donderdag 19 januari 2017

Het mooiste beroep

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Antwerpen.



Van Speijk

Op 5 februari 1831 stak Jan van Speijk zijn brandende sigaar in het kruitvat. De kanonneerboot die hij commandeerde was ten tijde van de Belgische opstand afgedreven en bij Antwerpen aan de grond gelopen. Een horde woeste Antwerpenaren stond op het punt zich op het schip en de bemanning te werpen maar wat van Speijk betreft zou het zover niet komen. In naam van het Vaderland besloot hij tot het hoogste offer. Aan de andere 27 bemanningsleden die de explosie niet overleefden had hij maar niet gevraagd of ze het met hem eens waren. Slechts drie man overleefden.



Held

Vanuit militair oogpunt had zijn daad geen enkele consequentie maar van Speijks offer werd in ons land neergezet als een heldendaad. Het kersverse koninkrijk had behoefte aan helden tijdens de roerige en onzekere beginjaren. Hij kreeg een graf in de Nieuwe Kerk in Amsterdam en sindsdien heeft er altijd een schip in de Nederlandse marine zijn naam gedragen. En er is een monument.



Offer

Het mooiste beroep dat er bestaat: Leraar of onderwijzer. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst en ook Max vindt het een eer om daar een bijdrage aan te mogen leveren. Maar je moet het niet overdrijven. Wat bewoog een wiskundeleraar in Den Bosch om het hoogste offer te brengen? Was het uit onvrede over de manier waarop hij zijn opdracht moest volbrengen, had hij persoonlijke problemen? We weten het niet, een afscheidsbriefje is op dit moment nog niet boven water. Wat zegt het dat hij juist het dak van zijn werkgever heeft gekozen en zijn daad voor de ogen van zijn leerlingen heeft gepleegd? Max vraagt het zich af.

Relatie

Wat beweegt de onderwijsmens? Max is er nog een van de generatie wereldverbeteraars die zich in hun vrije tijd vastketenden aan de slagbomen van kerncentrales. Veel van zijn collega’s hebben hun echtgenoten binnen het kleine wereldje van het onderwijs gevonden. Anderen zijn nooit aan een relatie begonnen, die waren getrouwd met het onderwijs. Er waren er die pas aan een relatie zijn gaan denken na hun pensionering. Menig onderwijzershuwelijk is kinderloos gebleven, men had genoeg aan de kinderen van een ander.



Dankbaar

Max is getrouwd en heeft kinderen. Zijn echtgenote heeft niets met het onderwijs, behalve waar het het wel en wee van het eigen kroost betreft. Getrouwd zijn met een leerkracht vraagt soms wat opoffering in die zin dat de onderwijsmens weleens in de realiteit teruggeroepen dient te worden. Max prijst zich gelukkig dat dat gelukt is en dat hij nog steeds met beide benen op de grond staat. Hij zegt het misschien niet zo vaak maar hij is zijn echtgenote daar zeer dankbaar voor.



Den Bosch

Terug naar Den Bosch. Wat was hij er voor een, die wiskundeleraar? Iemand met een mislukte relatie? Iemand die totaal gefrustreerd met het onderwijs een martelaar heeft willen zijn? Was zijn sprong bedoeld als lont in het kruitvat? Bij dat laatste kan Max zich iets voorstellen. Uit onmacht is ook hij soms geneigd zich de haren uit het hoofd te trekken. Wanneer wordt er nu toch eens geluisterd naar de vele vrouwen en de enkele man op de werkvloer. Maar dan nog: op een daad van zelfopoffering zit niemand te wachten, in het onderwijs is alles immers pais en vree. Ons staatshoofd zelf heeft deze week op de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie in het paleis op de Dam nog zijn dank aan het onderwijs kenbaar gemaakt. Ja, zíjn dochters komen er wel. “Er wordt nogal wat van u verwacht“, sprak hij tot zijn genodigden. Begrijpt hij het offer dat gebracht moet worden?



