vrijdag 9 november 2018

Mooi

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Vlissingen.



Mooi

Vlissingen is het beloofde land maar niet voor het korps mariniers in Doorn. Met het hele gezin naar zo’n uithoek van Nederland verhuizen omdat de politiek dat nodig vindt, wie heeft daar nu zin in!? De ene na de andere zeesoldaat neemt nu ontslag, begrijpelijk. Noem het maar een militaire coup op z’n Hollands.



Ook mooi

Arie recruteert. Iedereen is welkom op het zinkende schip dat Onderwijs heet. Kunstschilders, gitaristen en soap-acteurs worden uitgenodigd de leeggevallen plaatsen op scholen in te vullen. Arie, Arie, Arie! Al eens aan gedacht een paar gesjeesde dril-sergeanten uit Doorn aan te stellen? Laat ze hun uitrusting meenemen, dat bespaart minstens een jaar aan opleiding. Maar dan nog....



Wrak

Banken worden, koste wat het kost, overeind gehouden, Nederland wordt van Delfzijl tot Vlissingen geasfalteerd, wie van Zwarte Piet houdt krijgt een taakstraf en een betaalbare woning moeten we maar in Frankrijk gaan zoeken. Het onderwijs inmiddels is vastgelopen, gestrand, ten onder gegaan en niet meer te redden. Een niet te bergen scheepswrak! Het ergste: we hebben er met onze neus bovenop gezeten.



Dit was Max-Plaats-Rust-Kleinletter.

donderdag 25 oktober 2018

Klagen

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Tokio.



Klagen

Max mag niet klagen, in het algemeen. Niet dat je in dit land niet mag klagen of dat hij niets te klagen heeft maar hij realiseert zich dat het met hem zo slecht nog niet gaat. Toch kan hij het zo nu en dan toch niet laten en om er zijn omgeving niet mee op te zadelen doet hij het dan maar hier. Heeft u ook nog iets om te lachen of over na te denken.



Volksaard

Een Japanner mag niet klagen. Niet dat er in Japan niets is waarover men zich zou kunnen beklagen maar klagen doet men daar nu eenmaal niet. Klagen zit niet in de volksaard, het zit niet in de cultuur. De Japanner legt heel zijn ziel en zaligheid in dat waartoe zijn aanleg of talent hem geroepen heeft. Onvoorwaardelijke toewijding dus, bijna Bushido. Zolang dat goed gaat is dat een bron van levensgeluk. Gaat het fout, dan biedt de Japanse maatschappij maar bitter weinig mogelijkheden tot ontvluchten. Seppuku is er een, maar wat voor een.



Gelukkig

De Japanse economie heeft altijd gefloreerd door de tomeloze, kritiekloze, inzet van zijn arbeidskrachten maar de afgelopen decennia is men zich toch gaan afvragen tot wiens nut die doorlopende hoogconjunctuur nu eigenlijk dient. Is de gemiddelde Japanner nog wel gelukkig? Het toenemend aantal zelfmoorden doet vermoeden van niet.



Cultuuromslag

Een aantal Captains of Industrie heeft bedacht dat de tijd rijp is voor een cultuuromslag. Aan dode of ongelukkige werknemers heb je niet veel en een goede reclame is het ook al niet. Hoe de Japanner in contact te brengen met zijn innerlijke zelf, met zijn emoties? We kennen allemaal het filmpje van meester Kanamori die de kinderen in zijn klasje behalve rekenen ook probeert ze te leren rekening met elkaar te houden. Op z’n eentje gaat hij dat niet redden, zo is geoordeeld. Voor hulp is men over de grens gaan kijken.



Gedachtengoed

Waar vindt je pedagogisch gedachtengoed dat geschikt is zo’n omslag te bewerkstelligen en dat bovendien te koop is? In Nederland dus. Duur? Ach, het mag wat kosten en daarbij, goedkoop is duurkoop. Waar is de keus uiteindelijk op gevallen? De Vreedzame School! Wat heeft de Japanse shoppers zo aangesproken in die methode? Als Max het mag raden: Groepsdruk en Eigenaarschap, de twee pijlers waarop een vreedzame klas, een vreedzame samenleving gebaseerd zou moeten zijn volgens de bedenkers van de methode. Nieuw voor Nederland maar voor Japan welbeschouwd zeer herkenbaar.



