen, totems, afgoden, sterrenwiggelaars, wichelroedelopers, waarzeggers, orakels, priesters, kardinalen Richelieu en Greten Hofmans hebben de ambitieuze elite van goede raad voorzien. Heeft dit altijd tot het beoogde doel geleid? Uiteindelijk deed het er vaak niet toe. Bij een gebrek aan succes of geleden nederlaag rolde er alvast één hoofd. U raadt het al....



I.B.

Max’ school beschikt ook over een orakel. In hedendaagse termen spreken we van Interne Begeleiding en omdat het hier een vrouwelijke collega betreft is zij de Intern Begeleidster, I.B.er of -ster dus. Haar naam? Ute. Duitse voorouders? Onduidelijk is, wie er om haar advies verzocht heeft. Was het de directeur die er zijn strijd voor beter onderwijs mee dacht te winnen of was het het schoolbestuur dat alle hoop op haar gevestigd heeft. Max’ collega’s zijn het erover eens: zij waren het in elk geval niet!



Bijnaam

De meeste van Ute’s adviezen komen ongevraagd en gaan vergezeld van intensief toezicht en een vorm van controle waar een politieagent nog iets van kan leren. Die laatste vergelijking wordt nogal eens gemaakt en heeft haar dan ook een nogal lelijke bijnaam opgeleverd.
Prinsemarij, smeris, klabak, juut, kip, flik, hermandad, diender en rus. Het is maar een greep uit de vele, niet altijd positief bedoelde, bijnamen voor blauwe wetshandhavers. Eén daarvan laat zich nogal makkelijk achter de voornaam van onze I.B.ster plakken. Max laat u raden. Dat het ook korter kan maakte een collega onlangs op kernachtige manier duidelijk: “Morgen komt die ........ in mijn klas kijken!“



Status quo

Tussen Uta-Napištim en Gilgamesh is het nooit meer helemaal goed gekomen. Tussen Ute en Max en zijn collega’s heerst op zijn best een gewapende vrede. Deze status quo wordt door directie en andere Olympische goden glimlachend gadegeslagen onder het motto “Divide et Impera“. Max begrijpt niet hoe dit zijn leerlingen ten goede moet komen. “Dat is ook niet nodig“, sprak het orakel. Max c.s. eisen haar hoofd!



Dit was Max-Weg-Met-Die-Werkdruk-Kleinletter.

vrijdag 9 juni 2017

Ouderenbeleid

















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Hoei.



Sportman

Wie er sportman van het jaar 2017 gaat worden staat nu wel vast: Tom Dumoulin. De kans dat een andere Nederlandse sporter deze eer nog van hem af zal kunnen snoepen is, bij gebrek aan andere aansprekende sportieve evenementen, bijzonder klein. Een collega wielrenner die de Tour de France wint? Nagenoeg uitgesloten. Sven Kramer dan. Alweer!? Nederlands succes op Wimbledon? Geen idee wie dat zou moeten bewerkstelligen.
Max houdt van wielrennen, hij heeft het al eerder zijn rubriekje in weten te smokkelen. Henri Pélissier en Gino Bartali hebben hier al eens gefigureerd. Het aantrekkelijke van de sport zit hem voor Max in het onmenselijke karakter ervan maar ook in het decor waarin het zich afspeelt.



Obstakel

Wielrenners hebben nogal wat obstakels te overwinnen. Welke dat zijn wordt nogal eens bepaald door de sponsoren van de betreffende wielerwedstrijd. Ski-oorden zijn regelmatig bereid het nodige op tafel te leggen om in beeld te komen. Ook historische steden en stadjes, vooral van die oude met muren erom, zien het als een mooie kans. Het aantal oude citadellen dat in wielerwedstrijden bestormd wordt is legio. Het kasseienpad dat omhoog leidt naar de citadel van Hoei bijvoorbeeld, is een bekende en jaarlijks terugkerende hindernis, dit jaar voor de vijfde maal een prooi voor de Spaanse renner Alejandro Valverde.