Monument

Mocht in Den Bosch duidelijk worden dat de leraar tot zijn wanhoopsdaad kwam uit onvrede met de huidige gang van zaken in het onderwijs, zal dit dan leiden tot een omslag? Wordt de wiskundeleraar de van Speijk van het onderwijs? Zal er net als voor de zeeheld een monument voor hem opgericht worden, een school naar hem vernoemd? Max verwacht het niet. En dan nog: wat is nu helemaal het monument dat voor van Speijk is opgericht? Het staat in Egmond aan Zee en het is........ een vuurtoren! Symbool van mannelijkheid zou je zeggen. Opoffering is blijkbaar iets mannelijks en tja, het onderwijs, vooral het basisonderwijs, is tegenwoordig vooral een vrouwenaangelegenheid. Het zal dus wel weer met een sisser aflopen.



Dit was Max-dan-liever-de-lucht-in!-Kleinletter .



 

woensdag 14 december 2016

De staat van het onderwijs












Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Castricum.



Wrak

Strandpaal 45, het Noordzeestrand bij Castricum. Bij laag water en een stevige oostenwind laten zich daar soms nog de stoffelijke resten van Seiner Majestäts ‘Salamander’ zien. De Salamander was een kanonneerboot, een Duitse. Niet vergaan tijdens een schotenwisseling maar tijdens een storm. Het schip werd in het jaar 1910 versleept van Duitsland naar Dordrecht om daar verbouwd te worden tot zandzuiger. Ter hoogte van IJmuiden brak door het slechte weer de sleepkabel en het schip met daarop drie schuitenvoerders strandde bij Castricum en daar ligt het 106 jaar later nog steeds.



Plaats

In de afgelopen eeuw is vier maal een poging gedaan het schip te bergen, een oorlogsschip bevat immers materialen die dat wel eens de moeite waard zouden kunnen maken. Het mislukte keer op keer met als enig gevolg dat de Salamander steeds dieper in de zandbodem wegzakte. Slechts strandjutters en leden van de plaatselijk visvereniging kunnen de plaats van het wrak aanwijzen.



Plan

Onderwijs is niet alleen een kwestie van nationaal belang. Op internationaal niveau bemoeien organisaties als OESO en IMF zich met het Nederlandse onderwijs. De bemoeienis uit zich in de publicatie van vergelijkende testen en goed bedoelde adviezen. De voorlopige conclusie: Het Nederlandse onderwijs doet het goed, maar toch minder dan voorheen. Dat was ook hier al opgemerkt. Onderwijs op maat levert, zo is al vastgesteld, toch bepaald geen maatwerk op en de minister mag de beurs weer trekken om de opgelopen averij te herstellen. De staatssecretaris ziet zich geconfronteerd met morrend onderwijsvolk dat dreigt te bezwijken onder de door hem opgelegde regeldruk, het instellen van een lerarenregister stuit op tegenstand, de resultaten van het natuurkundeonderwijs laten te wensen over, wiskunde kan beter, enzovoort. En wat is er terecht gekomen van de miljarden-injecties die het onderwijs in de afgelopen decennia naar een hoger plan moesten helpen?



Zand

Wie een schip wil lichten moet behalve het juiste materiaal ook het tij mee hebben. Wie van mening is dat het onderwijs verzand is moet zich niet laten leiden door de veroorzakers van het getij. IMF en OESO hebben wellicht goed zicht op economische ontwikkelingen in de nabije toekomst maar maken tevens deel uit van de organisatie die zich bezig houdt met het uitstippelen van die toekomst. Hebben die organisaties de manier waarop de doelen bereikt dienen te worden scherp voor ogen? Wereldvrede is een mooi streven maar of dit te bereiken valt door economische globalisering? Mag men er vanuit gaan dat nationale overheden hun toekomstige burgers opvoeden om dit doel te bereiken? En: Wie strijkt uiteindelijk de baten van de kenniseconomie op?



Berging

Staatssecretaris Sander D. heeft zich de afgelopen vier jaar gericht op het uit het slop halen van het basisonderwijs. Max heeft daar dagelijks de gevolgen van mogen ervaren. Maar zat het basisonderwijs wel in het slop? Waren de pogingen van berger Sander wel effectief? Als een schip half verzonken is in het Noordzeezand moet dat zand weggezogen worden. Wie daarbij teveel vertrouwt op de technologie vergeet wellicht het zand te “lezen“ en dan zinkt zo’n ding alleen maar verder de bodem in. Misschien had de staatssecretaris eerst eens stage moeten lopen bij een gerenommeerd bergingsbedrijf. Volgens de vissers van Castricum is er geen malloot te vinden die zich nog waagt aan het boven water brengen van de verzonken kanonneerboot, maar met de eventuele inzet en passie van Dekker zou dat wel eens anders kunnen zijn. Max ziet de koppen in “De Castricummer“ al voor zich: "Malle Sander licht Salamander!“



Dit was Max-Hoe-Houd-Ik-Het-Hoofd-Boven-Water-Kleinletter.

dinsdag 6 december 2016

Medaille

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Waterloo.



