dinsdag 23 augustus 2016

Digibord
























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Philadelphia.



Verklaring

The pen is mightier than the sword. Volgens de Cambridge Dictionairy is deze uitdrukking bedoeld om te benadrukken dat denken en schrijven meer invloed op mensen en gebeurtenissen hebben dan gebruik van geweld en uitoefening van macht. Maar toch...

Mooie pennenstreken en gebruik van geweld gaan in de geschiedenis nogal eens hand in hand. Neem de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog. Deze speelde zich af tussen 1775 en 1783. De in fraaie krullenletters opgestelde onafhankelijkheidsverklaring werd opgesteld in het jaar 1776. Zo machtig was Het Woord dus niet dat het nog zeven jaar van strijd kon voorkomen. Sterker: het was voor de strijdende partijen aanleiding om die strijd met extra verbetenheid voort te zetten. Hadden de Britten gewonnen, de verklaring zou ongetwijfeld gebruikt zijn om een haardvuur mee aan te steken. Maar de Britten wonnen niet en dus wordt de verklaring nu in een museum gekoesterd en de wereld tot voorbeeld gesteld.



Keyboard

The pen is mightier than the keyboard. Schrijven zullen ze, de leerlingen van Max. Dat hangen achter dat beeldscherm! O, ja, apetrots zijn ze als het werkstukje over de goudvis inclusief plaatjes over de beeldbuis rolt en nog trotser als het is uitgeprint en mee naar huis mag. Opgelucht zijn ze als Max zijn aandacht daarna weer op andere zaken richt en er stiekem een tankslag op het scherm veroorzaakt kan worden. En niet stoppen als het gevraagd wordt, hè! Schrijven zullen ze! In plaats van Backspace of Delete zullen ze andere manieren moeten vinden om hun fouten te verdoezelen. Van fouten leer je en Max wil toch op z’n minst weten welke ze maken. Schrijven dus.



Voorbeeld

Max geeft het slechte voorbeeld. Het gemak waarmee Max een les op het bord tovert komt in kinderogen soms over als gemakzucht. Veel variatie biedt het dan ook nog eens niet en daarbij: het digibord heeft altijd gelijk. Lesmateriaal is zorgvuldig geselecteerd en nog beveiligd ook. Bij Max thuis wil er nog wel eens een popup met vrouwelijk schoon in beeld springen. Dat zal in de klas niet gebeuren. De leverancier van het spul waakt erover als een leeuwin over haar jongen en dat is maar goed ook. Wat bewaakt zo’n firma nog meer? Max vraagt zich wel eens af of het bord terugkijkt. Big brother is watching us. Sommige software kijkt zeker terug. De makers passen de oefenstof aan aan de vorderingen. Mag dat wel, vraagt Max zich af. Is dat eigenlijk niet zíjn taak?



Schrijfles

Om op te schrijven is het digibord een onding. Het biedt niet de weerstand die een ouderwets schoolbord aan een krijtje biedt. Het fraaie krullenletterschrift verwordt tot hanepoten. Max stelt zodoende eisen aan de leerlingen die hij zelf niet waar kan maken. Het witte memobord met zijn immer uitgedroogde stiften biedt ook geen uitkomst. Is het schrijfonderwijs nog wel iets van deze tijd? Moet Max maar accepteren dat de krullenletter zijn langste tijd gehad heeft? Heeft Max zijn langste tijd gehad?



Handtekening

Opdat de Engelse koning zijn handtekening zonder bril zou kunnen lezen zette een van de ondertekenaars van de Declaration of Independence zijn naam er maar in extra grote letters onder. Die naam wordt in het Amerikaanse Engels nog altijd gebruikt om het begrip handtekening mee aan te duiden.



Dit was Max


Kleinletter



 

maandag 8 augustus 2016

Biologie















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Carthago.



Natuur

Levende natuur en ordentelijke oorlogvoering staan elkaar soms in de weg. Maar in liefde en oorlog is alles geoorloofd, zoals men weet. Wie kwaad wil kan de natuur in zijn snode plannen betrekken.
De middeleeuwse kasteelheer sloot de poort pas af als het landvolk met inbegrip van bijbehorend vee binnen de muren een veilige plek had gevonden. De tegenstander werd zodoende gedwongen de belegering net zo lang vol te houden tot alles binnen de muren opgeconsumeerd was en de belegerden nog net de kracht hadden de witte vlag te hijsen.