List

De oude citadel van Hoei bestaat overigens niet meer. Het voormalige kasteel is bij verdrag ooit gesloopt maar later dan weer vervangen door een fort, gebouwd in de korte periode na de Franse overheersing dat België en Nederland gezamenlijk een staat vormden. Ook Spaanse soldaten hebben nog op de wachttorens van de gesloopte burcht hun ronden gelopen, Valverde had met zijn overwinning dus niet de primeur. Veel gevechten hebben er overigens in het verleden niet plaatsgevonden. Vijandelijke legers liepen er liever omheen. In het jaar 1595 werd het kasteel wel veroverd door troepen van Staatse opstandelingen maar daarbij werd nauwelijks een schot gelost. Een krijgslist, verzonnen en uitgevoerd door dezelfde aanvoerder die de stad Breda had weten in te nemen, zorgde daarvoor.



Metafoor

Is in militair opzicht de citadel een achterhaald fenomeen, als metafoor staat hij nog steeds fier overeind. Een mooie beschrijving van de figuurlijke onneembaarheid valt te lezen in het boek “De Citadel“ van A.J.Cronin. Een van idealen vervulde jonge arts neemt het in een mijnwerkersstadje in South-Wales op tegen de gevestigde medische orde die het meer om het geld dan om de geneeskunde te doen is. Aan het eind van het verhaal moet hij tot zijn schande ervaren dat de citadel niet geslecht is. In zijn dure Londonse praktijk doet hij het in medisch opzicht weliswaar beter dan de artsen die hij ooit verafschuwde maar is het uiteindelijk toch het geld dat hem drijft.



Geld

De citadel van het onderwijs, althans die van het basisonderwijs, is een minder onneembare vesting dan die van Cronin. Integendeel. Conservatisme en behoudzucht zijn absoluut uit den boze en om het geld hoeft men er al helemaal niet aan te beginnen. Dat laatste ziet Max als een geluk bij een ongeluk. De kenniseconomie dicteert een voortdurende vernieuwing en die kan natuurlijk alleen maar van onderaf komen. Willen de sponsoren dat voor elkaar krijgen dan zal er een pak geld bij moeten. Voor Max, die al een paar jaar achter de kantelen van het arendsnest op wacht staat, zou in dat geval de citadel veranderen in een vulkaan: heb je de top zo’n beetje bereikt, kan je er zomaar uitgespuugd worden. Dat laatste zou geen ramp zijn als de fondsen eerlijk verdeeld zouden worden. Vernieuwing is één maar het zou hand in hand moeten gaan met een fatsoenlijk ouderenbeleid en eventueel een afvloeiingsregeling.



Afdaling

Tom weet het, Alejandro weet het: de weg naar de top is zwaar. Sensationeel, gevaarlijk doch zoet is de afdaling. Voor Max is de weg na de top vooralsnog in mist gehuld. Nou ja, handschoenen aan, een krant onder het shirt en de rem erop. Met een beetje doodsverachting kom je heus wel beneden.



Dit was Max-Downhill-Kleinletter.

donderdag 1 juni 2017

Competentie

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Jeruzalem.



Bouillon

Godfried van Bouillon stierf in het jaar 1100 toen hij veertig jaar oud was. Over de oorzaak van zijn overlijden bestaat wat onzekerheid maar gezien zijn daden is het een wonder dat hij nog zo oud is geworden. Zijn naam is vooral verbonden aan de eerste Kruistocht en de verovering, onder zijn leiding, van Jeruzalem maar eerder al had hij een rol gespeeld in de investituurstrijd en was hij opgetrokken tegen paus Gregorius VI in Rome.
De weg naar Jeruzalem, via Klein-Azië, was een lange aaneenschakeling van veldslagen. Ondanks de militaire tegenslagen die onderweg geleden werden groeide het aantal aanhangers van de kruistocht gestaag. De oproep van paus Urbanus II had zijn uitwerking niet gemist.



Dood

Voor de middeleeuwer was de dood alomtegenwoordig, zo schrijft Johan Huizinga. Op slechte leefomstandigheden, onvoldoende gezonde voedingsmiddelen, epidemieën, natuurgeweld en voortdurende aanvallen van elkaar beconcurrerende landheren bestond geen wetenschappelijk antwoord. Voor de gewone boer en burger loerde om iedere hoek gevaar. Troost en uitleg vond men in het geloof. De gedachte dat het lot zich niet liet beïnvloeden maakte de stap naar deelname aan een veldtocht of kruistocht dan ook klein. Voor sommigen betekende het een vlucht voor naderende hongersnood, de gewapende krijgsman wist immers altijd wel aan zijn kostje te komen.