Oude wijn

Wat gaat men hier in Japan nu mee opschieten? In feite is het voor dat land oude wijn in nieuwe zakken maar je kunt nooit uitsluiten dat het voor nieuw elan zal zorgen. Max hoopt dat het op een enorm succes zal uitdraaien. Dat verbaast u? Ach, als er één ding als een paal boven water staat dan is het wel dat de Japanse cultuur en de Nederlandse als dag en nacht van elkaar verschillen dus als Vreedzaam aanslaat in Japan dan is daarmee zo goed als zeker aangetoond dat het niet geschikt is voor ons land. Dat is één. Dan is er nog een historische kwestie.



Exportproduct

Voor de slachtoffers van hen die 75 jaar geleden de Dai Tōa Kyōei-ken, de Groot Oost-Aziatische Welvaartssfeer kwamen brengen komt, als alles goed gaat, postume genoegdoening. Een vreedzame wereld leg je niet op met geweld. Nee, vrede is een duurbetaald exportproduct en van Nederlandse makelij nog wel! Als Vreedzaam in het verre oosten voet aan de grond krijgt dan ligt de wereld aan onze voeten. Pax Hollandica! Nou, heel de wereld? Een klein landje aan de Noordzee.......... Al met al mag Max niet klagen.



Dit was Max-Steen-En-Been-Kleinletter.



 

dinsdag 16 oktober 2018

Lange messen























 
Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Hamburg.



Niet

Klikken mag niet, vindt Max. Het is hem in zijn jeugd zo ingeprent en het komt hem nog steeds voor als een stukje morele zindelijkheid. Niet dat hij in een klas vol kinderen nooit geneigd is bij conflicten een ander dan de eventuele verdachte uit te willen horen. Max is ook maar een mens. Maar in het algemeen werkt zoiets averechts. De klikker maakt er geen vrienden mee en daar zit de kern van de waarschuwing. De waarheid is er in de regel ook niet mee gediend omdat nooit helemaal helder is in hoeverre eigenbelang een rol speelt. Nee, Max propageert eerlijkheid en openhartigheid maar kom daar maar eens om.



Wel

Klikken mag wel, vind de AfD, de Alternative für Deutschland. Linkse leraren mogen wat de AfD betreft door leerlingen en hun ouders op een door die partij daartoe opengestelde website aangegeven worden. Onderwijs dient neutraal en objectief te zijn, vandaar.
"Stasi-methoden“, oordeelt de Duitse minister van justitie. Nazi-methoden, vindt Max. Het hek is van de dam! En in Duitsland nog wel.



Gewetensvraag

Een dergelijk bericht noodt tot enige introspectie. Vindt Max zichzelf links of rechts of neutraal? Is hij religieus of atheïst? Waar staat hij als het er op aan komt? Gewetensvragen dus. Zal hij uiteindelijk een collaborateur of een verzetsheld blijken?



Krities

Max is een kind van zijn tijd. Toen hij zijn opleiding genoot waren alle leraren links. Andersdenkenden werden geen leraar. Daar was wat emancipatie voor nodig geweest. De eerste leraren met linkse sympathieën noemden zichzelf nog “krities“. Voorkomen diende te worden dat men het predikaat “communist“ opgeprikt kreeg, dat lag toen nog te gevoelig. Max vindt zichzelf nog steeds kritisch. Nee, niet krities, die tijd hebben we gehad. Hij probeert met zijn tijd mee te gaan maar moet helaas concluderen dat hij de zeggenschap over zijn functioneren in de loop der jaren kwijt is geraakt. Max is een doorgeefluik. Van wat? Van wie? De AfD zou hem zeker als neutraal en objectief of braaf zien maar is dat wel zo? Laten we hopen van niet!



