vrijdag 17 februari 2017

Hygiëne




















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Rome.



Aquaduct

Wie niet in het open veld de strijd met een tegenstander aan wenst te gaan kan zich natuurlijk bedienen van terrorisme. Mogelijkheden te over, zou je zeggen, maar toch werd daar in het verleden niet altijd gebruik van gemaakt en soms werden ze over het hoofd gezien. Neem Rome, het antieke Rome. De bloei van de stad was mede te danken aan een enorme technische prestatie: de aanleg van een aantal aquaducten. Vers drinkwater is van belang voor een goede hygiëne en gezondheid. En gezond, dat waren ze, de Romeinen.
Van de kwetsbaarheid van het systeem was men zich in de stad zeer bewust, een dood dier in de leiding bijvoorbeeld zou catastrofale gevolgen kunnen hebben, dus werden de aquaducten goed in de gaten gehouden. Er ging zelden iets fout maar voor wie kwaad wilde waren er mogelijkheden. Waren de vijanden van het rijk terughoudend? Zagen zij de mogelijkheid die voor het grijpen lag over het hoofd of hebben zij zich niet willen verlagen tot een terroristische aanslag op de watervoorziening?



Anthrax

Op kleinere schaal deinsde men, ook in het oude Rome, er overigens niet voor terug een vijand te vergiftigen. De echtgenote van keizer Augustus schijnt zich wel eens van deze methode te hebben bediend. De middeleeuwen kenden Lucretia Borgia. Nog afgelopen week werd een halfbroer van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong Un door gif om het leven gebracht en zo lang is het nog niet geleden dat een lid van de Russische oppositie in Londen door toediening van radioactief Polonium het leven liet. Wie op terreur uit is stuurt een enveloppe met gist of bakmeel naar het kantoor van zijn opponent, gegarandeerd dat alle bedrijvigheid een dag plat ligt uit angst voor anthrax. De veiligheidsdiensten zijn er dan ook nog wel een tijdje mee zoet.



Immuun

Wie een zekere immuniteit voor virale of bacteriële aanvallen wenst te ontwikkelen moet op een school gaan werken. Kinderen verliezen de hygiëne nogal eens uit het oog. Handen wassen na het toiletbezoek? Het word regelmatig vergeten. Een ongelukje en te weinig toiletpapier meegebracht? Uit angst wordt het resultaat meestal niet aan de leerkracht gemeld met als gevolg dat het toilet wel eens een verrassende aanblik geeft. Het moet gezegd worden: het aantal toiletten in zo’n school is beperkt, te beperkt. De tijd die kinderen gegund wordt hun behoeften te doen is onder de enorme tijdsdruk eveneens beperkt. Aan controle ontbreekt het vaak en dan zijn er ook nog leerlingen die een ander dan het hen toegewezen toilet bezoeken om bewust de afspraken aan hun laars te lappen. Ook op het personeelstoilet kan het trouwens beter!



Verkoudheid

Een griepgolf zou in tijd gehalveerd kunnen worden als je scholen eens een weekje tussendoor zouden mogen sluiten. Hand voor je mond als je niest! Max weet niet eens of dit advies nu wel het juiste is, maar het werkt alvast mee aan de bewustwording. Zoals vele collega’s heeft Max zelf er niet zoveel last meer van maar hij is wel steeds drager en overbrenger en dát hebben ze thuis geweten!



Beloften

Met het oog op de komende verkiezingen stellen diverse politieke partijen naar goed gebruik weer grote investeringen in het onderwijs in het vooruitzicht. Is daar ook een potje voor het potje bij, vraagt Max zich af. En staan al die beloften inmiddels alweer onder druk omdat er aan het NAVO-lidmaatschap plotseling een extra prijskaartje is komen te hangen? Max zegt: Combineer! Voor de minister ter zake: Stuur een hoestende en proestende groep 5 of 6 met ongewassen handjes op werkbezoek bij politieke tegenstanders en u onwelgevallige potentaten op staatsbezoek en u blijkt over een biologisch wapen zonder weerga te beschikken. De investeringen in onderwijs gaan dan weer wat meevallen en die voor defensie kunnen dan ook wel wat minder. De staatsschuld zal bovendien nog sneller afnemen door de verkoop van het patent op deze methode. Max heeft alvast octrooi aangevraagd.