Zout

De dreiging van het aan Afrika’s noordkust gelegen Carthago was de Romeinen al zo lang een doorn in het oog dat zij besloten er voor eens en altijd korte metten mee te maken. Na in het jaar 146 v.Chr. de stad overmeesterd te hebben en er afgerekend was met de bevolking, werden naar men beweert de akkers met zout omgeploegd, zodat het voor niemand ooit nog zou lonen zich er te vestigen.



Agent Orange

Wanneer de vijand zich goed weet te verstoppen in de dichte wouden van zijn land, is het handig daar een kunstmatige herfst te veroorzaken. In Vietnam hebben ze het geweten. Tonnen Agent Orange zijn er na 1960 uitgestort, met niet alleen nadelige gevolgen voor alles wat plantaardig is. De gevolgen voor de gezondheid van mens en dier bleken pas later, niet alleen bij het Vietnamese volk maar ook bij menig Amerikaans soldaat.



Leven

Veel respect lijkt de mensheid, in de woorden van Dr. Fop I. Brouwer, voor Alles-Wat-Leeft- En-Groeit-En-Ons-Altijd-Weer-Boeit, niet op te kunnen brengen. De levende natuur? Je kunt niet zonder en je kunt niet met, zo lijkt het. Max wil zijn leerlingen graag bijbrengen dat wij echt niet zonder kunnen. Hij heeft een zwak voor biologie. Om te beginnen is het, naast rekenen, het enige beta-vak dat het basisonderwijs biedt. Techniek, zegt u? Staat nog in de kinderschoenen. Biologie doen we al zo lang. Het leuke is: het vak is niet onderhevig aan verandering. Max blij! Een stamper blijft een stamper, een meeldraad een meeldraad, een vruchtbeginsel een vruchtbeginsel en een kikkervisje wordt nog altijd een kikker. Geweldig!



Saai

Max¢ leerlingen hebben er niet zoveel mee, met biologie. Af en toe een filmpje, dat wil nog wel, maar werken uit de methode...nou,nee. Het ontbreekt aan middelen. Ooit waren dieren in de klas heel gewoon. Het voederen en schoonhouden van de woestijnratten was een evenement. Mag niet meer in verband met allergieën. De guppen voeren? Aquaria treft men nog maar zelden aan in scholen en de kwaliteit van het leidingwater staat blijkbaar geen florerende bak meer toe. Opgezette dieren dan? Tot stof vervallen of op de schoorsteenmantel bij reeds lang vertrokken collega’s.



Stad

Het stadskind staat ver van de natuur. Huisdieren zijn ook al niet meer populair. Hoe zorg je er voor en wat doe je ermee in de vakantie? Vaders en moeders zitten er niet op te wachten. Jammer! Over de vraag waar ons eten vandaan komt en van welke onschatbare waarde de natuur op andere gebieden is, schijnt ook al niemand zich druk te maken. Het schoolvak biologie verpietert. Natuur wordt langzaam aan een museumstuk. Met Carthago is het ook nooit meer goed gekomen.



Dit was Max-Botaniseertrommel-Te-Koop-Kleinletter.


vrijdag 22 juli 2016

Nieuwsbegrip















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Ankara.



Macht

Hitler wist het. Om het land en daarna de wereld aan je voeten te krijgen heb je de media nodig. Vandaar een speciale ministerspost, namelijk die van propaganda, onder leiding van Joseph Goebbels. Wie heden ten dage in zijn land niet de baas is maar dat wel snel wil worden, doet er goed aan zich snel meester te maken van alle media. Een moeilijke opdracht in het multimediale tijdperk.



Coup

Zo’n twee uur nadat Europese media lucht hadden gekregen van de militaire staatsgreep in Turkije werd al duidelijk dat deze dreigde te mislukken. Twee uur had het de zittende president gekost om de situatie te evalueren en een bericht aan het volk de wereld in te sturen. Coup mislukt! De muiters waren er niet in geslaagd hun voormalig leider monddood te maken en ze hadden het van te voren kunnen weten. De Turkse overheid was al veel langer dan zij bezig de media onder controle te krijgen.



