vrijdag 2 februari 2018

Polarisatie

















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Djokja.



Kolonie

Indië, Nederlandsch-Indië, was een land van prinsen, predikers en boeren. Historicus Remy Limpach schreef het zo op en de Hollanders van indertijd hebben het waarschijnlijk niet gecompliceerder gezien dan zó. De prinsen waren in die optiek de uitbuiters van de boeren, een praktijk die door het koloniaal bestuur overigens als zeer bruikbaar werd beschouwd. De predikers, die voornamelijk de Islam predikten, werden gezien als stokebranden die de arme boeren dan weer tegen hun autochtone, dat wil zeggen inlandse, heersers opzetten maar soms ook tegen rivaliserende collega’s. De Hollanders waren in hun eigen ogen dan weer de brengers van rust en vrede, een vrede die overigens met harde hand was opgelegd. Iedereen leek wel te varen bij die situatie, vooral in Den Haag was men tevreden. Dat er onder de Indonesiërs andere ideeën over deze Pax Hollandica leefden leek onvoorstelbaar, maar toch....



Polarisatie

Onlangs vond in een tot theater omgebouwd kerkje in Amsterdam-west een voorlichtingsavond annex debat over polarisering in buurt en samenleving plaats. Een bont gezelschap van maatschappelijk werkers, lokale politici, buurtregisseurs, karateleraren, voortrekkers, vreedzamen, voedingsdeskundigen, helderzienden en zelfs een vertegenwoordiger van het onderwijs kwam uitleg geven over het tot nu toe bereikte. Al het streven, succes en goede voornemens en het optimisme kwam ter tafel. Er werd beleefd geapplaudisseerd en instemmend geknikt. De buurt was op de goede weg! De buurtbewoner die aan het eind van de avond vermoeid in z’n fauteuil neerzeeg kon zich nauwelijks indenken waar dan toch dat unheimische gevoel vandaan kwam dat er iets ontbrak. Morgen de kinderen toch maar weer in de babboe proppen op weg naar die school in die betere buurt.



Pax

Voormalig kolonialen uit heel de wereld lijken zich in de Amsterdamse wijk rond het voormalig kerkje gevestigd te hebben. Hun predikers zijn ze achterna gereisd, hun prinsen niet. Bij gebrek aan het traditionele evenwicht en een op het gebied van integratie falende overheid brengt Amsterdam nu zijn eigen predikers in stelling. Nee, geen van de kansel donderprekende dominees maar een legertje van betrokkenen en belanghebbenden. De plaats van mobilisatie is niet toevallig: de voormalige Pniel-kerk, in de volksmond De Witte Kerk. Het onuitgesproken motto van de bijeenkomst: Pax Hollandica. We zullen ze wel krijgen! Speerpunt: het onderwijs! Alweer! Zat er geen van Heutsz in de zaal?



Dit was Max-Daar-Gaan-We-Weer-Kleinletter.

vrijdag 26 januari 2018

Coen

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit de Indische Buurt.



Zeerecht

In 1609 publiceerde rechtsgeleerde Hugo de Groot zijn “Mare Liberum“. De strekking: Zeeën en oceanen moesten vrij bevaarbaar zijn voor iedereen die er voor de handel gebruik van wenste te maken. Aangezien het stuk geschreven was in opdracht van de V.O.C. liet het wel wat ruimte voor interpretatie: schepen die als vijandig konden worden beschouwd vielen uiteraard niet onder de voorgestelde vrijheid. En dan waren er natuurlijk nog zeevarende naties, Engeland bijvoorbeeld, die een andere kijk op zaken hadden.