Dit was Max-Wast-Zijn-Handen-In-Onschuld-Kleinletter.


zondag 12 februari 2017

dyslexieverklaring


















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Phnom Penh.



Stille oorlog

De grenzen waren hermetisch gesloten. Hooguit in buurland Vietnam had men er lucht van. In Cambodja woedde een oorlog, een stille oorlog. De strijd was vooral gericht tegen het eigen volk, tegenstanders van het regime. Heel het volk moest onder leiding van roerganger Pol Pot werken in de landbouw. Rijst was wat men moest produceren, rijst was wat men moest eten, rijst was wat men diende te exporteren, rijst was wat men moest zijn. Iedereen gelijk dus. Het volk werd de steden uit en het platteland op gejaagd. Wie z’n mond opendeed...



Bril

Voor handarbeid hoeft men niet te kunnen lezen of schrijven. Wie dat wel kon liep het risico door de Rode Khmer voor intellectueel aangezien te worden met alle gevolgen van dien. Het dragen van een bril werd zelfs verboden. Waar zou men een bril anders voor nodig hebben dan ermee te kunnen lezen. Wie er ooit een nodig had begroef hem in de hoop niet aangegeven te worden door iemand die bij het regime in een goed blaadje wenste te komen maar in de later gevonden massagraven lagen ongetwijfeld veel brildragers.



Voordeel

Ieder nadeel heeft z’n voordeel. Welbeschouwd heeft de Rode Khmer een oplossing gevonden voor slechtziendheid. Het probleem werd als het ware domweg tot een uitwas van het kapitalisme verklaard. In een maatschappij waar werkelijke gelijkheid heerst is het dragen van een bril onnodig en volgens Pol Pot een provocatie.



Dyslexie

Een leesprobleem dat zich niet met een bril laat verhelpen is dyslexie. In onze westerse, democratische en beschaafde maatschappij worden onderlinge verschillen niet als reden voor nivellering aangemerkt maar juist uitvergroot. Nou, dyslexie staat hoog op de kaart. Zo hoog dat het in de gaten begint te lopen. De merkwaardige gewoonte om alles van een labeltje of prijskaartje te voorzien heeft ervoor gezorgd dat het predicaat “dyslectisch“ tegenwoordig gewild is. Een leerling krijgt er meer tijd voor toetsen en examens mee en mag bijna ongelimiteerd de schooltijd achter een laptopje doorbrengen.



Schuld

Het aantal leerlingen met een dyslexieverklaring is de laatste jaren nogal toegenomen. Dat kan toch niet waar zijn. Waar ligt dat dan aan? Onderzoekers geven het onderwijs de schuld. Als je kinderen nu weer eens ouderwets hard laat oefenen in lezen en spellen zou dyslexie weer worden wat het zou moeten zijn: een verschijnsel in de marge. Max wrijft zich in de handen. Had ie ’t niet gezegd!? Binnenkort zal ongetwijfeld iets vergelijkbaars over dyscalculie geopperd gaan worden.



Simpel

In de media is men gewend het simpel te houden. Max en zijn collega’s doen hun werk volgens de meest recente inzichten en ze werken hard, gelooft u dat maar! Toch vraagt Max zich af of al die moderne methoden niet samengesteld zijn door mensen die zelf ergens een blinde vlek hebben. Ja, het onderwijs werkt met de formule 1 versies van onderwijsmateriaal maar wil maar niet inzien dat je daar op het hobbelige landweggetje dat model staat voor de ontwikkeling van een kind niet altijd iets aan hebt. Onderwijs op maat dan? Ook niet goed, werkt selectiviteit en labelling in de hand en daar zit volgens Max het echte probleem: We wíllen graag dyslectische leerlingen, net zo graag als we hoogbegaafden in ons klasje willen.



Monocultuur

Te lang achter elkaar hetzelfde gewas op dezelfde akker verbouwen put de grond uit. Het drieslagstelsel bracht daar sinds de middeleeuwen verbetering in. Te veel variëren omdat de markt dat vraagt brengt weer andere zorgen met zich mee. Iedere gans, molshoop, muis, opdringerige exoot en plantenziekte kan de boer op het randje van waanzin brengen. Mensen zijn geen rijst, kinderen geen zaaigoed. Leerresultaten horen niet op de veiling van gemodificeerde sojaproducten. Als we zo goed weten waar we mee bezig zijn zou de universiteit van Wageningen opgeheven kunnen worden. Pol Pot was ooit leraar Frans, aardrijkskunde en geschiedenis. Als minister van Alles zag hij geen plaats voor deugdelijk onderwijs. Max is benieuwd wie hier de volgende minister van onderwijs wordt. Leeft boer Koekoek nog?