Epiloog

In de haven van Piraeus ligt een jacht. Standaarduitrusting: helikopter, satellietcommunicatie, the works. Gebouwd op een werf in Groningen. Eigenaar onbekend en onbereikbaar, behalve via een brievenbus in Panama of op de Kaaimaneilanden. Waant de directeur van het schoolbestuur zich Max’ baas, hier in de veilige beschutting van de baai bevindt zich de persoon die werkelijk aan de touwtjes trekt. Het is er zo een die met één pennenstreek een gerenommeerde Franse wijn tot een Chinese kan verklaren, die Goudse kaas vanaf vandaag uitsluitend in India kan laten produceren. Wat de politieke hooligans van de AfD nog niet door hebben is, dat Max’ baas ook hun baas is en dat zij niet de illusie moeten koesteren veilig te zijn. Een gebrek aan Salonfähigkeit kan de Alternativen zomaar op een tweede Nacht van de Lange Messen komen te staan. Een duim omhoog of een duim omlaag, hoeveel tijd vergt zo’n beslissing? Maar ja, moeten ze hun geschiedenisboekjes maar lezen.



Dit was Max-Quantité-Négligeable-Kleinletter.

dinsdag 25 september 2018

Slagwerk















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit de Carnegie Hall.



Battle

Battuere, slaan in het Latijn. In het Frans: battre. To beat, in het Engels. Wat wordt er geslagen? Een slag, une bataille, a battle, op het land, in de lucht of op zee. Een batterij is, behalve een ding dat stroom levert of een stevig achterwerk dat vraagt om billenkoek, een opstelling van het geschut. Une batterie is dan weer een slagwerk, een drumstel dus. En een drumbattle......?



Taco

De taalcoördinator (-trice) kwam onlangs langs. Of we na twee weken onderwijs in het nieuwe schooljaar les 8 van de nieuwe taalmethode al hadden gedaan. Achter raken op het schema was geen optie. Achter raken op het schema was de énige optie: kennismaken met een nieuwe klas, al een ochtend kwijt aan schoolzwemmen, gymlessen, een sportdag, de intensieve aanvangsperiode van "De Vreedzame School“.......... "In plaats van hulp krijgen we controle. Wie denk je verdomme dat ik ben? Gene Krupa!? Zie ik er uit als een drummende duizendpoot?" De collega van de parallelgroep wond er geen doekjes om. Een korte stilte viel. "En jij, Max?" Max kon het niet laten: "Noem mij maar Buddy Rich." Gevat, toch!? Maar de opmerking trof geen doel en de TaCo droop vervolgens af met de blik van iemand die met z’n Stones-kaartje per ongeluk op een Beatles-concert verzeild was geraakt.



Dirigent

De bijeenkomst van het Management Team, alle coördinatoren aanwezig, klonk door de gesloten deur weer als een poolse landdag. “Ze doen niet wat wij willen“, klonk het wanhopig. De Grote Dirigent keek al even wanhopig. Ooit koesterde hij de ambitie de Berliner Philharmoniker te mogen leiden maar bij tijd en wijle overvalt hem de vrees dat het de Jostiband is geworden. Tijdens de eerstvolgende algemene vergadering poneert hij de conclusie van het gekrakeel: “Er moet nog een slag gemaakt worden.“



Slagwerk

Er moet nog een slag gemaakt worden. Leg dat maar eens uit aan een team dat marcheert als een drumband, dat aan de weg timmert als Slagerij van Kampen. We moeten het maar weer doen met een platitude. En onze dirigent? Eigenlijk drumt hij gewoon mee. Nee, niet als Gene of Buddy maar meer als Charly Watts, de bestbetaalde slechte slagwerker aller tijden.



Dit was Max-Uitgeslagen-Kleinletter.



 

donderdag 13 september 2018

Eigengereid















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Delft.