Kolonialisering

In zekere zin zette de Groot de eerste stappen op weg naar mondialisering van de handel. Kolonialisering noemde men dat indertijd en hoewel Hugo schreef over recht waren daarmee niet automatisch de rechten van alle betrokkenen verzekerd, integendeel. In die delen van de wereld die ten prooi vielen aan de Europese expantiedrift werd het recht vaak afgedwongen met de sabel en het scheepsgeschut. De roemrijke rol die de V.O.C. en haar opvolgers daarbij hebben gespeeld vindt men tegenwoordig nog terug in de vele straatnamen en standbeelden die ons er aan moeten herinneren.



Vlag

De J.P.Coenschool, gelegen in een Amsterdamse wijk waarin alle straatnamen het koloniale verleden weerspiegelen, wenst niet meer herinnerd te worden aan de roemruchte daden van haar naamgever. In een multiculturele en vreedzame samenleving kun je je trots niet meer ontlenen aan iemand wiens handelen men met de blik van vandaag de dag als afkeurenswaardig kan bestempelen. De vlag dekt als het ware de lading niet meer en dus wil de J.P.Coenschool niet meer de J.P.Coenschool heten. Wat hiervan te denken? Overigens is er geen wet die verbiedt dat scholen nu en dan van naam veranderen en de Coenschool zou zeker niet de eerste zijn.



Moment

Op het gebied van schoolnamen is er al heel wat nationalisme en chauvinisme weggesaneerd en, o tempora o mores: het is er bij uitstek de tijd voor. Na een beeldenstorm in het zuiden van de Verenigde Staten, het voortdurend oprakelen van het slavernijverleden, de Sinterklaasdiscussie, de extra uitleg bij het standbeeld van Coen in Hoorn, de vraagtekens die in de media gezet zijn bij de heldhaftigheid van onze zeehelden en nog onlangs een relletje rond het Mauritshuis is het momentum daar. Gá ervoor J.P.Coenschool!



Bril

Onlangs waarschuwde premier Rutte dat het we het verleden maar beter niet moeten interpreteren met de bril van het heden op ons neus. Max is het niet zo snel eens met de minister-president, maar in dit geval... Max is van na de oorlog en ziet zichzelf als een doorsnee burger. Zijn simpele conclusie is dat hij zich dus niet schuldig hoeft te voelen over de daden van zijn voorvaderen. Let bygones be bygones, we kunnen het verleden niet veranderen maar we mogen het ook niet onder de mat vegen. Dat laatste is dan overigens meer regel dan uitzondering maar dat levert ook weer interessante geschiedenis op en in één moeite door ook weer een beter begrip. Zaken ontkennen is dan ook weer verdacht, wie de holocaust wegwuift maakt zichzelf er niet geloofwaardiger op.



Erfgoed

De geschiedenis laat zich niet herschrijven, dat is althans niet de bedoeling, zo marxistisch zijn we niet. We kunnen er wel een beetje mee spelen. Max heeft een voorstel. Het Sinterklaasfeest werd ook in de eeuw van Coen al door calvinistische predikanten tot heidens ritueel bestempeld. We kunnen dus alvast concluderen dat Sint en zijn Pieten een eeuwenoude folklore vormen. Wellicht staat de UNESCO open voor een aanmelding van dit typisch Hollandse feest op de lijst voor immaterieel werelderfgoed, dan hoeven we geen gezeur meer te pikken. De rest van onze geschiedenis laat zich wellicht op soortgelijke wijze patenteren.



Naam

Hugo de Groot werd slachtoffer van politiek gekonkel en spelletjes om de macht. De erkenning voor zijn ideeën kwam achteraf. Hij sleet de laatste jaren van zijn leven in ballingschap. De directie van de J.P.Coenschool dreigt eveneens het slachtoffer van het maatschappelijk krachtenveld te worden. Aan de gevolgen is al niet meer te ontkomen: het is uit met Coen! Een andere naam? Wat dacht u van de Hugo de Grootschool? De Sylvana Simonsschool? Max stelt voor: Basisschool De Kleine Lettertjes! Meteen goed voor een leuke woordgrap!



Dit was Max-Ettertje-Kleinletter.

dinsdag 19 december 2017

Croissantje
























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Rome.