Dit was Max-Keep-It-Simple-Kleinletter.



 

donderdag 9 februari 2017

Verkiezingen




















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Amsterdam.



Bommen

Op 31 augustus 1942 werden in de buurt waar Max opgroeide een lagere school en wat aangrenzende woningen getroffen door een aantal brandbommen. Het vliegtuig dat ze daar liet vallen had ze niet bedoeld voor een school of woonwijk, wellicht was het de bedoeling een militair of strategisch doel in de Amsterdamse haven te treffen of was de bommenwerper uit koers geraakt of aangeschoten op zijn weg naar een ander voor het Duitse leger belangrijk object. Het was op een maandag, waarschijnlijk in de nacht, en er vielen doden. Onder de schoolgaande jeugd zullen er vast geweest zijn die in alle ellende nog een lichtpuntje zagen.



Vliegtuig

Anderhalf jaar later, 22 maart 1944, kreeg een andere lagere school in de wijk het te verduren. Geen bommen ditmaal, maar een neerstortend “Vliegend Fort“. Het dak van de school werd geschampt en stortte in. In de straat honderd meter verderop sloeg het vliegtuig te pletter. Er vielen slachtoffers maar vanwege de vrije woensdagmiddag waarop het ongeval plaatsvond bleven de schoolkinderen gespaard. Een van de overlevende piloten is vele jaren later nog eens langs geweest om op de plek des onheils een plaquette te onthullen.



Overlevering

Max kent beide rampen uit de overlevering, hij was er in die noodlottige dagen nog niet. Over het neerstortende vliegtuig is op het wereldwijde web wel iets terug te vinden, over het eerste voorval is minder bekend maar voor wie het weten wil biedt het stadsarchief uitkomst. De gemeentelijke luchtbeschermingsdienst was namelijk bij alle incidenten ter plaatse en rapporteerde trouw aan de burgemeester.



Radar

Het onderwijs is ten prooi gevallen aan speculanten, bankiers, belangengroepen, uitgevers en naïeve politici. In de consumentenrubriek “Radar“ werd onlangs nog de vloer aangeveegd met de lijst van predicaten die een school toegekend kan krijgen door dag- en weekbladen die voor uw kind de beste scholen willen uitfilteren. Uitgelegd werd ook hoe simpel het was om het officiele overheidskeurmerk van “Excellente School“ opgeprikt te krijgen. Kortom, zo luidde de stelling: de concurrentie tussen onderwijsinstellingen is moordend en de toch liberale zendgemachtigde die het programma produceert trok de conclusie dat schoolshoppende ouders daar onmogelijk wijzer van kunnen worden.



Uilskuiken

Mocht Geert W. de macht in ons machteloze landje in handen krijgen, dan zal Amsterdam zich afsplitsen en de republiek uitroepen, aldus de Amsterdamse D66 onderwijswethouder Kukenheim. Democratisch, mevrouw Kukenheim? Kunt u nog eens uw betekenis voor het Amsterdamse onderwijs proberen uit te leggen? De laatste keer lukte dat niet zo. Maar goed, wat kan de stad verwachten van iemand die haar denkbeelden heeft opgedaan aan de Maastrichtse toneelschool? Mevrouw, u bent een uilskuiken wat Max betreft, hoewel....



Burgeroorlog

Zou Geert het pikken, zo’n onafhankelijkheidsverklaring? Zou hij de troepen er op afsturen? Zou er met bommen gegooid gaan worden? Zo’n strijd biedt ook kansen. Als het toch over onderwijs gaat, gooi dat dan maar eens plat. Nee, niet de scholen, we willen geen herhaling van toen, maar bijvoorbeeld de besturen of de Stopera of het ministerie. Vergeet de uitgevers niet en de talloze grote en kleine begeleidingsinstanties die een groot deel van het onderwijsbudget opsouperen. Wat denkt mevrouw Kukenheim van een kamikaze-aanval? Max voorkeur gaat uit naar een cyberoorlog: leg alle systemen maar plat, dan kan het krijtbord weer uit de kelder gehaald worden. Moet Amsterdam onafhankelijk worden? Beste politici, geef liever het onderwijs zijn onafhankelijkheid eens terug! Dan kunt u zich nog op de borst slaan dat u gehandeld heeft naar voorschrift van de wet ook!