 
1
ei·gen·ge·reid (bijvoeglijk naamwoord):1 eigenmachtig optredend. Aldus van Dale. Een mooi en bruikbaar woord, aldus Kleinletter.

2
“Mijn God, mijn God, heb medelijden met mij, heb medelijden met dit arme volk”, aldus Willem de Zwijger bij zijn overlijden, 10 april 1584. Een mythe, deze uitspraak, aldus de 19e eeuwse historicus Robert Fruin. Onmogelijk dat hij dit er nog uit kon persen, volgens de forensisch onderzoekers die een jaar of wat geleden de moord op de Vader des Vaderlands reconstrueerden.

3
Woorden zijn machtige wapens, aldus Max. Hij sluit niet uit dat de laatste woorden van Willem al op papier stonden voor de aanslag plaatsvond. Regeren, tenslotte, is vooruit zien.

4
Labelen, of labeltaal, dient niet in de dossiers van leerlingen op te duiken, aldus de Intern Begeleidster van de school waar Max werkt. Dossiers zijn niet perse openbaar maar wel degelijk op te vragen door betrokken ouders of voogden en het is uiteraard niet wenselijk dat die hun kinderen geportretteerd zien als “klier“ of “heksje“, om maar wat te noemen.

5
Bij een intercollegiaal overleg, bijvoorbeeld een overdrachtsgesprek, kan een goede quote of een labeltje soms een lang verhaal kort maken. Overdragen is vooruitzien.

6
Max’ werkterrein is de laatste jaren overspoeld met ambitieuze jonge vrouwelijke collega’s die bovendien ter beteugeling van hun geldingsdrift tot het nieuwe middenkader van de voorheen platte organisatie zijn toegetreden.

7
Afkortingen, barbarismen en neologismen zijn een beproefd middel om zaken die niet uit te leggen zijn uit te leggen.

8
De schooldirecteur die zijn MT (Management Team) op de voor hen vrij geroosterde uren bijeenroept oogt door de ruitjes van het daartoe ontruimde lokaal als een sjeik in zijn harem.

9
Tegenover de jonge collega die tot bovenstaande hofhouding behoort veroorloofde Max zich tijdens een overdrachtsgesprek een labeltje: “Dit kind is eigengereid“.

10
Je moet bij een kaderlid op je woorden letten maar in plaats van een terechtwijzing werd Max op onbegrip getrakteerd. “Eigengereid? Dat woord ken ik niet.“

11
Labeltaal die door het management niet als zodanig wordt begrepen mag wel in de dossiers terechtkomen, aldus Max. De ouders die het aangaat zijn in dit geval vaker volgelingen van deze of gene sjeik dan van Oranje, dat maakt de kans dat zij de gebezigde woorden kennen des te kleiner.

Conclusie
Het hedendaags onderwijs is gebaseerd op pretentie en niet op vakkennis.

12
 Mijn God, heb medelijden met dit arme volk!


Dit was Max-Tegendraads-Kleinletter.



 

 

vrijdag 31 augustus 2018

Demagogiek















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Moskou.



Adolf

“Adolf wie?“ moet Josef Stalin zich hardop afgevraagd hebben toen hem gevraagd werd waar zich de stoffelijke resten van de voormalig leider van Nazi-Duitsland bevonden. Het lijk was zoek en er waren redenen om het te verdonkeremanen. Ten eerste wilde Stalin voorkomen dat een graf zou uitgroeien tot een bedevaartsoord voor neonazi’s en ten tweede was er hem veel aan gelegen de overwinning op Duitsland neer te zetten als een overwinning op het westers imperialisme. Voor dat laatste was de naam Hitler als verpersoonlijking van het kwaad van nul en generlei waarde. Geschiedvervalsing of retoriek? Volgens de Marxistische leer doet het er niet toe. Het doel heiligt de middelen en woorden zijn machtige wapens. De tweede wereldoorlog tenslotte ging de Russische geschiedenisboekjes in als De Grote Vaderlandse Oorlog.