Media

Goebbels wist: Kranten, radio en film. Erdogan weet: Kranten, radio, televisie, telecom en sociale media. Beiden wisten: Onderwijs! Stonden in vooroorlogs Duitsland vakken als zweefvliegen, gymnastiek en realistisch rekenen (reken uit waar de bom zal neerkomen) op een prominente plaats in het curriculum, in hedendaags Turkije lijkt zich iets vergelijkbaars te ontwikkelen. Duizenden leerkrachten zijn in de nasleep van de staatsgreep alvast op non-actief gesteld en sommigen zelfs gearresteerd. Onderwijs is, zo lijkt het, een angstaanjagend medium.



Nieuwbegrip

Wie de media beheerst beheerst het land. Analoog daaraan wordt het hedendaags onderwijs weer sterk beïnvloed door de beschikbare media. Max krijgt regelmatig voorgespiegeld dat de media ons, het onderwijs dus, ten dienste staan. Neem “Nieuwsbegrip“. Nieuwsbegrip is een methode om het Begrijpend-Lezen te onderwijzen. De onderwijswereld jubelt. De resultaten die deze methode oplevert zijn in één woord geweldig! Maar: Beauty is in the eye of the beholder. Om tot een goed begrip van een tekst te kunnen komen is het raadzaam eerst de mogelijke kennis die leerlingen van het onderwerp hebben op te rakelen. Dat zou niet zo moeilijk moeten zijn als het om nieuws-items gaat, het jeugdjournaal zou al aanknopingspunten moeten geven. Voor de zekerheid geeft Nieuwsbegrip er via internet nog een filmpje bij. U begrijpt nu waar de methode zijn naam en zijn faam aan ontleent. Het wachten is op de uitslag van de CITO-toets BL.



Latijn

Om het onderwijs in Latijn in een moderner jasje te steken verschenen er in de jaren zeventig van de vorige eeuw Latijnse vertalingen van de strip “Asterix“. Waar moet dat heen, vroeg de onderwijswereld zich af. Stripverhalen werden toen nog vrij algemeen als leesvoer voor luie lezers gezien, ze als leermiddel toepassen leek dan ook het begin van het einde. Tegenwoordig kijken we daar anders naar. Het voorkoken van een tekst met een filmpje levert wat Max betreft ook luie lezers op, de inhoud van de tekst wordt immers al verklapt. Blijft over de vraag waar het de samenstellers van de methode nu werkelijk om te doen is. Gaat het werkelijk om het lezen of wordt er een poging gedaan een geselecteerde kijk op de maatschappij over het voetlicht te brengen? Max vraagt zich met regelmaat af hoe onafhankelijk de hedendaagse nieuwsgaring nog is. Journaaluitzendingen lijken vaak weinig kritisch. In de landen om ons heen lijkt het op dat punt beter maar zeker weten doe je het nooit. Hoe genuanceerd zijn methodisch aangeboden nieuwsfilmpjes dan?



Collega

Max heeft zijn bedenkingen voorgelegd aan een collega. Een zeer gewaardeerdeTurkse collega. Deze adviseerde Max er niet van wakker te liggen. Alle stormen waaien immers vroeger of later over. Verzet lijkt zinloos. Daarbij: “Je verdient er je brood mee, Max“. Op verdere vragen deed hij er diplomatiek het zwijgen toe.



Dit was Max-Graag-Ook-Wat-Beleg-Kleinletter.

woensdag 20 juli 2016

Strafwerk




















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Breda.



Drie

Minister van justitie van Agt had het er moeilijk mee, in 1972. Wat hem betreft konden de zogenaamde Drie van Breda wel gratie krijgen. Het volk en de tweede kamer besloten anders. Levenslang betekent tenslotte levenslang. Beter hadden de drie, aanvankelijk vier, oorlogsmisdadigers niet verdiend. Fischer, Kotälla en aus der Fünten, waren tijdens de tweede wereldoorlog betrokken geweest bij de vervolging van Joodse Nederlanders en dat drukte in de jaren zeventig nog steeds zwaar op het nationale geweten. In 1989 zouden zij, de twee die toen nog in leven waren, alsnog hun vrijheid terug krijgen. Zij werden daarmee de langst-zittende oorlogsmisdadigers van Europa. Elders waren in vergelijkbare gevallen de betrokkenen al vrij gelaten. In Duitsland waren er die hun straf zelfs geheel hadden kunnen ontlopen en in andere landen had men de Duitsers de misdaden sneller kunnen vergeven dan hier. Wellicht had de naderende Europese eenwording er iets mee van doen.



