zaterdag 21 oktober 2017

Intolerantie















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Coventry.



Werkwoord

"Coventriseren“ is een werkwoord, een vergeten werkwoord. Het is een tot soortnaam geworden merknaam zoals Solex, Jansen en Tilanus, Aspirine, Bloomers en Fotoshoppen. U kent er vast meer. Na de tweede wereldoorlog was ongeveer half Europa gecoventriseerd of “coventrisiert“ want het woord vindt zijn oorsprong in Duitsland. Coventrisieren is een door het Duitse Propagandaministerium bedacht eufemisme dat het lot beschrijft van alle steden die aan brandbommen ten prooi vielen, zoals de Engelse stad Coventry. In Hamburg en Dresden heeft men tegen het eind van de oorlog kennis kunnen maken met de betekenis ervan en ook in Japan begrijpt men de strekking. Wij hebben Rotterdam.



Wederopbouw

Het woord “wederopbouw“ staat nog wel in de woordenboeken. In het dagelijks spraakgebruik komt het nauwelijks nog te pas maar in de geschiedenisles, ja. Max is van na de oorlog. Een staartje van de wederopbouw heeft hij wel meegemaakt, hij is bijvoorbeeld nog van voor het afschaffen van de geleide loonpolitiek.
Het opbouwen en herstellen van alles wat vernietigd of verloren gegaan was, had in die jaren eerste prioriteit; al het andere was bijzaak. Het dagelijks leven was een stuk simpeler dan nu: Men werkte van negen tot vijf, ook op zaterdag. Max moest op zaterdagochtend gewoon naar school. Men las de krant die bij de politieke voorkeur of “Zuil“ paste, keek voor het eerst in de geschiedenis naar televisiebeelden en ging, als het meezat, twee weken naar Bakkum of de Franse Kamp. Iedereen zat in het ziekenfonds, klaagde over de hoogte van de huur en de prijs van een brood en ging bijtijds naar bed om op de kosten van gas en licht te besparen. Vergelijk dat eens met de hedendaagse beslommeringen.
Tegenstellingen waren er ook maar die waren van oudsher keurig gekanaliseerd. De katholieken woonden in de ene straat, de gereformeerden in de anderen en dan had je ook nog de socialisten. Geordender kun je het niet krijgen.



Talkshow

Een talkshow is geen goede talkshow als de beproken onderwerpen niet aktueel zijn. Programma’s over boeken of andere culturele zaken trekken betrekkelijk weinig kijkers. Bevat de programmering hedendaagse thema’s als sexuele onderdrukking of genderneutraliteit, dan komt het met de kijkcijfers wel goed. Voor- en tegenstanders worden uitgenodigd en dat zorgt in de regel voor een geanimeerd gesprek. De Marokkaanse vrouw die onlangs in zo’n show kwam uitleggen zaken als de “Gay-Pride“ en de genderneutrale kinder-kledinglijn van van een bekend warenhuis toch wat buitenissig te vinden werd weggehoond, de voorstanders hadden de sympathie van het aanwezige publiek. Max gedachten dwaalden tijdens het kijken af naar de kinderen van zijn groep 6.



Preuts

Hoe belangrijk is het toch om jezelf zo halverwege de basisschool jongetje of meisje te kunnen noemen!? Als je 9 jaar bent lijkt het onvoorstelbaar dat je ooit zult trouwen. Jongetjes komen nu eenmaal van Mars en meisjes van Venus “and never the twain shall meet“. Het aan- en uitkleden bij het schoolzwemmen gaat gepaard met preutsheid. De kinderen assisteren elkaar met handdoekjes om de schande te verhullen. Lingeriereclame op een billboard kan onderweg naar bibliotheek of schooltuin voor grote hilariteit zorgen. Er is een wereld van verschil tussen de kinderen op de school in Amsterdam-West en die andere in Zuid waar Max ooit werkte. In West is de wereld nog ouderwets verzuild.