Demagogie

Het misbruiken van woorden is niet slechts voorbehouden aan communisten. Ook voordat Marx er een onderbouwing aan gaf gebeurde het, en hóe. Hedendaagse populisten zijn er ook niet vies van en in de strijd tegen roken en alcohol bijvoorbeeld maken zelfs gerespecteerde burgers gebruik of misbruik van, laten we het maar bij de naam noemen, demagogie. “Niet roken is het nieuwe normaal“? Doe toch effe normaal! Roken is ongezond, irritant voor de niet roker, een dure hobby voor de gebruiker en wellicht voor de hele maatschappij maar bovenal een verslaving waar je niet snel aan ontsnapt, zeker niet omdat een ander het niet “normaal“ vindt. Om ook maar een duit in het zakje van de demagogie te doen: wie zich van dergelijke argumenten bedient is zelf een verslaafde!



Eenrichtingsverkeer

Max realiseert zich dat ook hij boter op het hoofd heeft. Het onderwijs, zijn broodwinning, streeft al sinds mensenheugenis naar een betere wereld en is zodoende doordrenkt van retoriek en de bijbehorende demagogie. Het heeft een tijdje geduurd voor hij het zag, maar het is zo. Lesgeven is geen democratisch proces. Max weet iets en de leerlingen worden geacht dit van hem aan te nemen en het vooral niet in twijfel te trekken. Plato omschreef het al zo. Modern pedagogisch en didactisch inzicht schrijft weliswaar een coöperatieve en communicatieve aanpak voor maar het is oude wijn in nieuwe zakken.



Voorkennis

Alle middelen lijken geoorloofd. Tot zijn eigen verbazing hoorde Max zichzelf bij het aanbieden van de eerste les staartdelingen zeggen: “Jullie kennen allemaal de tafels van 1 tot en met tien.“ Zo’n opmerking dient er volgens de moderne regelen der kunst toe om bestaande voorkennis te activeren. Je mag natuurlijk iets verwachten van zo’n groep 6 en van de energie die je daar al hebt ingestoken, maar toch.. Het grootste deel van de klas wreef zich vergenoegd in de handen. Makkie! Toch waren er een paar die sidderend ineen doken maar onder druk van de groep deden zij er het zwijgen toe. De gevolgen bleken uit de toets die er een week of twee later op volgde. Diagnostische gesprekjes, daar heb je weer zo’n term, volgden. Zal het met de betreffende leerlingen beter gaan als we het over breuken gaan hebben? Wellicht is het beter eerst te vragen naar bestaande kennis dan die bekend te veronderstellen.



Wil

Max voelt soms de grond onder zijn voeten wegzinken. Pedagogen en andere hoogopgeleiden leggen hem voortdurend bij monde van besturen en overheden hun wil op. Wiens wil? De wil van een onzichtbare en ongrijpbare dictator, de wil van de democratische samenleving. En het ergste: hij doet het omdat hij ervoor gekozen heeft.



Dit was Max-Verlicht-Despoot-Kleinletter.

zaterdag 25 augustus 2018

Rookgordijn


















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Rotterdam.



Bombardement

Geen rook zonder vuur. Rotterdam wil geen rook meer. Dat wil zeggen: twee scholen en een ziekenhuis willen geen rook meer, geen sigarettenrook, dus hebben zij het gebied waar zij gevestigd zijn tot rookvrije zone uitgeroepen. Logisch, zult u denken, scholen streven naar een betere toekomst voor iedereen en ziekenhuizen zijn het beu voortdurend de brokken van dat mislukte streven op te moeten ruimen. Even logisch is de plaats waar deze maatschappelijke instituten de handen ineen slaan, Rotterdam dus. Angst voor rook en vuur zit de Rotterdammers immers diep in de genen; u weet wel, het bombardement in 1940. Men is al decennia bezig alles wat brandbaar is de stad uit te dringen. De rokende totempalen van de petrochemische industrie zijn vanuit de stad nog wel zichtbaar want vuur en werk gaan nu eenmaal hand in hand, maar toch.... De Rotterdammer wordt voortdurend heen en weer geslingerd tussen angst en noodzaak en dat gebrek aan geestkracht klinkt dus ook door in het argument dat wordt aangevoerd om een rookvrije zone in de stad aan te prijzen: Niet roken is het Nieuwe Normaal.