Orde

Koning Willem II was de eerste drager van de Nederlandse Militaire Willemsorde. Hij had deze eer verdiend met zijn optreden tijdens de slag bij Waterloo. Overigens was hij toen nog geen koning maar beoogd troonopvolger. Zijn vader was op dat moment nog maar net tot eerste koning van ons land uitgeroepen en op diens verzoek, een koning moest immers zijn verdienstelijke onderdanen kunnen eren, werd de orde ingesteld. De naam Willemsorde schijnt ontleend te zijn aan de eerste vorst van Orange, Willem met de Hoorn, maar daar kon Willem I niet mee zitten.



Grootkruis

De hoogste graad van Willemsorde die er te verdelen viel en nog steeds valt is die van Ridder Grootkruis. Een trede lager kan men ook nog tot Commandeur onderscheiden worden en anders wordt het Ridder 3e klasse of Ridder 4e klasse. Voor wie zich op een andere dan militaire wijze voor het vaderland heeft weten in te zetten zijn er dan nog tal van andere onderscheidingen. De Willemsorde kan ook aan lieden van over de grens worden toegekend wanneer die zich voor ons land verdienstelijk hebben weten te maken: onder de eerste zes dragers ervan bevonden zich vier Pruisische generaals en veldmaarschalken en de Britse hertog van Wellington.



Lintjesregen

De jaarlijkse lintjesregen treft wel eens mensen die er nooit bij stilgestaan hebben dat de eer hen wel eens ten deel zou kunnen vallen. Iemand moet op het idee komen en de persoon in kwestie voordragen. De lol is, dat de voorgedragene onder valse voorwendselen naar het stadhuis gelokt wordt en dan sprakeloos is terwijl de onderscheiding omgehangen wordt. Ook het buitenland vereert soms landgenoten met een hoge onderscheiding. Zo is een aantal landgenoten opgenomen in de lijst van Rechtvaardigen onder de Volkeren en hebben voor hun daden tijdens de oorlog de Yad Vashem onderscheiding gekregen. Wie deze onderscheiding kregen handelden slechts in opdracht van hun geweten.



PvdA

Als het aan Diederik Samsom ligt zou iemand die het veertig jaar in het onderwijs heeft weten vol te houden ook een onderscheiding moeten krijgen, dat zou statusverhogend moeten uitpakken. Diederik, Diederik, met alle barrières die een onderwijsmens in spe tegenwoordig moet overwinnen is het al een wonder als iemand op z’n dertigste aan een carrière kan gaan denken. Dan heb je op je zeventigste eindelijk de eer te pakken die je eigenlijk al vanaf dag één te beurt zou moeten vallen. Geef de leerkracht nou eerst eens een kans de eindstreep te halen voordat de prijzen postuum uitgereikt moeten gaan worden.



Magister

Max pleit voor een onderscheiding voor een ieder die zich in het onderwijzersvak waagt. De Max-orde (1e klasse). Deze orde dankt zijn naam aan de Max Havelaar, een boek dat heel het volk tot lering diende, maar daar kan Max niet mee zitten. Wie het kruis van het onderwijs dertig jaar heeft weten te dragen komt vervolgens in aanmerking voor de orde met het Grootkruis en mag zich tooien met de titel Magister. Ga toch héén!!!



Gewoon

Beste Diederik, doe nou toch effe gewoon! In plaats van de hele onderwijskaste weer eens op de kast te jagen zou je ze er eens uit moeten lokken. Zorg dat de leerkracht zichzelf niet verliest in dit “mooiste vak“, laat de leerkracht iemand zijn die stevig met beide benen in de maatschappij staat. Professionalisering? Goed idee, maar laat de leerkracht de tijd om zelf ook een gezin te stichten, daar kan geen cursus tegen op. En wat zou er op tegen zijn als een leerkracht besluit tot een cursus kantklossen? Zorg voor een redelijk salaris en pensioen. Zorg ervoor dat de leerkracht aan het eind van zijn of haar loopbaan niet volledig opgebrand is, dat is meer waard dan welke onderscheiding ook. En dan nog dit: Zorg er nou eens voor dat het onderwijs los komt van alle politieke ambitie, dat scheelt miljarden aan geld en ergernissen. De minister van financiën zal u er alvast dankbaar voor zijn.