Paus

Paus Alexander VI doopte zijn ganzenveer in de inkt en trok een streep over de laat vijftiende-eeuwse wereldkaart. Zo, geen geruzie meer van nu af aan. Alles links van de streep, de Nieuwe Wereld, was voor Spanje, alles rechts voor Portugal. Het besluit werd keurig vastgelegd in een pauselijke bul, de Inter caetera. Op papier was een vreedzame verhouding tussen beide landen hiermee geregeld maar in de praktijk pakte het regelmatig anders uit. Wanneer concurrerende zeevarenden elkaar aan de andere kant van de wereld aantroffen wilde het scheepsgeschut nog wel eens bulderen. Ook op het Iberisch schiereiland rommelde het: In 1580 werd Portugal ingelijfd bij Spanje.



Eetgewoonten

De croissant is onderdeel van het Franse nationale erfgoed, net als het stokbrood. Smakelijk en voedzaam, zo menen de Fransen. In ons land ziet men dat anders: stokbrood is niet bruin genoeg en een croissantje bevat teveel vet. Vet is, zoals men weet, de vijand van een betaalbare ziektekosten verzekering. Wie niet teveel wenst te betalen let dus goed op wat z’n buurman eet. So far voor het solidariteitsbeginsel. Erger is dat onze eetgewoonten onderdeel van de nationale opvoeding zijn geworden, van het onderwijs dus.



Conflict

De paus hebben we tegenwoordig niet meer nodig bij het oplossen van conflicten tussen soevereine staten. In het uiterste geval komt Spaans-Portugese onmin ter tafel bij de Verenigde Naties of bij de Veiligheidsraad. Gegarandeerd dat een mogelijke oplossing door een veto getorpedeerd wordt. Binnen het Europees rechtssysteem houdt men zich ook liever doof voor soortgelijke conflicten: Europa is één en waag het niet daaraan te twijfelen. Conflicten worden tegenwoordig gedelegeerd en herleid tot rechtspraak of jurisprudentie.Ieder probleem, mondiaal, Europees, regionaal of lokaal heeft daartoe z’n eigen platform.



Broodje

Waar kan men terecht bij een conflict over een croissant? Dat hangt er vanaf wat er mee gebeurd is. Is het gestolen? Heeft er iemand na het nuttigen een vergiftiging opgelopen? Is er iemand mee omgekocht of anderszins mee beduveld? Op het punt van Franse broodjes is het de Voedsel- en Warenautoriteit die zich hier meestal over buigt. Soms komt een croissantje echter op een ander tafeltje terecht.



Beslag

Op een kwade dag nam juf W., gerespecteerd onderwijzeres aan een Amsterdamse school, een croissant in beslag. Gelijk had ze! De regel in de klas en de school is immers dat etenswaren die niet aan de strenge, door de Amsterdamse gemeenteraad voorgeschreven, eisen voldoen niet getolereerd mogen worden. Zoiets toestaan zou bovendien een ordentelijk klassenmanagement in de weg staan. De eigenaar moest maar op een houtje bijten.



Autonomie

Voeden en opvoeden behoort tot het autonome domein van de ouders. Dat papa en mama ontstemd zijn wanneer hun kind door een schooljuf van de broodnodige calorieën onthouden wordt valt te begrijpen. Een verwijzing naar regels en afspraken maakt hun irritatie niet minder. Wanneer hun beargumentering dan ook nog eens afgedaan wordt als een smoesje is het huis, of de school in dit geval, te klein.