Straf

Wie stout is verdient straf, dat weet een kind. De strafmaat varieert door de tijd. Kon men ooit op de brandstapel belanden, domweg door “anders“ te denken, tegenwoordig komt men weg met tien maanden ontzegging van het rijbewijs plus 240 uur werkstraf wanneer men in beschonken toestand een heel gezin doodrijdt. Zoiets doet niemand met voorbedachte rade, is het argument. Het welbewust doodschieten van een bekend politicus levert wat meer straf op maar daarna kan de dader toch weer gewoon verder waar hij gebleven was. Slap, vindt een aanzienlijk deel van het volk. Het afmeten van een passende strafmaat kost wat hoofdbrekens.



Strafwerk

Ook Max breekt zich wel eens het hoofd over passende sancties. Iedereen hoort erbij, is het uitgangspunt. Wie de regels overtreedt riskeert een gesprek. Niet alleen met Max maar ook met het eventuele slachtoffer. We praten het wel uit! Dat was in Max¢ jeugd toch wel anders. Voor opzichtig knipperen met de ogen kon je al in de hoek gezet worden, wie voor zijn beurt sprak riskeerde opsluiting in het kolenhok. Nog erger: Max¢ juf beloonde, in de geest van de vernieuwende jaren zestig, goed gedrag met een kus op de wang. Getver! Max had liever strafwerk.



Devaluatie

Hoe wenselijk het geven van straf is, kun je je afvragen. Bij Max op school schijnt ook het nut ervan af te nemen. Vreedzame oplossingen lijken eveneens weinig op te leveren. Buiten schooltijd krijgen veel leerlingen vaak ook nog een vorm van onderwijs, laten we het voor het gemak maar de zondagsschool noemen, of de vrijdagmiddagschool of de zaterdagsschool. De les is voornamelijk bedoeld om citaten uit een heilig boek ingeprent te krijgen. Het boek predikt universele waarden en respect voor de medemens. Niets mis mee! Wie zich tijdens die lessen laat afleiden of de aandacht er even niet bij heeft kan er op rekenen op de vingers getikt te worden, niet omdat de regels van de leraar of het onderwijsinstituut genegeerd worden maar omdat de leerstof niet gerespecteerd wordt. Daar kan Max niet tegen op. De waarden die hij over het voetlicht dient te brengen zijn aan een zekere mate van devaluatie onderhevig. Flexibiliteit en vaardigheden kunnen zich niet meten met normen en waarden. De leerstof is niet altijd vanzelfsprekend net zo min als het respect dat je er als kind voor op dient te brengen.



Kater

De Zentralstelle für jüdische Auswanderung was een door de SS opgezette organisatie. Menig lid van de SS had na de oorlog de doodstraf niet kunnen ontlopen. Aus der Fünten had, als lid van die organisatie dan ook niet verwacht de kogel te ontlopen, hij had zo zijn principes. Het lot had echter anders beschikt, tot zijn spijt. Niet alleen voor hem maar voor heel Nederland was de kater 44 jaar na zijn gevangenneming nog voelbaar. Ook Nederland hield er in die tijd nog principes op na.



Wat nu?

Max bezint zich voortdurend over het nemen van de juiste maatregelen. Kinderen zijn er soms zelf van overtuigd dat zij iets gedaan hebben dat straf verdient. Voor straf krijgen ze, tot hun eigen verbazing, soms geen straf. Dat een hele klas zoiets onthoudt kan een voordeel zijn, maar ook een nadeel. Het blijft dus zoeken naar principes.



Dit was Max-Altijd-Op-Zoek-Kleinletter.

dinsdag 5 juli 2016

Groepsplan




















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Moskou.