Dit was Max-de Eerste-Kleinletter.

zaterdag 3 december 2016

Werkgroep
















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Colombo.



Graf

Het graf, het zeemansgraf, is geschonden. Zo’n vijfenzeventig jaar lang hadden de zeelui die ten onder gingen tijdens de slag in de Javazee daar hun laatste rustplaats, maar het is er niet meer. Grafschennis, daar zijn we het over eens. Oud ijzer, zo redeneerden de plunderaars.



Taskforce

Schout bij Nacht Karel Doorman had destijds al weinig fiducie in de hele onderneming. Een flottielje van Amerikaanse, Britse, Nederlandse (Dutch) en Australische kruisers en torpedoboten hadden samen de gelegenheids-taskforce van het ABDA Command gevormd. Het was een inderhaast samengeraapt geheel en de leiding ervan lag ook nog eens bij de enige niet Engelstalige deelnemer. Verwarring lag op de loer en van enige voorbereiding was nauwelijks sprake geweest. Mocht Doorman nog enige hoop hebben gehad, eind februari 1942 werd die letterlijk en figuurlijk door de veel sterkere Japanse marine de grond in geboord. Maar ja, het moest nu eenmaal. Tegenwoordig zouden we zeggen: verschil van mening tussen de beleidsmakers en de werkvloer. Admiraal Helfrich had het zo opgedragen. Ongeacht de uitkomst, er moest gestreden worden.



Werkgroep

Er moet gestreden worden. Max ervaart het ook zo. Dit jaar maakt hij deel uit van de werkgroep Rekenen. Hij had daar niet om gevraagd, hij had gedacht ingedeeld te worden bij de werkgroep Nieuwe Geschiedenismethode. Vorig schooljaar was hij betrokken bij de werkgroep Techniek. Geen eer aan te behalen want anderen hebben het stokje inmiddels overgenomen. Rekenen dan maar. Het rekenonderwijs verloopt al jaren naar wens en een nieuwe methode hoeft ook niet aangeschaft te worden. Wat doe je dan in zo’n werkgroep. Ach, de onvermijdelijke enquête dan maar weer. Waar loopt u in de dagelijkse praktijk nog tegen aan, beste collega’s?



Strijd

Wat brengt het op? Al het vergaderen brengt een verbetering van de leerprestaties niet dichterbij. Het gaat er om dat het leerkrachtenteam laat zien dat er aan de weg getimmerd wordt. Bezig zijn, dus. Admiraal Helfrich had vanaf het veilige Ceylon kunnen bedenken dat zijn werkgroepje weinig kans had. Hij kon zich echter niet veroorloven de geschiedenis in te gaan als de admiraal die zich zonder strijd gewonnen gaf. De publieke opinie zou het hem nooit vergeven hebben. De resultaten van Max’ streven bereiken na filtering door de inspectie het publiek. Wat is een goede school? Een goede school is een school waar hard gewerkt wordt. Vallen de resultaten dan toch niet mee? Aan de inzet heeft het niet gelegen.



Dit was Max-Ik-Val-Aan-Volg-Mij-Kleinletter.



 

zaterdag 26 november 2016

Nadenken

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Rotterdam.



Straat

Het is maar een kort achteraf-straatje in Amsterdam, de Aert van Nesstraat. Anderhalf zwembad lang zo ongeveer. Dat is niet zo lang, maar ja, Aert was dan ook een Rotterdamse zeeheld. In die stad wordt hij qua straat beter herdacht, in ieder geval met een prominente plek in het centrum. Waar kan ik meer over hem te weten komen, vraagt u!?



Geschiedenisboekjes

De geschiedenisboekjes staan bepaald niet bol van de informatie als het om Aert gaat. Maar waar staan die tegenwoordig nou nog wel bol van. U kent Max’ problemen: het schoolvak geschiedenis is al zo uitgehold. Nou, Aert van Nes was steun en toeverlaat van Michiel de Ruiter. Als zijn baas het even niet meer zag zitten hield hij het hoofd koel. Tijdens alle Engelse oorlogen speelde hij zo zijn rol en ook daarbuiten heeft hij van zich doen spreken. Een praalgraf, zoals de Ruiter of Tromp, zat er niet in. Zijn pech was, dat hij van ouderdom overleed en niet in de strijd. Een steen in de vloer van een Rotterdamse kerk werd het en die kerk werd tijdens de tweede wereldoorlog ook nog eens getroffen door Duitse bommen. Zo is hij postuum toch nog “Killed in Action“.