Geschillencommissie

De Geschillencommissie Onderwijs te Utrecht wordt te hulp geroepen als mediatie en bemiddeling niets hebben uitgehaald. Het croissantje werd er als bewijs naar toe gestuurd en dagvaardigingen werden per kerende post naar Amsterdam verzonden.
De tijd die een broodje nodig heeft om tot stof te vervallen werd door de betreffende ouders nuttig besteed. Advies werd ingewonnen en wat blijkt? Het dossier dat de school over het voorval had bijgehouden bleek onvolledig! Logisch, voordat het tot juf was doorgedrongen dat de zaak hoog zou oplopen was zij zich van geen kwaad bewust. Een inbreker maakt ook geen notulen van de geslaagde inbraak voor het geval hij zich toch voor de rechter moet verantwoorden.



Gelijk

Alle betrokkenen moeten zich gaandeweg roomser dan de Paus zijn gaan voelen. Uiteindelijk wist ook juf zich gedekt door een inderhaast gefabriceerde papierwinkel. Beide partijen komen goed gedocumenteerd de arena in, overtuigd van het eigen gelijk.



Slachtoffer

Zo’n croissantje kan uiteindelijk alleen maar verlies opleveren. Eerste slachtoffer: de leerling in kwestie. Kan zo’n kind nog wel verder op dezelfde school? En wie is of zijn er eigenlijk schuldig? De geschillencommissie zal vast iemand aan kunnen wijzen. Wat Max betreft moeten we toch verder kijken dan ons neus lang is. Hoe durft een gemeente zich met de eetgewoonten van het individu te bemoeien en hoe durft een school of bestuur de handen vuil te maken aan het handhaven van iets dat op z’n zachtst gezegd omstreden is. Juf is zo bezien net zo hard slachtoffer. Dat ouders zich teweerstellen spreekt voor zich maar laten ze dan de gemeente ter verantwoording roepen. Mede schuldig: de geschillencommissie zelf. Voor dit soort zaken zou een weldenkend mens zich toch niet moeten lenen! Maar ja: Easy money! Je hoeft de dossiers niet eens te lezen om er iets over te orakelen.



Streep

Streep erdoor, door dit soort praktijken! En: een streep door de opvoedkundige ambities van het onderwijs. Geef dat kind een snoepje, laat bij de ouders een taart bezorgen, trakteer juf op een etentje en bekogel de Stopera met rotte eieren!



Dit was Max-Mag-Ik-Er-Nog-Eén-Kleinletter.



 

dinsdag 5 december 2017

Helm
























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanaf Père-Lachaise.



Helm

“Bullit strikes the helmets head“. Een regel uit Jim Morissons’ lied “Unknown Soldier“. Jim had niet veel op met oorlog en dat gold voor een groot deel van de Amerikaanse jeugd in de jaren zestig. Met zijn vader, een hooggeplaatste militair bij de marine en actief betrokken bij de oorlog in Vietnam, sprak hij niet meer. In die ene regel legde Morisson zijn antipathie tegen oorlog en alles wat daarbij hoort uit aan de rest van de wereld: wie een helm draagt heeft zijn autonomie uit handen gegeven. Voor een goed doel? Hij betwijfelde het en tijdens concerten werd dat met de nodige decibel kracht bijgezet.



Bromfiets

Max heeft nog meegemaakt dat je zonder helm een bromfiets mocht besturen. Inderdaad, dat is niet van deze tijd. We zijn teveel met elkaar begaan om zoiets nog goed te keuren. Goed bedoeld uiteraard maar niet bevorderlijk voor het gevoel van autonomie. Wielrenners hebben wat langer dat gevoel mogen koesteren; het wielerpetje en los wapperende manen hebben nog lang het beeld van de grote koersen bepaald. Detail: het aantal dodelijke ongevallen tijdens wedstrijden lijkt sinds de helmplicht alleen maar toe te nemen.