Wederopbouw

Alle predicaten op een stokje, de wederopbouw van het onderwijs gaat een mooie tijd worden. De in de oorlogsjaren getroffen scholen kwamen er ook weer bovenop. Met sobere doch kraakheldere methodes werd voortreffelijk onderwijs gerealiseerd. De gehanteerde pedagogiek was er een van Rust, Orde en Reinheid. De opvoeding werd met een gerust hart aan de ouders overgelaten. Max ziet het helemaal zitten.



Dit was Max-Van-Na-De-Oorlog-Kleinletter.


donderdag 19 januari 2017

Het mooiste beroep

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Antwerpen.



Van Speijk

Op 5 februari 1831 stak Jan van Speijk zijn brandende sigaar in het kruitvat. De kanonneerboot die hij commandeerde was ten tijde van de Belgische opstand afgedreven en bij Antwerpen aan de grond gelopen. Een horde woeste Antwerpenaren stond op het punt zich op het schip en de bemanning te werpen maar wat van Speijk betreft zou het zover niet komen. In naam van het Vaderland besloot hij tot het hoogste offer. Aan de andere 27 bemanningsleden die de explosie niet overleefden had hij maar niet gevraagd of ze het met hem eens waren. Slechts drie man overleefden.



Held

Vanuit militair oogpunt had zijn daad geen enkele consequentie maar van Speijks offer werd in ons land neergezet als een heldendaad. Het kersverse koninkrijk had behoefte aan helden tijdens de roerige en onzekere beginjaren. Hij kreeg een graf in de Nieuwe Kerk in Amsterdam en sindsdien heeft er altijd een schip in de Nederlandse marine zijn naam gedragen. En er is een monument.



Offer

Het mooiste beroep dat er bestaat: Leraar of onderwijzer. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst en ook Max vindt het een eer om daar een bijdrage aan te mogen leveren. Maar je moet het niet overdrijven. Wat bewoog een wiskundeleraar in Den Bosch om het hoogste offer te brengen? Was het uit onvrede over de manier waarop hij zijn opdracht moest volbrengen, had hij persoonlijke problemen? We weten het niet, een afscheidsbriefje is op dit moment nog niet boven water. Wat zegt het dat hij juist het dak van zijn werkgever heeft gekozen en zijn daad voor de ogen van zijn leerlingen heeft gepleegd? Max vraagt het zich af.

Relatie

Wat beweegt de onderwijsmens? Max is er nog een van de generatie wereldverbeteraars die zich in hun vrije tijd vastketenden aan de slagbomen van kerncentrales. Veel van zijn collega’s hebben hun echtgenoten binnen het kleine wereldje van het onderwijs gevonden. Anderen zijn nooit aan een relatie begonnen, die waren getrouwd met het onderwijs. Er waren er die pas aan een relatie zijn gaan denken na hun pensionering. Menig onderwijzershuwelijk is kinderloos gebleven, men had genoeg aan de kinderen van een ander.



Dankbaar

Max is getrouwd en heeft kinderen. Zijn echtgenote heeft niets met het onderwijs, behalve waar het het wel en wee van het eigen kroost betreft. Getrouwd zijn met een leerkracht vraagt soms wat opoffering in die zin dat de onderwijsmens weleens in de realiteit teruggeroepen dient te worden. Max prijst zich gelukkig dat dat gelukt is en dat hij nog steeds met beide benen op de grond staat. Hij zegt het misschien niet zo vaak maar hij is zijn echtgenote daar zeer dankbaar voor.