Bord

Op de hoek van Aert zijn straat in Amsterdam is een bord bevestigd. Op dat bord een portret met daaronder een korte beschrijving van zijn persoon. Zo zijn er wel meer straten in Amsterdam. Vergeten staatslieden en dichters waar die straten naar vernoemd zijn worden zo met wat uitleg een klein beetje in herinnering gehouden. De samenstellers van de Canon van Nederland hebben bij gebrek aan beter hun toevlucht genomen tot de hoek van de straat.



Politiek

Onlangs is in de Nederlandse politiek een nieuwe partij opgestaan. Deze partij, DENK geheten, staat uiteraard pal voor een groot aantal belangwekkende zaken, maar niet voor de zaak van de geschiedenis. Een voorbeeld: straatnamen die men op wat voor manier dan ook zou kunnen associëren met het koloniale verleden, vindt men bij DENK aanstootgevend en zouden vervangen moeten worden. Zelfs de Admiraal de Ruijterweg mag dus niet meer zo heten. Betekent dit dat zijn graf in de Nieuwe Kerk er op termijn ook aan zal moeten geloven?



Bril

Historische gebeurtenissen laten zich niet zomaar uitwissen of herschrijven. De personen die er een rol in hebben gespeeld kun je, als je een dialectisch-materialistisch brilletje opzet, er niet eens verantwoordelijk voor houden. Toevallige gebeurtenissen zijn uitgesloten, de namen van hen die er een rol bij hebben gespeeld zijn willekeurig. Had Aert niet naast Michiel gestaan, dan had er wel een ander gestaan. Had Michiel er niet gestaan, dan... Die Engelse oorlogen zouden toch wel hebben plaatsgevonden, tijd en plaats van handeling had wellicht iets kunnen afwijken.



Cultuur

Wat ons land na een geschiedenis van eeuwen ook geworden mag zijn, het is en was in ieder geval wel vaak een aanlokkelijk toevluchtsoord voor politieke, religieuze en economische vluchtelingen. Wat zij aan cultuur met zich meebrachten is vrijwel nooit afgewezen en heeft zijn sporen nagelaten. Toegegeven, de gastvrijheid staat de laatste tijd wat onder druk, maar niet alleen bij ons. Om daar tegenover te stellen dat zoiets aan de straatnamen ligt of aan wat die vertegenwoordigen, is toch wel erg kort door de bocht. Sterker: Wie zijn doel wenst te bereiken door de geschiedenis te ontkennen bedient zich van middelen die erger zijn dan de kwaal. Maar ja, een land dat zijn geschiedenis zelf niet eert verdient misschien niet beter.



Lesgeven

Max vertelt zijn leerlingen graag verhalen en de mooiste verhalen gaan altijd over mensen, échte mensen. Zaken als kolonialisme en slavenhandel gaat hij daarbij niet uit de weg. Vaderlandsche geschiedenis, een typisch basisschoolvak, heeft zich sinds de jaren zestig afgewend van de mensen die er een rol in hebben gespeeld. Te chauvinistisch, was het verwijt. Het vak is, net als de meeste schoolvakken te analytisch geworden. Saai dus, vindt Max. Hij zou zijn leerlingen graag eens meenemen naar de Aert van Nesstraat voordat deze onder politieke druk verboden verklaard is. Van je fouten kun je leren, houdt Max zijn leerlingen voor. Fouten moet je niet weg willen denken, die fout is in het verleden wel vaker gemaakt met alle kwalijke gevolgen van dien. Dus DENK: Denk!



Dit was Max-cogito-ergo-sum-Kleinletter.

zondag 20 november 2016

Pesten

















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanaf de Noordzee.



Dreiging

Een derde wereldoorlog zou, zo oordeelden te tegenover elkaar staande partijen, waarschijnlijk het einde der tijden tot gevolg hebben. Uit veiligheidsoverwegingen werd die dan ook maar niet gevoerd. Gedreigd werd er wel: Russische raketten naar Cuba, een strijdmacht van de Verenigde Naties naar Korea, Vietnam.... En gepest werd er ook.