Koude oorlog

De koude oorlog is godzijdank nooit ontbrand. Geëindigd, ja. Gewonnen, verloren of uitgegaan als een nachtkaars? Onbeslist? Wat doet het er toe!? De wereld is veranderd. Of dat een voor- of een nadeel is, daar zijn we nog niet uit.



Vrachtrijder

Oleg was in de jaren zeventig vrachtrijder. Om de week vertrok hij beurtelings vanuit Moskou of Leningrad op zijn vaste route. Onderweg deed hij de vaste pleisterplaatsen aan voor een maaltijd en een overnachting. Alsof het een elfstedentocht betrof werd er iedere ochtend voor vertrek een stempel en handtekening op Oleg’s reisschema gezet en verder ging het. Het schema zat strak in elkaar en het missen van een stempelpost mocht alleen in geval van aantoonbare pech. Wat vervoerde Oleg zoal? Meest auto-onderdelen die in eerste instantie vanuit Togliatti naar Moskou waren gebracht en vandaar uit verder over het land gedistribueerd werden. Soms was het laadruim leeg, maar rijden moest hij nu eenmaal. Je was vrachtrijder of je was het niet. Oleg werd geacht te doen waarvoor hij betaald kreeg.



Economie

De Sovieteconomie was strak gepland. Bijstellingen vonden iedere vijf jaar plaats en gingen gepaard met zeer gedetailleerde directieven die via een topzwaar ambtenarenapparaat hun weg naar de arbeider vonden. De bureaucratie was enorm. De werkende man of vrouw had daar voornamelijk last van indien voorzieningen nodig waren die het vijfjarenplan niet had voorzien. Het aanvragen van speciaal verlof bijvoorbeeld, of een rolstoel of gehoorapparaat, kostte meer inspanning dan het verrichten van de dagelijkse arbeid. Protesteren was zinloos. Het systeem reageerde als een zwart gat in de ruimte. Alles werd erin opgezogen, niets kwam er ooit uit.



Kenniseconomie

Max maakt deel uit van een van de best functionerende onderwijssystemen ter wereld. Het jeugdjournaal liet de leerlingen onlangs met trots weten dat zij onderdeel zijn van de bronzen medaillewinnaar op educatief gebied, na Japan en Zweden. Vreemd, vindt Max. Hem wordt immers bijna dagelijks voorgehouden dat er nog veel te verbeteren valt. Hij vraagt zich af wie het ranglijstje heeft samengesteld en wat de gehanteerde criteria zijn. Wat opvalt is, dat een niet specifiek onderwijsgerichte organisatie als de OESO zich regelmatig lovend uitlaat over ons onderwijs. Ons onderwijs is, wat de OESO betreft, toekomstbestendig. Bestendig aan wat? De Europese economie?



Europa

De Europese gemeenschap, het Verenigd Europa, is vooral een op economie gebaseerde eenheid. Dat gold al voor de BeNeLux, de EGKS, de EEG en nu ook voor de EU. Veel ruimte voor religie of sociaal idealisme is er niet, dat zou de eenheid maar aantasten. Nadeel van economische eenheid is, dat alles van een prijskaartje dient te zijn voorzien. Bij prijskaartjes hoort een deugdelijke boekhouding. Wat kosten oplevert zonder dat de baten direct duidelijk zijn dient transparant te zijn. Transparantie, bijvoorbeeld in het onderwijs, verkrijgt men door het opstellen van een ondernemingsplan. Gaat de investering in de toekomst renderen? Max boekhouding bestaat uit 23 ondernemingsplannetjes die regelmatig bijgesteld of herzien dienen te worden. Die plannen maken dan weer deel uit van een groepsplan, dat op zijn beurt weer deel uitmaakt van een schoolplan, enzovoort. De OESO is er blij mee, het onderwijs is een geïntegreerd onderdeel van de economie geworden. Max is niet blij! Hoe is het toch mogelijk dat hij veertig jaar terug zelf deugdelijk onderwijs heeft mogen ontvangen?



Koude vrede

De koude oorlog ligt alweer een kleine twintig jaar achter ons. Onbeslist? Stalin draait zich om in zijn graf, van het lachen dan. Zou hij hebben kunnen meemaken hoe de bureaucratie zich tot in de haarvaten van het Vrije Westen heeft weten te nestelen, hij zou zich waarschijnlijk tot overwinnaar hebben uitgeroepen. Max rijdt ondertussen door, richting Leningrad.