Eufemismen

Anders zijn, anders denken, je anders voelen, het moet kunnen in hedendaags Nederland. Wij zijn tolerant en dat willen we weten. Anders zijn is bijna de norm, wie niet anders is is niet zichzelf. Max wil het hier toch opnemen voor de Marokkaanse talkshowgenodigde. De manier waarop zij bejegend werd kun je rustig intolerant noemen. De voorstanders van het moderne gendergebeuren haalden hun gelijk op grond van het moderne, niet van het tolerante. Medialogica heet dat. Max is niet kapot van dit fenomeen, hij vermoedt er een sturende kracht achter. Het meest storen hem de modernismen die toegepast worden om ideeën aan de man te brengen. Genderneutraal bijvoorbeeld. Geslachtelijk onzijdig? Kan dat? Ja, als je een slak bent. Het woord is is een goedgekozen eufemisme, een façade waarachter een hoop worstelingen met de persoonlijkheid gerangschikt kunnen worden.
Van de jaren vijftig gesproken: Wie zich Gerard Reve herinnert begrijpt dat “Gay“ ook een eufemisme moet zijn. Gerard was dan wel homo maar allerminst een vrolijkerd.



Coventrisatie

Max bezigt een ongebruikelijke vorm van onderwijs. Noem het coventrisatie: het platbranden van spruitjesgeur en hokjesgeest. Valt hij zijn leerlingen hiermee lastig? Nee, het zijn vooral collega’s die het slachtoffer worden, een enkele uitgezonderd. Aan wederopbouw is hij nog niet toegekomen. Fijne herfstvakantie allemaal!



Dit was Max-Dysfemist-Kleinletter.



 

vrijdag 13 oktober 2017

Poldermodel


















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Velp.



Weduwe

Florrie was pakweg 61 jaar lang Neerlands bekendste, om niet te zeggen beruchtste, weduwe. Haar man overleed in juni van het jaar 1945 in de gevangenis van Scheveningen nadat hij zich, om veroordeling te voorkomen, in een trappenhuis naar beneden had geworpen. Zijn naam: Meinoud Rost van Tonningen. De belangrijkste reden voor zijn arrestatie: collaboratie met de vijand. Wat er in van Tonningen’s geval onder de noemer collaboratie valt is nauwelijks te omschrijven. Laten we het er maar op houden dat hij in ons land zo ongeveer de meest fanatieke Nazi-aanhanger geweest is. Zijn weduwe heeft het tot haar dood volgehouden zijn gedachtengoed uit te dragen.



Rechtszaken

De Zwarte Weduwe, een bijnaam die zij met enige trots droeg, heeft in de naoorlogse jaren met grote regelmaat de voorpagina’s weten te halen. Iedere zichzelf respecterende neonazi ging toch minstens een keer bij haar langs om haar zegen te verkrijgen. In 1986 bleek zij tot schande van de natie bovendien al jaren een staatspensioen te genieten vanwege het feit dat haar voormalige echtgenoot ooit een plaats in het Nederlandse parlement had bezet. Zij was bovendien betrokken bij een aantal rechtszaken, sommige vanwege het verspreiden van nazilectuur, andere om het eerherstel van haar echtgenoot. Het heulen met de vijand zat haar in het bloed en zelfs bij gebrek aan een vijand kon zij er maar niet mee stoppen.



Heulen

Heulen met de vijand is strafbaar. Voorwaarde is dat het een vijand van buiten de landsgrenzen betreft. Zijn er binnen die grenzen vijanden waar je mee kunt collaboreren? Ja. Het veelgeprezen "Poldermodel“ heeft het geheul zelfs tot norm weten te verheffen. Werkgevers en werknemers hebben wellicht een aantal gezamenlijke belangen maar zijn van oudsher toch elkanders natuurlijke vijanden. Vakbond AOB heeft in het recente verleden compromissen met de overheid, de werkgever, gesloten waarvan Max zich afvraagt of ze wel stroken met de wet. De vraag is bij wie de schuld daarvoor neergelegd kan worden.



CAO

Het gaat in het onderwijs momenteel over twee dingen: werkdruk en salaris. De in de huidige CAO vastgelegde werkuren zouden in de ogen van de AOB de werkdruk moeten beperken. “Half vijf is half vijf“, was het idee. Maar voor de doorsnee leerkracht is het nooit half vijf. De taken die haar en hem zijn toebedeeld passen domweg niet in een doorsnee werkdag. De verantwoordelijk staatssecretaris heeft ons dat onlangs nog ingepeperd: we doen het zelf! Max denkt dat hij beter weet. Het VVD economen-nest waar het onderwijsbaasje uit voort komt weet dondersgoed hoe het volk te bespelen: hang ergens een vet prijskaartje aan en iedereen zal het willen hebben, onderbetaal je werknemers en ze zullen zich willen bewijzen. De vakbond heeft te lang twee petten op gehad. Het was wedden op het verkeerde paard, net als Rost van Tonningen.