Veiligheid

In het stadsverkeer vallen vandaag de dag ook steeds meer helmen waar te nemen. Helmpjes eigenlijk, want er zijn vooral fietsende kinderen mee getooid. Veilig? In ieder geval een zalfje voor het geweten van de ouders die hun kroost per fiets naar school sturen. In babboo- bakfietsjes heeft Max nog geen gehelmde kleuters gespot. Vreemd eigenlijk als je bedenkt dat een aanrijding met zo’n ding zomaar drie of vier slachtoffers tegelijk kan opleveren.
De gehelmde fietsscholier past in een trend. Noem het een win-win situatie: het kind is beschermd, de ouders geruster en de rest van de maatschappij mag tevreden constateren dat die ouders hun best doen de verzekeringspremies niet verder op te drijven. Is dat solidair of niet!?



Gevaar

In Amsterdam west doet men tenminste nog gewoon: de kinderen worden daar in het algemeen nog gewoon met de auto afgezet. Niks geen helmpjes aan de kapstok voor Max’ klasje! Maar toch... Het uitstappen voor de deur leidt tot filevorming en onverwachte situaties. Fietsers die zich door het nauwe straatje begeven moeten opletten geen openzwaaiende autodeur of onoplettend kind voor de wielen te krijgen. Max overweegt om die reden toch een fietshelm aan te schaffen.



Actie

De leerkracht is ambtenaar. Op z’n Engels: civil servant. Dat woord ’servant’ heeft zijn oorsprong in het Latijn. Servus vertalen we in het Nederlands als 'slaaf’. Het hedendaags onderwijsloon bevestigt het onderwijsveld in het idee dat de vrijheid opnieuw bevochten dient te worden. In december gaan we voor de tweede keer in twee maanden staken. Max overweegt een ludieke actie. Hij zal deze week een fietshelm aanschaffen en die tijdens zijn ritje naar school demonstratief aan het stuur te hangen. Bij het betreden van de school zal hij hem dan opzetten. Jim Morrisson kan zich dan tevreden omdraaien in zijn graf.



Dit was Max-Pickelhaube-Kleinletter.

zaterdag 25 november 2017

Lerende organisatie
















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Tokio.



Oorveeg

Soms is een flinke draai om de oren nodig om iemand een lesje te leren. Zoiets overkwam Japan aan het eind van de tweede wereldoorlog. Verdiend, zou je zeggen, hadden ze maar geen oorlog moeten voeren. Maar toch... Een nucleaire draai om de oren?
Herhaling werd niet wenselijk geacht, niet door de uitdelers en niet door de ontvangers van de oorveeg. Het gevolg was dat, met wederzijds goedvinden, voor de Japanners een uiterst pacifistische grondwet bedacht werd, waarin nauwelijks meer ruimte bestond dan tot het in standhouden van de keizerlijke garde. Men was er tevreden mee, tot nu toe.



Mandaat

Premier Shinzo Abe besloot onlangs tot vervroegde verkiezingen. Waarom? Zijn partij had immers sinds jaar en dag de meerderheid in het Japanse parlement. Abe vroeg om een nieuw mandaat. Dat was in zijn ogen nodig om Japan weer van de hoognodige verdediging te kunnen voorzien, om het leger uit te kunnen breiden, dus. De Internationale situatie zou er om vragen.



Bewegen

Wie op een school werkt krijgt vaak voorgehouden dat het altijd beter kan. Een school, zo wordt het voorgesteld, is een lerende organisatie. Mooi, wie niet met z’n tijd meegaat verliest de greep op het gebeuren en blijft gefrustreerd achter. Dat laatste is dan weer gevaarlijk, volgens de Spaanse filosoof Ortega y Gasset; als de massa niet mee beweegt op de golven van de bestuurlijke elite dreigt opstand en revolutie.



Waardering

Het cursusaanbod waarmee de hedendaagse leerkracht wordt geconfronteerd varieert van nuttig tot volslagen ridicuul. Nee, kantklossen valt niet in het aanbod maar wat er wel bij zit stemt niet altijd vrolijk. Wat levert het op? Waardering, vooral. Wie trouw aan z’n competenties blijft werken mag zich straks officieel “registerleraar“ noemen. Wat nog meer? Het gevoel voortdurend ondergewaardeerd te worden. Een vreemde paradox toch. Na zo’n jaar of veertig onderwijs houdt Max er in elk geval het gevoel aan over nog steeds onder aan de ladder te staan. De maandelijkse loonstrook bevestigt hem in dit gevoel.