Den Bosch

Terug naar Den Bosch. Wat was hij er voor een, die wiskundeleraar? Iemand met een mislukte relatie? Iemand die totaal gefrustreerd met het onderwijs een martelaar heeft willen zijn? Was zijn sprong bedoeld als lont in het kruitvat? Bij dat laatste kan Max zich iets voorstellen. Uit onmacht is ook hij soms geneigd zich de haren uit het hoofd te trekken. Wanneer wordt er nu toch eens geluisterd naar de vele vrouwen en de enkele man op de werkvloer. Maar dan nog: op een daad van zelfopoffering zit niemand te wachten, in het onderwijs is alles immers pais en vree. Ons staatshoofd zelf heeft deze week op de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie in het paleis op de Dam nog zijn dank aan het onderwijs kenbaar gemaakt. Ja, zíjn dochters komen er wel. “Er wordt nogal wat van u verwacht“, sprak hij tot zijn genodigden. Begrijpt hij het offer dat gebracht moet worden?



Monument

Mocht in Den Bosch duidelijk worden dat de leraar tot zijn wanhoopsdaad kwam uit onvrede met de huidige gang van zaken in het onderwijs, zal dit dan leiden tot een omslag? Wordt de wiskundeleraar de van Speijk van het onderwijs? Zal er net als voor de zeeheld een monument voor hem opgericht worden, een school naar hem vernoemd? Max verwacht het niet. En dan nog: wat is nu helemaal het monument dat voor van Speijk is opgericht? Het staat in Egmond aan Zee en het is........ een vuurtoren! Symbool van mannelijkheid zou je zeggen. Opoffering is blijkbaar iets mannelijks en tja, het onderwijs, vooral het basisonderwijs, is tegenwoordig vooral een vrouwenaangelegenheid. Het zal dus wel weer met een sisser aflopen.



Dit was Max-dan-liever-de-lucht-in!-Kleinletter .



 

woensdag 14 december 2016

De staat van het onderwijs












Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Castricum.



Wrak

Strandpaal 45, het Noordzeestrand bij Castricum. Bij laag water en een stevige oostenwind laten zich daar soms nog de stoffelijke resten van Seiner Majestäts ‘Salamander’ zien. De Salamander was een kanonneerboot, een Duitse. Niet vergaan tijdens een schotenwisseling maar tijdens een storm. Het schip werd in het jaar 1910 versleept van Duitsland naar Dordrecht om daar verbouwd te worden tot zandzuiger. Ter hoogte van IJmuiden brak door het slechte weer de sleepkabel en het schip met daarop drie schuitenvoerders strandde bij Castricum en daar ligt het 106 jaar later nog steeds.



Plaats

In de afgelopen eeuw is vier maal een poging gedaan het schip te bergen, een oorlogsschip bevat immers materialen die dat wel eens de moeite waard zouden kunnen maken. Het mislukte keer op keer met als enig gevolg dat de Salamander steeds dieper in de zandbodem wegzakte. Slechts strandjutters en leden van de plaatselijk visvereniging kunnen de plaats van het wrak aanwijzen.



Plan

Onderwijs is niet alleen een kwestie van nationaal belang. Op internationaal niveau bemoeien organisaties als OESO en IMF zich met het Nederlandse onderwijs. De bemoeienis uit zich in de publicatie van vergelijkende testen en goed bedoelde adviezen. De voorlopige conclusie: Het Nederlandse onderwijs doet het goed, maar toch minder dan voorheen. Dat was ook hier al opgemerkt. Onderwijs op maat levert, zo is al vastgesteld, toch bepaald geen maatwerk op en de minister mag de beurs weer trekken om de opgelopen averij te herstellen. De staatssecretaris ziet zich geconfronteerd met morrend onderwijsvolk dat dreigt te bezwijken onder de door hem opgelegde regeldruk, het instellen van een lerarenregister stuit op tegenstand, de resultaten van het natuurkundeonderwijs laten te wensen over, wiskunde kan beter, enzovoort. En wat is er terecht gekomen van de miljarden-injecties die het onderwijs in de afgelopen decennia naar een hoger plan moesten helpen?



Zand

Wie een schip wil lichten moet behalve het juiste materiaal ook het tij mee hebben. Wie van mening is dat het onderwijs verzand is moet zich niet laten leiden door de veroorzakers van het getij. IMF en OESO hebben wellicht goed zicht op economische ontwikkelingen in de nabije toekomst maar maken tevens deel uit van de organisatie die zich bezig houdt met het uitstippelen van die toekomst. Hebben die organisaties de manier waarop de doelen bereikt dienen te worden scherp voor ogen? Wereldvrede is een mooi streven maar of dit te bereiken valt door economische globalisering? Mag men er vanuit gaan dat nationale overheden hun toekomstige burgers opvoeden om dit doel te bereiken? En: Wie strijkt uiteindelijk de baten van de kenniseconomie op?