Dwalingen

De zwarte weduwe liet zich niet van haar dwalingen afbrengen. Een van de advocaten die haar bijstonden kent u: Theo Hiddema, tegenwoordig namens het Forum voor Democratie lid van de Tweede Kamer en zelfverklaard strijder tegen hypocrisie. De vakbonden? Die hebben hun dwalingen vooralsnog niet los kunnen laten. En Theo? We weten het niet. Misschien kan hij de polder weer blank zetten.



Dit was Max-Uitgeprocedeerd-Kleinletter.

zondag 8 oktober 2017

Sanitair















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Numansdorp.



Bos

De excrementen lagen overal, de fecaliën, de stront kortom. De honden die in het Veerbos werden uitgelaten hielden hun behoeften uit walging maar op tot zij weer de veilige trottoirs van Numansdorp hadden bereikt, tot ongenoegen van de dorpelingen. ’s Lands verdediging vraagt offers, weet men in het dorp. De uitwerpselen waren achtergelaten door een oefenende infanterie-eenheid. Behalve hemeltergend irritant was het toch ook geruststellend: een eventuele vijandelijke inval zou het bos vast links laten liggen.



Verstopping

Het kan niet anders of een jonge redacteur van RTL-nieuws heeft dit schooljaar zijn eerstgeborene in groep 1 van de basisschool afgeleverd. Het gevolg: een nieuwsitem over de slechte staat van de sanitaire voorzieningen op scholen. De inderhaast opgetrommelde arts van dienst wist te melden dat vervuilde en verstopte toiletten tot gevolg kunnen hebben dat kinderen hun grote boodschap liever ophouden tot zij thuis komen. Niet goed, zo stelde hij, dat zou tot andere verstoppingen kunnen leiden. Niet vermeld werd, dat dat laatste al voorzien is: ieder zichzelf respecterend ziekenhuis heeft tegenwoordig een poeppoli en de deuren staan, dat kan niet anders, wagenwijd open.



Open deur

Max wist dit al, hij heeft er al eerder over bericht. Dichter Gerrit van de Linde wist het 180 jaar geleden al, lees hier maar. Heel Nederland wist het trouwens ook al. Heel Nederland, behalve die ene redacteur. Op de algemene staat van schoolgebouwen valt overigens nog wel meer aan te merken. Wat te denken bijvoorbeeld van de luchtkwaliteit en de akoestiek, de degelijkheid van het meubilair of de eeuwig haperende elektronica?



Open raam

Ramen open is Max’ devies. Als dan iemand een wind laat is de stank tenminste zo weg. Van voorwaarden gesproken: frisse lucht bevordert de leerprestaties, dat valt met geen tien groepsplannen te ondervangen. Een verwarmingsinstallatie die echt regelbaar is, wat dachten we daar van? Een architect met oren, dat zou ook al veel schelen. Afspraken met de gemeenten over de werkuren van stratenvegers en bladblazers? Na drie uur graag en niet eerder!



Offer

Max en zijn collega’s werken zich het schompes om alle jonge recruten optimaal te bedienen. Op onderwijsgebied worden kosten nog moeiten gespaard maar over de randvoorwaarden schijnt niemand zich zorgen te maken terwijl juist daar heel wat te winnen valt. 's Lands onderwijs, zoveel is duidelijk, vraagt offers, van hen die het geven en van hen die het ontvangen. Bij de eerstvolgende voorlichtingsbijeenkomst zal de ouders duidelijk gemaakt worden dat ook van hen iets gevraagd wordt. Max wil per slot van rekening niemand ongewaarschuwd het bos in sturen. Hoewel.... Volgens de Numansdorpers “zit“ je daar wel goed.



Dit was Max-Neus-Dicht-Kleinletter.

donderdag 5 oktober 2017

Realistisch rekenen

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Kenia.