Vast

Max lijdt aan een “fixed mindset“. Vroeger noemden we dat “vastgeroest“. Hoe kan het anders, op Max leeftijd is het al moeilijk om na de vakantie nog te weten hoe alle kinderen in de klas ook al weer heten, laat staan dat je de inhoud van de cursus “rouwverwerking bij kinderen“ paraat hebt op het moment dat het nodig is. Misschien moet hij eens een cursusje “Max Geheugentrainer“ doen. Hoe trekt men zichzelf vlot, dus.



Les

Premier Abe won de uitgeschreven verkiezingen met glans. Hij kreeg z’n mandaat en hoopt nu zichzelf, zijn partij en zijn land vlot getrokken te hebben. Hij kon het zich domweg niet permitteren de geschiedenisboekjes in te gaan als de Neville Chamberlaine of de Hendrik Colijn van Japan. Voor hem geen “Gaat u maar rustig slapen“. Japan is een lerende organisatie. Maar, is Abe de les uit het verleden vergeten?



Toekomst

Max is bang. Er wordt voortdurend van hem verlangd dat hij zichzelf en zijn leerlingen goed op de toekomst voorbereidt. Maar niemand weet een duidelijk beeld van die toekomst te schetsen en dat maakt de voorbereiding erop tot een hachelijke zaak. Ortega had wat Max betreft in die zin gelijk dat behaalde resultaten uit het verleden geen garantie geven voor de toekomst, maar zolang die toekomst in nevelen gehuld blijft zijn de lessen uit het verleden toch Max’ enige houvast. Zowel Abe als Ortega hebben kunnen zien waar en hoe zaken fout kunnen lopen. En Max? Ach, die is maar een eenvoudig schoolmeestertje. Wat is zijn taak? Zichzelf ontwikkelen? Veel leren van zijn leerlingen? Les geven? Wie het weet......



Dit was Max-Hardleers-Kleinletter.



 

donderdag 16 november 2017

Ruimte in regels

















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit de Ruimte.



 

Lezen is goed voor een mens. Is lezen ook goed voor de mensheid? Hebben we boeken en teksten nodig om terug te kijken of juist om vooruit te kijken? Maakt het geschreven woord ons onafhankelijk of juist afhankelijk? Het antwoord is hoogstwaarschijnlijk aan onszelf en, daar is de paradox, aan onze geestelijke bagage die wij, moderne mensen, dan toch weer aan het woord van anderen te danken hebben. Het moet ergens beginnen.



Hoeveel heidenen zijn gesneuveld omdat zij het woord van de bijbel afwezen? Hoeveel gelovigen zijn in kampen beland omdat zij de woorden van Das Kapital, het Rode Boekje of Mein Kampf onderschatten? Hoeveel ongelovigen zijn ten prooi gevallen aan de woorden van de Koran? Wiens rechten zijn met voeten getreden in de schaduw van de universele verklaring van de rechten van de mens? Wie is er uitgerookt, gestikt of ingeperkt na het rapport van de club van Rome? Wie heeft Il Principe eigenlijk gelezen?



Leveren luisterboeken gegarandeerd gehoorbeschadigingen op? Is er een remedie tegen leesblindheid? Is de ruimte iets oneindigs en wie herschrijft de brochure “Ruimte in Regels“ zo, dat er geen ruimte voor interpretatie overblijft? Wat is het verschil tussen een minister van- en een minister voor-? Uit welk boek leest Arie Slob op zondag voor? Bestaat de Heilige Schrift al als luisterboek? Hoe is het gesteld met het gehoor van de minister voor-?



Wie gaat de ruimte in de regels weer opvullen en waarmee? En waarom roze!?