Berging

Staatssecretaris Sander D. heeft zich de afgelopen vier jaar gericht op het uit het slop halen van het basisonderwijs. Max heeft daar dagelijks de gevolgen van mogen ervaren. Maar zat het basisonderwijs wel in het slop? Waren de pogingen van berger Sander wel effectief? Als een schip half verzonken is in het Noordzeezand moet dat zand weggezogen worden. Wie daarbij teveel vertrouwt op de technologie vergeet wellicht het zand te “lezen“ en dan zinkt zo’n ding alleen maar verder de bodem in. Misschien had de staatssecretaris eerst eens stage moeten lopen bij een gerenommeerd bergingsbedrijf. Volgens de vissers van Castricum is er geen malloot te vinden die zich nog waagt aan het boven water brengen van de verzonken kanonneerboot, maar met de eventuele inzet en passie van Dekker zou dat wel eens anders kunnen zijn. Max ziet de koppen in “De Castricummer“ al voor zich: "Malle Sander licht Salamander!“



Dit was Max-Hoe-Houd-Ik-Het-Hoofd-Boven-Water-Kleinletter.

dinsdag 6 december 2016

Medaille

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Waterloo.



Orde

Koning Willem II was de eerste drager van de Nederlandse Militaire Willemsorde. Hij had deze eer verdiend met zijn optreden tijdens de slag bij Waterloo. Overigens was hij toen nog geen koning maar beoogd troonopvolger. Zijn vader was op dat moment nog maar net tot eerste koning van ons land uitgeroepen en op diens verzoek, een koning moest immers zijn verdienstelijke onderdanen kunnen eren, werd de orde ingesteld. De naam Willemsorde schijnt ontleend te zijn aan de eerste vorst van Orange, Willem met de Hoorn, maar daar kon Willem I niet mee zitten.



Grootkruis

De hoogste graad van Willemsorde die er te verdelen viel en nog steeds valt is die van Ridder Grootkruis. Een trede lager kan men ook nog tot Commandeur onderscheiden worden en anders wordt het Ridder 3e klasse of Ridder 4e klasse. Voor wie zich op een andere dan militaire wijze voor het vaderland heeft weten in te zetten zijn er dan nog tal van andere onderscheidingen. De Willemsorde kan ook aan lieden van over de grens worden toegekend wanneer die zich voor ons land verdienstelijk hebben weten te maken: onder de eerste zes dragers ervan bevonden zich vier Pruisische generaals en veldmaarschalken en de Britse hertog van Wellington.



Lintjesregen

De jaarlijkse lintjesregen treft wel eens mensen die er nooit bij stilgestaan hebben dat de eer hen wel eens ten deel zou kunnen vallen. Iemand moet op het idee komen en de persoon in kwestie voordragen. De lol is, dat de voorgedragene onder valse voorwendselen naar het stadhuis gelokt wordt en dan sprakeloos is terwijl de onderscheiding omgehangen wordt. Ook het buitenland vereert soms landgenoten met een hoge onderscheiding. Zo is een aantal landgenoten opgenomen in de lijst van Rechtvaardigen onder de Volkeren en hebben voor hun daden tijdens de oorlog de Yad Vashem onderscheiding gekregen. Wie deze onderscheiding kregen handelden slechts in opdracht van hun geweten.



PvdA

Als het aan Diederik Samsom ligt zou iemand die het veertig jaar in het onderwijs heeft weten vol te houden ook een onderscheiding moeten krijgen, dat zou statusverhogend moeten uitpakken. Diederik, Diederik, met alle barrières die een onderwijsmens in spe tegenwoordig moet overwinnen is het al een wonder als iemand op z’n dertigste aan een carrière kan gaan denken. Dan heb je op je zeventigste eindelijk de eer te pakken die je eigenlijk al vanaf dag één te beurt zou moeten vallen. Geef de leerkracht nou eerst eens een kans de eindstreep te halen voordat de prijzen postuum uitgereikt moeten gaan worden.



Magister

Max pleit voor een onderscheiding voor een ieder die zich in het onderwijzersvak waagt. De Max-orde (1e klasse). Deze orde dankt zijn naam aan de Max Havelaar, een boek dat heel het volk tot lering diende, maar daar kan Max niet mee zitten. Wie het kruis van het onderwijs dertig jaar heeft weten te dragen komt vervolgens in aanmerking voor de orde met het Grootkruis en mag zich tooien met de titel Magister. Ga toch héén!!!