Trawlers

Regelmatig verschenen er tijdens de zogenaamde Koude Oorlog Russische vistrawlers op de Noordzee. Vol met spionageapparatuur, volgens de media. Voor een rijke vangst hadden ze hun heil immers beter elders kunnen zoeken. De Russische schepen zorgden er wel voor nèt buiten de territoriale wateren te blijven maar het was op het randje. Russische onderzeeërs maakten er in die tijd een sport van de kust van de Verenigde Staten zo dicht mogelijk te benaderen en ook in de lucht boven de Atlantische oceaan waren, in de vorm van “Bear“-bommenwerpers, de Russen nadrukkelijk aanwezig.



Verkenningsvluchten

De tegenpartij liet zich uiteraard ook niet onbetuigd. Verkenningsvluchten tot boven Moskou aan toe, de zogenaamde “Zesde Vloot“ die al het Russische scheepvaartverkeer tussen de Dardanellen en de Straat van Gibraltar opzichtig in de gaten hield, Amerikaanse onderzeeërs die tot schrik van de Russische legerleiding aantoonden dat de dreiging ook van onder het noordpoolijs kon komen...



Incidenten

Van echt uit de hand gelopen incidenten is het in die periode niet gekomen. De koude oorlog bleef een koude vrede. Het getreiter was het geblaf van twee hondjes die door hun baasjes stevig aan de lijn werden gehouden, die zich onder de atoomparaplu van Uncle Sam en Vadertje Rusland veilig wisten. Het laten zien van de tanden diende vooral om de tegenpartij alert te houden.



Veiligheid

Pesten is, voor zover het kinderen onder elkaar betreft, “not done“, althans als het aan de leerkrachten van die kinderen ligt. De gevolgen van pesten kunnen een mens de rest van zijn of haar leven achtervolgen. Dat willen de leerkrachten niet op het geweten hebben, zij staan pal voor de veiligheid van ieder kind. Maar wie of wat is eigenlijk een pester en wat zijn daar de gevolgen voor? Zijn er gevallen bekend van voormalig pestkoppen die zich uit gewetenswroeging voor de trein hebben geworpen? De statistieken vertellen het ons niet.



Paraplu

In Max’ jeugd telden de klassen vaak veertig leerlingen of meer en daaronder bevond zich in Amsterdam een behoorlijk aantal “straatschoffies“. Er vielen wel eens harde woorden, maar in het algemeen voelden de meeste kinderen zich toch wel veilig. Juf S. had zo haar maniertjes. In haar eentje verstond zij de kunst alle blaffende hondjes tegelijk aan het lijntje te houden. Zij was de paraplu die alle mogelijke daders en slachtoffers in de schaduw dwong, soms met zachte, soms met harde hand. Haar manier van doen dwong in elk geval diep respect af bij iedereen, tot de ouders aan toe.



Openheid

De hedendaagse leerling is veel meer een doe-het-zelver als het op wederzijdse gedragingen aankomt. Zelfregulering zullen we het maar noemen. Respect voor elkaar krijg je vooral als je elkaar goed leert kennen. Elkaar aanspreken op ongewenst gedrag is ook een onderdeel van de aanpak. Openheid is het devies en meester of juf is er nog voor noodgevallen.



Glasnost

Was de Soviet-Unie nou zo’n pestkop? Michail Gorbatsjov wilde graag laten zien dat dat niet zo was. Rusland had zich in z’n buitenland-politiek te lang laten leiden door een vastgeroest complex, het zogenaamde “omsingelingscomplex“. Ingesloten tussen hoge gebergten en bevroren zeeën was het altijd bang geweest buitengesloten te worden. De tanden laten zien en hard blaffen was daarop lange tijd het antwoord geweest. Glasnost, openheid, zou volgens Gorbatsjov een nieuwe tijd inluiden. De Muur ging eraan, het IJzeren Gordijn schoof open, men moest de Russen maar nemen voor wat ze waren.