Lot

Het lot, dus. Of het noodlot, dat was een kwestie van afwachten. Het heeft na de kruistochten nog eeuwen geduurd voor de mens daar greep op heeft weten te krijgen. Met het toenemen van kennis is de rol van religie in de maatschappij evenredig afgenomen, uitzonderingen daargelaten. Doodgaan hoort er niet meer zo bij als in de tijd van Godfried van Bouillon. Sterker: we zijn steeds beter in staat het einde uit te stellen. Toch speelt het lot ons nog wel degelijk parten. We spreken in zo’n geval meestal van een ongeluk.



Beroep

Max heeft al eens bericht over het schoolzwemmen en over het verdrinken van een scholiere in een zwembad in Rhenen. Niemand van het zwembadpersoneel en de begeleidende leerkrachten had kunnen voorzien dat die dag het noodlot toe zou slaan. Een rechter heeft inmiddels, een kleine anderhalf jaar later, besloten dat een beroep op dat noodlot niet van deze tijd mag zijn. We leven toch niet in de Middeleeuwen! Er zijn mensen verantwoordelijk gesteld en er is een strafmaat bedacht. Neen, niet vierendelen of kielhalen maar taakstraffen. Uitspraak 6 juni.



Straf

Zoals wel vaker zijn de daders net zo goed slachtoffer. Een taakstraf is direct gericht tegen een persoon, is niet inwisselbaar. De beschuldigde leerkrachten hadden liever een boete gehad. Met zo’n vonnis in de hand kun je tenminste bij je bestuur aankloppen en beargumenteren dat je tegen een competentielacune bent aangelopen. Geacht schoolbestuur, betaalt u maar! De rechter besloot echter anders en terecht. Een rechtbank doet niet in aflaatbriefjes, dat zou de claimcultuur alleen maar nog meer in de kaart spelen. De voorgestelde straf getuigt echter ook niet van juridische creativiteit.



Bedreiging

Voor de middeleeuwer bestond geen remedie tegen het noodlot. In hoeverre is de hedendaagse leerkracht tegen het noodlot beschermd? Max’ klasje begeeft zich wekelijks naar het zwembad. Lopend!! Door de drukste straten van Amsterdam! Het zwemwater vormt naar verhouding nog de minste bedreiging. Dagelijks begeven zich hordes kinderen onder begeleiding van hun leerkrachten naar de dierentuin, bibliotheken, schooltuinen, zwembaden, schoolreisjes en nog zo het een en ander. Dagelijks wordt een mierenhoop van sms’ende automobilisten, over het trottoir rijdende brommeraars, ongehelmde e-bikers en stekeblinde trambestuurders getrotseerd en dat gaat allemaal maar goed zolang het goed gaat.



Boeten

Wat hangt Max en zijn collega’s boven het hoofd als het fout gaat? Max beschikt helaas niet over een certificaat Reddend Zwemmen of Onbezoldigd Verkeersagent. De cursus Glazen Bol die hij onlangs heeft aangevraagd werd hem niet gegund. Op menig terrein mag hij zich incompetent noemen en dat dreigt hem nu toch op te breken. Zijn de gevaren groter dan voorheen? Nee, maar de verantwoordelijkheden die hem in de schoenen worden geschoven wel. Mocht Max ooit nalatig verklaard worden, laat hem dan boeten met een pelgrimage. Laat hem zijn beperkte competenties beproeven in het spoor van Godfried van Bouillon. In die streken hebben kinderen vandaag nog heel wat te lijden en Max zal er ondanks zijn beperkte vaardigheid toch goed kunnen doen. De tocht zal, en dat is wrang, voeren door het gebied waaruit het verdronken meisje en haar familie juist gevlucht was. Mocht de reis slagen dan kan een onderwijsondersteunende dienst er een nascholingscursus op baseren. De naam hiervoor? “Voorkómen is beter dan Vóórkomen“.



Dit was Max-Barrevoets-Kleinletter.

vrijdag 26 mei 2017

Te laat komen
















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Tarente.