Wie weet dat allemaal? Max niet!



Dit was Max-Ignoramus-Kleinletter.

vrijdag 10 november 2017

Rekenmethode


















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Amsterdam.



Russen

De Russen komen! Wim Kan liet het ons een jaar of veertig terug weten in een van zijn oudejaarsconferences. "Maar geen zorgen“, meende hij, “ze komen één voor één“, doelend op het aantal binnendruppelende Russische dissidenten dat asiel kwam aanvragen.



Terreur

Oorlog is iets dat tegenwoordig ook komt binnendruppelen of dreigt dat te doen. Deze week nog werd de zoveelste “terreuroefening“ gehouden. Leger, politie, ME, EOD en alle andere hulpdiensten waren ervoor uitgerukt. Tientallen figuranten werden met ketchup van wonden voorzien, panisch gegil werd vooraf door het plaatselijk zangkoor gerepeteerd en iemand brak tijdens de oefening écht z’n been. Terreur heeft angst en afschrikking als doel. Van zo’n oefening ga je je trouwens ook niet veiliger voelen.



Redactiesommen

Als afschrikwekkend voorbeeld stonden ze onderaan de vele bladzijden sommen die Max in zijn jeugd te verwerken kreeg: redactiesommen. Tot zijn, en met hem ongeveer de hele rest van de klas’, opluchting wilde juf nog wel eens mededelen dat ze overgeslagen mochten worden. Met de methode van toen is Max een behendig rekenaar geworden en wie de sommetjes beheerst kan ze ook aan een ander uitleggen. Over dat laatste bestaan overigens de nodige meningsverschillen.



Kansen

Onderwijs beoogt kansen te scheppen. Het zogenaamd Realistisch Rekenen is bedoeld om die kansen te vergroten. Welk effect heeft een extreem talige rekenmethode op dat deel van de schooljeugd waarvoor de Nederlandse taal sowieso een probleem is. Max zit er dagelijks met zijn neus bovenop. De leerlingen in zijn klasje houden van rekenen, dat wil zeggen: ze zijn gek op sommen maken. Het realisme van de gebruikte methode boeit ze allerminst, sterker: het werkt afschrikwekkend. De rekenles heeft op die manier het effect van een terreuroefening. Neem je er nu angst mee weg of veroorzaak je die juist?



Integratie

De commissie Dijsselbloem kwam ooit tot de conclusie dat er onder de streep geen verschil vastgesteld kan worden tussen wat een realistische methode in vergelijking met een traditionele oplevert, statistisch gezien dan. Van rekenen gesproken: kansberekenen is een onderdeel van statistiek en integreren is een onderdeel van de wiskunde. Van integratie gesproken: Hebben ouders en leerkrachten in Amsterdam-West soms kansen laten liggen?



Afschaffen

Taalarm maakt kansarm. De liberale overheid maakt zich er niet druk over, wie zijn kansen niet neemt moet niet zeuren. In hedendaagse termen: eigenaarschap moet je claimen, wie dat ziet integreert vanzelf. Max zou graag een handje willen helpen de kansarmen door het woud van neologismen te loodsen maar soms ziet hij zelf door de bomen het bos niet. Een ding is zeker: taal en rekenen moeten in West van elkaar gescheiden worden. Pluspunt is nauwelijks een pluspunt te noemen, afschaffen dus. De angst zit er goed in, zomaar overstappen naar een andere methode heeft voor een school enorme financiële gevolgen, daar heeft de uitgever wel voor gezorgd. Het schoolbestuur zou onmiddellijk de staat van beleg afkondigen en een crisisteam de school binnenloodsen. Daarin komt de terreur van de moderne lesmethoden tot uiting. Daarbij: wat is het alternatief? De firma Noordhoff heeft het aangedurfd: Reken Zeker! Max zegt: Doen!



Dit was Max-Dissident-Kleinletter.