Af

Het optimisme van Gorbatsjov hield geen stand. Uiteindelijk bleek het complex te complex en het Gordijn dreigt zich weer te sluiten. Terug bij af, dus. De pesterijen over en weer zijn al begonnen. Een Russische vloot voer ostentatief door Het Kanaal, Russische vliegtuigen vertonen zich weer boven de Atlantische Oceaan, een Nederlandse onderzeeër besloop een Russisch vliegdekschip. Waf, waf, woef.... Had zij nog geleefd, Max had zijn juf S. graag aan het hoofd van de Verenigde Naties gezien. Zij zou wel geweten hebben hoe je al dat hondse gedoe bezweert. Als hoofd van de UNESCO zou zij na het oplossen van alle problemen haar carrière hebben kunnen voortzetten, dan had het onderwijs ook nog van haar ervaring kunnen profiteren.



Dit was Max-Aangelijnd-Kleinletter


woensdag 9 november 2016

Invallen

















 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Kapelle.

Geschiedenis
De kinderen in Max’ klas vinden geschiedenis een leuk schoolvak. De meesten van hen zijn van Turkse en Marokkaanse afkomst en dat is bij sommige onderwerpen te merken. Neem de Tweede Wereldoorlog. Autochtone leerlingen schijnt deze periode toch meer aan te spreken, er is thuis over gesproken, opa en oma hebben het soms nog meegemaakt.

Marokko
Marokko deed niet mee, is de gedachte. Daar moet Max ze toch even uit de droom helpen. Er liggen zelfs Marokkaanse soldaten in Nederland begraven. Ze maakten deel uit van een vooruitgeschoven contingent Franse troepen dat dapper standhield in Zuid-Beveland, zelfs nadat het Nederlandse leger zich al had overgegeven. Het bekendste graf bevindt zich in het Zeeuwse Kapelle. Er zijn nog andere graven van Marokkaanse soldaten te vinden, het gaat dan meestal om soldaten die tijdens de mislukte expeditie naar Noorwegen of tijdens de evacuatie van Duinkerken zijn omgekomen en hier aangespoeld.

Moe
Frankrijk was in 1940 moe. Oorlogsmoe. De eerste wereldoorlog had zo ongeveer een hele generatie gekost en om de lieve vrede binnen de Franse grenzen te bewaren had de legerleiding het briljante idee opgevat om een greep te doen in de ruime invallerspool van koloniale soldaten. Na de verloren strijd tegen het Duitse leger werden deze soldaten in de Wochenschau met de nodige hoon neergezet als de oorzaak van de Franse nederlaag, als vooruitgeschoven kanonnenvoer. Maar niets was minder waar, want vechten konden ze, de kolonialen

Invallen
Max heeft zich bij de aanvang van zijn carrière menigmaal vooruitgeschoven kanonnenvoer gevoeld. Het was, net als nu, crisis, vijfendertig jaar geleden. Voor wie net van de onderwijzersopleiding kwam was er slechts invalwerk te vergeven. Max heeft het een jaar of wat volgehouden en er veel van geleerd en evenveel van afgeleerd. Bijna had hij er toen de brui aan gegeven en zijn plannen om het allemaal eens op te schrijven dateren al van die tijd. Aan zijn inzet heeft het allemaal niet gelegen.

Wet
Om misstanden en uitbuiting uit te sluiten is er een wet in het leven geroepen, de Wet Werk en Zekerheid. Voor de invaller in het onderwijs biedt deze het vooruitzicht snel aan een vast contract te komen. Na zes tijdelijke aanstellingen, al zijn ze maar voor een dag, moet de werkgever meer zekerheid aanbieden. Max gunt het de nieuwkomer, Max gunt het het onderwijs. De dagen dat de invaller een vogelvrij verklaarde was zijn voorbij. Of toch niet...

RTL
Het RTL journaal besteedde onlangs aandacht aan de problemen rond het invallen in het basisonderwijs. "Geen invaller te krijgen“, oreerde een ijlings opgetrommelde directrice. “Ze willen niet het risico lopen na zes keer aan een contract vast te zitten!“ Het zat diep, zoveel was duidelijk, maar om de schuld nu in de schoenen van de invaller te schuiven.... Eerlijk is eerlijk, op de website van RTL werd het genuanceerder uitgelegd.

Inzet
Aan de inzet van de invaller ligt het niet en heeft het nooit gelegen. Wie z’n loopbaan in het onderwijs begint strijdt als een Marokkaan in Zeeland, tot meerdere eer en glorie van alle vaderlandse kinderen ongeacht hun herkomst. Of de overwinning ook in zicht is? De tijd zal het leren.
Hier ligt Max Kleinletter, mort pour la patrie!