Constructie

De “Stringbag“. Nee, geen wasmandje voor frivool damesondergoed, maar een bijnaam, een koosnaampje. Van wat? Dat komt zo. Het ding woog 1900 kilo, genoeg voor een riante afdracht van wegenbelasting, maar in zijn soort tamelijk licht. De constructie bestond uit een met doek bespannen metalen frame dat stabiel gehouden werd door een grote hoeveelheid staaldraadjes, kruiselings en overdwars, vandaar de bijnaam. Een mens van deze tijd zou er niets dan lelijkheid in zien maar het is de lelijkheid van een Lelijk Eendje. Noem het persoonlijkheid. De Fairey Swordfish was zo bezien een van de mooiste vliegtuigen die ooit gebouwd zijn.



Verouderd

De vlucht van de Swordfish liet zich vergelijken met die van een zwaan. Het was hard werken bij het opstijgen en hard werken om het doel te bereiken. De dubbele vleugels, het was een tweedekker, klapwiekten soms letterlijk en het knarsen en piepen van de hele contraptie zal de driekoppige bemanning niet bepaald een gevoel van veiligheid hebben gegeven. Het ding was ontworpen voor de Britse marine en bedoeld om torpedo’s te lanceren. Bij het uitbreken van de tweede wereldoorlog was de Swordfish eigenlijk al sterk verouderd maar boekte tegen alle verwachtingen toch opmerkelijke successen.



Te laat

De Italiaanse vloot in de Middellandse Zee heeft het geweten. In de veilige haven van Tarente, die toch goed beschermd was door een enorme hoeveelheid luchtdoelgeschut, kregen de slagschepen op 11 en 12 november 1940 de ene torpedo na de andere te verduren. De hele operatie kostte de Britse Marine uiteindelijk twee vliegtuigen. Oorzaak van dit succes: de Swordfishes kwamen, althans in de ogen van de Italiaanse kanonnenrichters, te laat. De topsnelheid van de Swordfish was net voldoende om hem niet naar beneden te laten vallen en dat kon geen Italiaan bevatten. De luchtdoelgranaten ontploften consequent ver voor de neuzen van de aanvallers.



Voordeel

Op tijd of te laat, voordeel of nadeel? Italiaanse marineofficieren kregen kromme tenen van het hele eskader laatkomers. Voor de Britse Navy was het een uitkomst, voor Max en zijn collega’s in het onderwijs een hersenbreker. Om te beginnen is het een semantische kwestie. Effectieve leertijd wordt door vele zaken beïnvloedt. Wat mist of wint een leerling als hij of zij door omstandigheden om vijf over half negen de klas binnen komt? Heeft zich op weg naar school een bedreigende verkeerssituatie voorgedaan waardoor oponthoud is ontstaan? Was op een onhandig tijdstip een sanitaire stop noodzakelijk? Ligt er een ouderlijke pedagogische maatregel aan de vertraging ten grondslag? Is zo’n kind dan schuldig en verdient het een uitbrander? Tja, regels zijn regels maar de effecten van enkele malen laatkomen per schooljaar zullen de CITO-uitslagen waarschijnlijk niet negatief beïnvloeden.
En dan: Max kent heel wat mensen die zichzelf hebben weten aan te leren altijd en overal te laat te komen. Voelen zij zich daardoor ongelukkiger dan anderen? Integendeel!



Orde

Laat komen zit niet in de volksaard. Wij Nederlanders, wij komen op tijd! Een klaslokaal kunnen wij als gevolg daarvan geen duiventil laten worden. Iedere leerling dient een voorbeeld voor de anderen te zijn en afwijken van de norm wordt niet getolereerd. Ordnung muß sein! Zwanen vliegen in formatie en Britse piloten ook, daarin zit een zekere schoonheid. Leerlingen komen achter elkaar de klas in, groeten de leerkracht en begeven zich naar hun bankje, alles vóór het gerinkel van de schoolbel. Dat is orde. Italiaanse kanonniers schieten te vroeg. Dat is dom. Bij de aanval op Tarente viel slechts één Engelse piloot te betreuren. Dat heet geluk. Max is voor zijn leerlingen in het lokaal aanwezig. Dat is verstandig. Als het gaat om het bijhouden van zijn vakkennis is hij een notoire laatkomer en daar zijn geen woorden voor. Hoewel, noem het bedachtzaam. Max’ “finest hour“ komt wel als de kanonnen zwijgen.