Dit was Max-Oleg-Kleinletter

woensdag 29 juni 2016

Sportdag

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Brussel.



Oorlog

Een mooie metafoor: “Voetbal is oorlog.“ Als ons land ooit een succesvolle “generaal“ gekend heeft, dan was het wel voetbalcoach Rinus Michels, verantwoordelijk voor deze uitspraak. Maar andere sporten dan? En wat te denken van het onderwijs? Hoe wordt de strijd eigenlijk gestreden en geeft datgene wat wij voorgeschoteld krijgen wel een juist beeld van de werkelijkheid? Wanneer is een wedstrijd beïnvloed en wanneer niet? Voor een interessant voorbeeld schakelen wij nu over naar de atletiek.



Miljoen

Sportwedstrijden verlopen soms heus wel eerlijk. Schrijver Herman Chevrolet verhaalt in zijn boek “Het feest van list en bedrog“ van de zege van hoogspringster Tia Hellebaut. Tia won in 2008 haar nummer op de Memorial Van Damme, de laatste van de reeks Golden League wedstrijden. Alle andere wedstrijden waren gewonnen door springster Blanka Vlasic. Had Blanka ook deze wedstrijd gewonnen dan lag er een bonus van een miljoen euro op haar te wachten. Maar je zult het zien: juist als er iets groots op het spel staat, lukt het niet. Tia won, streek een mooie medaille en een ruime reiskostenvergoeding op en heel België hing de vlag uit. Nou, heel België... Merkwaardig genoeg kwam er juist vanuit sportieve hoek nogal wat commentaar. Wielrenner Johan Museeuw vroeg zich af wat Tia ervan had weerhouden tijdens de wedstrijd het “professionele gesprek“ aan te gaan. “Wil het niet lukken vandaag? Wat zou je zeggen als ik niet uit zou komen met mijn aanloop? Met een half miljoen kun je leuke dingen doen, hoor.“



Winnen

Max had vandaag sportdag. Nou, Max niet maar de school dan, de kinderen. En dus hangt Max aan het eind van de dag uitgeput in de touwen. Max¢ klas kent een aantal sportieve talenten, vooral als het op voetballen aankomt. Scouts van diverse voetbalclubs hebben zich er al mee bemoeid. Zij, die jongens dus, vinden alle sporten en spelletjes leuk, maar het allerleukst is natuurlijk het winnen. Met minder nemen zij geen genoegen. Maakt niet uit of het nu gaat om touwtrekken, Turks trefbal, verspringen, hockey, penalty schieten of voetbal, er moet en er zal gewonnen worden. Met zoveel titelpretendenten wordt er natuurlijk meer verloren dan gewonnen maar daar zit hem natuurlijk de les die geleerd moet worden. Aan het eind van de dag is iedereen toch tevreden en morgen zullen we er meer van horen.



Voetbal

Mo, Tou, Aas en Azzi willen profvoetballer worden. Aas is nog geen lid van een club maar Max zal er bij zijn ouders op aandringen hem wel aan te melden. Dat joch heeft zoveel talent! Azzi moet van zijn vader, zelf een gemankeerd prof. Zoonlief gaat het allemaal beter doen. Mo en Tou zullen we met een jaar of vijftien waarschijnlijk in een of ander nationaal elftal zien opduiken. Max gunt het ze van harte. Max gunt het al zijn leerlingen dat zij hun dromen waarmaken. Als ze daar dan na hun carriëre een onbezorgd leventje aan overhouden is dat mooi meegenomen. Over vriendjespolitiek, corruptie, machtsmisbruik, doping en matchfixing hebben we het in groep 6 nog maar niet. Dat zijn de hordes die ze maar moeten nemen als ze er tegenaan lopen. Wijsheid bestaat in dat opzicht niet. Wordt het Hellebaut of wordt het Museeuw? Een sportieve carriëre blijft een gok. Voetbal is tenslotte oorlog.



Dit was Max-rien-ne-va-plus-Kleinletter.

zondag 19 juni 2016

Lezen

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Chartwell.