Normaal

Wat is normaal in die stad vol tegenstrijdigheden? Neem de burgemeester, een Marokkaanse Amsterdammer of een Amsterdamse Marokkaan die ooit wethouder van onderwijs in de stad van nota bene Ajax was. Een bijzondere keuze in een stad waar minderheden de meerderheid vormen en waar Leefbaar Rotterdam hoopt ooit de dienst uit te kunnen maken. Wanneer het betrokken ziekenhuis zijn patiëntenbestand eens tegen het licht zou houden kan men overigens concluderen dat de aandacht voor het roken ook al iets tegenstrijdigs heeft. Het aantal werknemers dat in de havens en de chemiebedrijven door ongelukken en blootstelling aan giftige stoffen in het hospitaal belandt is ongetwijfeld hoger dan het aantal longpatiënten. Ook het onderwijs faalt hier zou je zeggen. Een beetje school zou z’n leerlingen toch minder risicovolle perspectieven moeten bieden, een veilige kantoorbaan bijvoorbeeld. Misschien is werken helemaal niet zo normaal.



Initiatief

Max woont in Amsterdam, een stad die schreeuwt om handarbeiders en vaklieden, maar dit terzijde. De jonge “professionals“ die de afgelopen jaren de sociale huurwoningen om hem heen hebben weten op te kopen, hebben zich onlangs op de openbare ruimte gestort. Op diverse plekken worden de voorheen egaal groene grasveldjes opgesierd door fraaie bloemenborders. “Ons werk“ verklaarde onlangs een trotse koper. Max houdt van bloemen maar kan het niet laten er zo nu en dan een peukje tussen te werpen. Men moet z’n bemoeienis met de openbare ruimte niet al te vanzelfsprekend gaan vinden. De zich terugtrekkende overheid overigens moedigt zulke initiatieven aan. Tot Max’ leedvermaak blijkt die overheid het groen toch niet helemaal te hebben prijgegeven; een enthousiaste gemeentelijke maaiploeg had de perkjes blijkbaar nog op z’n stafkaarten staan, met alle vervelende gevolgen voor de bloemetjes van dien.



Lekker belangrijk

Max wijst privé-initiatieven niet per se af, integendeel. Hij voorziet wel onmin tussen de nieuwbakken tuiniers en andere gebruikers van het grasveld. Zijn peukjes zijn dus ook bedoeld als waarschuwing. Bij wijze van provocatie zou hij graag eens naar Rotterdam rijden om op het terrein van de ondernemende scholen en het ziekenhuis de asbak van zijn auto te legen. Iemand moet toch eens duidelijk maken dat het hek van de dam is als dat soort instituten zich de openbare ruimte toe-eigenen. Het verdeelde Rotterdamse gemeentebestuur dat maar niet schijnt te kunnen kiezen tussen zich terugtrekken of zich overal mee bemoeien moet zich wat Max betreft maar eens wenden tot zijn nachtburgemeester, de verpersoonlijking van de teruggetrokken overheid en geboren in een jaar waarin de rook van het bombardement nog maar amper was opgetrokken. Over rokers maakt die zich niet druk. Wildplassers, eigenaren van oudere dieselbusjes, van honden met hoge nood en vissers zonder vergunning, bij hem zijn ze veilig. Er zijn belangrijker zaken die om aandacht vragen. Dat is het Oude Normaal.



Rookgordijn

Blijft over de vraag of al die particuliere initiatieven nu werkelijk ontstaan omdat de overheid zich niet meer overal mee wenst te bemoeien of dat het hier een rookgordijn betreft. Aan Max moet u dat niet vragen, die was, is en blijft een instrument van.....



Dit was Max-Hedendaags-Normaal-Kleinletter.