Gewoon

Beste Diederik, doe nou toch effe gewoon! In plaats van de hele onderwijskaste weer eens op de kast te jagen zou je ze er eens uit moeten lokken. Zorg dat de leerkracht zichzelf niet verliest in dit “mooiste vak“, laat de leerkracht iemand zijn die stevig met beide benen in de maatschappij staat. Professionalisering? Goed idee, maar laat de leerkracht de tijd om zelf ook een gezin te stichten, daar kan geen cursus tegen op. En wat zou er op tegen zijn als een leerkracht besluit tot een cursus kantklossen? Zorg voor een redelijk salaris en pensioen. Zorg ervoor dat de leerkracht aan het eind van zijn of haar loopbaan niet volledig opgebrand is, dat is meer waard dan welke onderscheiding ook. En dan nog dit: Zorg er nou eens voor dat het onderwijs los komt van alle politieke ambitie, dat scheelt miljarden aan geld en ergernissen. De minister van financiën zal u er alvast dankbaar voor zijn.



Dit was Max-de Eerste-Kleinletter.

zaterdag 3 december 2016

Werkgroep
















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Colombo.



Graf

Het graf, het zeemansgraf, is geschonden. Zo’n vijfenzeventig jaar lang hadden de zeelui die ten onder gingen tijdens de slag in de Javazee daar hun laatste rustplaats, maar het is er niet meer. Grafschennis, daar zijn we het over eens. Oud ijzer, zo redeneerden de plunderaars.



Taskforce

Schout bij Nacht Karel Doorman had destijds al weinig fiducie in de hele onderneming. Een flottielje van Amerikaanse, Britse, Nederlandse (Dutch) en Australische kruisers en torpedoboten hadden samen de gelegenheids-taskforce van het ABDA Command gevormd. Het was een inderhaast samengeraapt geheel en de leiding ervan lag ook nog eens bij de enige niet Engelstalige deelnemer. Verwarring lag op de loer en van enige voorbereiding was nauwelijks sprake geweest. Mocht Doorman nog enige hoop hebben gehad, eind februari 1942 werd die letterlijk en figuurlijk door de veel sterkere Japanse marine de grond in geboord. Maar ja, het moest nu eenmaal. Tegenwoordig zouden we zeggen: verschil van mening tussen de beleidsmakers en de werkvloer. Admiraal Helfrich had het zo opgedragen. Ongeacht de uitkomst, er moest gestreden worden.



Werkgroep

Er moet gestreden worden. Max ervaart het ook zo. Dit jaar maakt hij deel uit van de werkgroep Rekenen. Hij had daar niet om gevraagd, hij had gedacht ingedeeld te worden bij de werkgroep Nieuwe Geschiedenismethode. Vorig schooljaar was hij betrokken bij de werkgroep Techniek. Geen eer aan te behalen want anderen hebben het stokje inmiddels overgenomen. Rekenen dan maar. Het rekenonderwijs verloopt al jaren naar wens en een nieuwe methode hoeft ook niet aangeschaft te worden. Wat doe je dan in zo’n werkgroep. Ach, de onvermijdelijke enquête dan maar weer. Waar loopt u in de dagelijkse praktijk nog tegen aan, beste collega’s?



Strijd

Wat brengt het op? Al het vergaderen brengt een verbetering van de leerprestaties niet dichterbij. Het gaat er om dat het leerkrachtenteam laat zien dat er aan de weg getimmerd wordt. Bezig zijn, dus. Admiraal Helfrich had vanaf het veilige Ceylon kunnen bedenken dat zijn werkgroepje weinig kans had. Hij kon zich echter niet veroorloven de geschiedenis in te gaan als de admiraal die zich zonder strijd gewonnen gaf. De publieke opinie zou het hem nooit vergeven hebben. De resultaten van Max’ streven bereiken na filtering door de inspectie het publiek. Wat is een goede school? Een goede school is een school waar hard gewerkt wordt. Vallen de resultaten dan toch niet mee? Aan de inzet heeft het niet gelegen.



Dit was Max-Ik-Val-Aan-Volg-Mij-Kleinletter.