Lezer

Je hebt schrijvers, lezers en slachtoffers. Winston Churchill was een zeer productief schrijver en, zoals vele schrijvers, dus ook druk met lezen. Daarnaast was hij een fulltime politicus met hoofdrollen in twee wereldoorlogen. Waar haalde hij de tijd vandaan, vraag je je af.
De drang tot schrijven zal te maken hebben met de rol die hij in de geschiedenis wenste te spelen en die er als het ware om vroeg vastgelegd te worden. En het lezen dan? Ach, als hij tijd te kort kwam had Winston er zijn “mannetjes“ voor. Of hij ook zelf "Mein Kampf“ van zijn grootste opponent heeft gelezen, is niet duidelijk. Dat hij heel precies op de hoogte was van de inhoud, staat als een paal boven water.



Schrijver

Bij de leesbaarheid van Mein Kampf worden nogal eens vraagtekens gezet. De retoriek van Hitler heeft de neuzen van de Duitse bevolking weliswaar in dezelfde richting weten te zetten, maar of alle Duitsers het nou aandachtig gelezen hebben is de vraag. Het verbranden van boeken van andersdenkenden zal wellicht een wat groter lezerspubliek hebben gegenereerd. Dat het boek mede bepalend is geweest voor de geschiedenis van de twintigste eeuw, is overduidelijk. Behalve zijn zeer aandachtige Britse tegenstrever is het boek indertijd natuurlijk door politici over de hele wereld gelezen. Of de boodschap overal dezelfde impact had valt te betwijfelen. “Gaat u maar rustig slapen“, liet onze eigen premier Colijn het volk via de radio weten. Het werd afgedaan als retoriek of men nam het niet serieus.



Slachtoffer

In een land als Frankrijk besloot men al kort na WO I alles wat uit Duitsland kwam met de nodige korreltjes zout te nemen. Ook zonder Mein Kampf had men daar allang besloten dat Europese eenwording niet op Duits initiatief mocht ontstaan en trof men tijdig maatregelen. Succes hadden die overigens niet, Frankrijk was in 1940 een van de eerste slachtoffers.



Europa

De Organisatie voor Europese Samenwerking en Ontwikkeling, de OESO, laat zich lovend uit over het Nederlandse onderwijs. Flexibel, toekomstbestendig en, maar dat zegt men niet hardop, ontdaan van alle chauvinisme. De Nederlander wordt via het onderwijs systematisch losgeweekt van zijn nationale wortels. Geschiedenis? De gebruikte onderwijsmethoden laten de huidige bewoners van de Willem de Zwijgerlaan raden naar de herkomst van die naam. Aardrijkskunde? Economie voor dummies! De opzet van die methoden verschilt in niets van de methode voor het Begrijpend Lezen. Leren leerlingen daarmee lezen, is de vraag. En hoe bestaat het dat veel kinderen toch zo’n moeite hebben met begrijpend lezen? Het antwoord volgens Max: Inhoudelijk biedt het allemaal weinig tot niets interessants. Intuïtief voelen kinderen al snel aan wanneer ze beduveld worden. Wie is hier nu het slachtoffer?



Ramadan

Dien, Mo, Achie en Saar doen mee aan de Ramadan. Het is nog niet verplicht, eigenlijk zijn ze nog te jong, maar ze doen het graag. Ze gaan laat naar bed en worden midden in de nacht wakker gemaakt om te eten. Volgens de regels van het heilige boek mogen zij in deze periode niet schelden en geen ruzie maken maar het tegendeel blijkt het geval. Het slaapgebrek leidt tot irritaties. Max wordt er niet blij van maar toch heeft hij er wel respect voor. De Ramadan helpt mede hun leven zin te geven, inhoud. Dat die inhoud gegeven wordt aan de hand van slechts één boek, dat zint Max minder. Reden te meer om ze de hemel in te prijzen als ze regelmatig een bezoek aan de bibliotheek brengen.



Tegengeluid

In het ontzuilde Nederland kan een tegengeluid geen kwaad. Dat het uit religieuze hoek komt, dat moet dan maar. Vinden we dat we daar iets anders dan een partij voor de dieren tegenover moeten stellen? Laten we dan eens gaan lezen!



Dit was Max-lekker-onderuit-met-een-boek-Kleinletter.