Dit was Max-Vandaag-Op-De-Afspraak-Kleinletter.

vrijdag 19 mei 2017

Lerarentekort




















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Barcelona.



Orwell

De Partido Obrero de Unificación Marxista, kortweg POUM, was een van de vele groeperingen die tijdens de Spaanse burgeroorlog streden tegen het fascisme. Die strijd trok nogal wat idealisten uit andere Europese landen aan en George Orwell was er daar een van. Hij sloot zich aan bij de POUM. Hoewel Marxistisch was de POUM min of meer in ongenade gevallen bij de vanuit Moskou door Stalin aangestuurde communisten die in Spanje streden. De gewond geraakte Orwell zag zich als gevolg van die rivaliteit na een aanwezigheid van ongeveer een half jaar gedwongen het land te ontvluchten. Zijn ervaringen beschreef hij in “Afscheid van Catalonië“. De opgedane teleurstellingen vormden de aanleiding voor een tweetal wereldberoemd geworden boeken.



Dystopie

Het tegengestelde van een utopie is een dystopie. Na de uitgave van Orwells satire op het Stalinistische Rusland, Animal Farm, verscheen in 1949 zijn beroemdste boek, de dystopische toekomstroman 1984, een waarschuwing tegen totalitarisme. Iedereen weet sinds de eerste druk: Big Brother is watching you! Gevleugelde woorden die nog steeds te pas en te onpas gebezigd worden. In het debat over de privacywetgeving bijvoorbeeld vallen ze nog wel eens.



Meer

Orwell was uiteraard niet de eerste die een dystopisch verhaal schreef. Minstens zo bekend is “Brave New World“ van Aldous Huxley. Ook in science fictionverhalen en films is het een regelmatig terugkerend thema. Interessant is de Amerikaanse aktiefilm “Demolition Man“. Op het eerste gezicht gaat het hier om een hersenloze geweldfilm maar er steekt meer achter: de utopische maatschappij van de toekomst blijkt zo zijn dystopische kantjes te hebben. Enfin, wie het kan opbrengen moet er maar eens een avondje voor gaan zitten.



Claimcultuur

Utopia of Dystopia, het moet ergens beginnen. In 1999 stuurde de toenmalig minister van Justitie een brief naar de Tweede Kamer met uitleg en een waarschuwing over wat hij de “Claimcultuur“ noemde, een praktijk die men in de Verenigde Staten al veel langer kent en die zou kunnen leiden tot een verregaande “juridisering“ van de maatschappij. Een kleine twintig jaar later ondervinden wij dagelijks de gevolgen van die juridisering. Voor Max en zijn collega’s komt het er op neer dat zo ongeveer alles wat in het onderwijs ondernomen wordt geboekstaafd dient te worden, er mocht immers eens iemand, of dat nu een ouder, een begeleidende instantie, de vuilnisman of iemand van bestuur of inspectie is, een vraag hebben! Over de bureaucratische rompslomp en het effect op de privacy heeft Max al vaker geschreven. Big Brother is watching us!



Tekort

Er dreigt een lerarentekort! Logisch, als je de werkdruk en het fooitje dat voor salaris door moet gaan in aanmerking neemt. Maar zit er niet meer achter? Na de ouders zijn leerkrachten de belangrijkste opvoeders en daarmee vormgevers van de toekomstige maatschappij geworden. Een maatschappij waarin burgerschap is belangrijker dan kennis, consumentisme een hoger doel en tevredenheid een plicht. Het zou allemaal zo uit de boeken van Orwell en Huxley kunnen komen maar toch moet je daar als leerkracht iets mee. Nu, in het jaar 109 (- na 1908, het jaar waarin de eerste T-Ford van de lopende band rolde en volgens Huxley het begin van de jaartelling.) slaat toch bij velen de twijfel toe. Is het onderwijs nog wel iets waar je de vingers aan moet willen branden? Voorvoelt de beginnende leerkracht dat zijn of haar daden op termijn niet meer met het geweten zullen stroken?



Big Brother

Max, je draait door! Ze komen er heus wel, die nieuwe leerkrachten. En ze zullen klaargestoomd zijn voor de Economie 4.0. Het is onvermijdelijk! Of ze ook loon naar werken krijgen blijft afwachten. Rest de vraag die Orwell al in zijn boek suggereerde: bestaat Big Brother wel? Nou, een visser kan de aanwezigheid van een school makreel afleiden uit het gedrag van meeuwen. Wat kunnen wij deduceren uit de aanwezigheid van een alles verstikkende bureaucratie? Juridische procedures draaien meestal om geld. Als Big Brother bestaat, waar moeten wij hem of Big Sister dan zoeken? Is het Christine Lagarde? Mario Draghi? Jeroen Dijsselbloem of Klaas Knot? Is het een oude bankiersfamilie of de Mafia? Ooit zullen we het weten.



Dit was Max-Maxist-Van-Het-Eerste-Uur-Kleinletter.

zaterdag 13 mei 2017

Zangles
























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Kiev.



Politiek

Voetbal is oorlog? Wat dacht u van het Eurovisie Songfestival!? Voor wie het de afgelopen jaren bijgehouden heeft: de winnaar of winnares was zelden onomstotelijk de beste, vaak zat er meer achter. Het songfestival is al jaren in eerste instantie een soort van verkiezingsstrijd.Politieke voorkeur speelde daarbij niet zelden een rol. Soms werd overduidelijk gekozen voor de underdog, soms voor de deelnemer met de meest uitzinnige presentatie en in een enkel geval voor een deelnemer met een omstreden statement. Vaak werd de uitslag bepaald door vriendjespolitiek. U hoort het al, hier spreekt een door chauvinistische gevoelens bevangen fan. Nederland is toch eigenlijk al jaren de gedoodverfde nummer één!?



Verliezers

Als er een ding als een paal boven water staat, dan is het wel dat het songfestival voornamelijk verliezers kent. De meeste deelnemers blijken, ondanks de hooggespannen verwachtingen, eendagsvliegen, one-hit wonders. Het hele festival lijkt zelfs bij uitstek geschikt om opbloeiend talent in de knop te breken. Ja, het is een grote eer om voor je land in de ring te treden maar voor wie het niet redt bestaat de kans voor eeuwig met de nek aangekeken te worden. Herinnert u zich de Duitse inzending van vorig jaar nog? Goed was dat, hè! Hm.....



Eenheidsworst

Max kijkt jaarlijks met een fikse dosis skepsis naar het hele spektakel. Het verbaast hem jaar in jaar uit hoe de mooiste liedjes door een batterij aan elektronisch geproduceerde achtergrondherrie tot eenheidsworst gestampt worden. Zangers en zangeressen worden gedwongen tot extatisch geschreeuw en de gymnastische toeren die zij onderwijl dienen te vertonen komen de ademhaling ook al niet ten goede. En dan de belichting! Je zou er zomaar een toeval van op kunnen lopen.



Zingen

Zingen kunnen de meisjes van de Nederlandse inzending van dit jaar zéker. Geen twijfel over. Ze zijn zingend geboren, hebben hun hele leven niets anders gedaan en zijn voorbestemd voor grootse musikale daden. Maar ook voor hen blijft het songfestival een onzekere gok. Hoe talentvol ook, de dames zijn duidelijk afhankelijk van het repertoire dat ze geleverd krijgen. Het blijft dus behelpen. Max vraagt zich af of hun juffen en meesters van hun lagere schooltje ze wel eens op een ouderwetse zangles hebben getrakteerd. Weet u het nog? De uil zat in de olmen en zo. De vier weverkens!? Zingen met zo’n hele klas was prachtig!



Zangles

De zanglessen hangen er vandaag de dag op de basisschool maar een beetje bij. Geen tijd voor. Bovendien zijn er nog maar weinig collega’s die weten hoe het moet. Max probeert het nog wel eens maar het blijft bij goede bedoelingen. De leerlingen kijken hem aan of ze water zien branden. Zelf zingen? Muziek spuit je uit alle hoeken en gaten van de elektronische snelweg om de oren en het kost nog eens niets ook. Nee, Max gaat geen nieuwe Lenny Kuhr leveren. Op het moment dat hij dit schrijft is de finale van het songfestival in volle gang. Hij zal duimen voor het Nederlandse trio maar hij vreest het ergste.



Dit was Max-Met-Veel-Noten-Op-Zijn-Zang-Kleinletter.