Raid

Eens leefde de mens in het paradijs. Jager-verzamelaars hadden het te druk met het bijeensprokkelen van hun dagelijks kostje om ruzie te krijgen. Maar toch... Ergens langs een oude rivierbedding in Kenia zijn de restanten van een nomadisch volk opgegraven dat, naar de staat waarin de overblijfselen verkeerden te oordelen, bruut vermoord is. De archeologen spreken van een “raid“. Meer dan tienduizend jaar geleden moet zich dit hebben afgespeeld en hoewel er van geschreven berichten uit de tijd zelf geen sprake is, mogen we aannemen dat het het toenmalig equivalent van onze minister Hennis wel de kop gekost zal hebben.



Maatregelen

Om het paradijs, het arbeidersparadijs in dit geval, in stand te houden moet men soms draconische maatregelen nemen. Het laten vermoorden van een van het pad afgedwaalde halfbroer kan er zo een zijn. De achtertuin volzetten met intercontinentale ballistische raketten is een andere. Ondergrondse kernproeven kunnen ook. Ja, de wereld is een eind gekomen, de afgelopen tien millenia.



Rekening

Wij leiden onze jeugd op voor de toekomst. We doen dat vooral omdat we er van overtuigd zijn dat deze toekomst een betere toekomst zal zijn dan alle toekomsten uit het verleden bij elkaar. De huidige consensus is, dat wetenschap en techniek het verschil zullen kunnen maken maar daar doet zich een probleem voor: technologische ontwikkelingen kosten een vermogen. Het menselijk denkvermogen kent geen grenzen. We hebben het weten te brengen van een met knotsen en speren uitgevoerde raid tot het vermogen om met chirurgische precisie een preventieve aanval uit te voeren. Hoeveel dat de mensheid in geld uitgedrukt heeft gekost is niet bij benadering te becijferen dus in die zin kent een economische benadering toch zijn beperking. Maar: Tijd is geld!
De rekening van de ontwikkelingen tussen verminkte Keniaanse schedels en Noord-Koreaanse oorlogsretoriek bedraagt exact tienduizend jaar. Had het voor minder gekund? Mogelijk, maar het had ook duurder kunnen uitkomen. Economen hebben het er moeilijk mee. Tijd is een hoge, nagenoeg onberekenbare kostenpost.



Methode

Pakweg vijfentwintig jaar geleden is besloten dat het rekenonderwijs op de schop moest. Het rekenen tot dan toe werd denigrerend afgedaan als “koopmansrekenen“ en vervangen door “realistisch rekenen“. Max heeft er dagelijks mee te maken. De lessen zijn leuk als je ze geeft maar saai en vervelend als je aan de ontvangende kant zit. Als leerkracht kun je er je hele didactische en pedagogische ziel en zaligheid in kwijt en dan nog vragen de leerlingen na afloop: “Wanneer gaan we nu rekenen?“.
Het vermeende realisme van de methode heeft als doel de leerlingen te laten ervaren dat de wereld om hen heen ontstaan is uit pure berekening. Aan de meeste materiële zaken waarmee wij ons omringd hebben ligt het nodige rekenwerk ten grondslag, niet alleen in technische maar ook in economische zin. Het realistisch aspect van de methode komt dan ook uit de koker van economen, kooplui dus die zelf ook nog product van het koopmansrekenen zijn. Ziedaar de paradox.



Waarheid

De kerndoelen van het rekenonderwijs zijn niet anders dan voorheen. Vanwaar dan de omslag? Max vermoedt dat haast de drijfveer is. We mochten eens economisch achterop raken! De voorsprong die uiteindelijk beoogd wordt is vooral van technologische aard. Als we het aan Elon Musk vragen zal hij waarschijnlijk antwoorden dat de mens is geschapen om uiteindelijk de kosmos te koloniseren. Dat gaat wat kosten, weet hij.
Om alle Gatesen, Jobsen en Musken weer even met beide benen op aarde te zetten zal Max hier even de waarheid over de kosmos onthullen: die is al gekoloniseerd! Het heelal stikt van het leven en het verspreid zich met grote snelheid. De bouwstenen van het leven reizen al sinds de oerknal kriskras door het universum en laten overal hun signatuur achter. Moet u eens opletten wat er gaat gebeuren als de Melkweg binnenkort de Andromedanevel ramt. Binnenkort? Ach, wat is een paar miljard jaar nu helemaal als je op kosmische schaal bekijkt? Die tienduizend jaar tussen de Keniaanse raid en het gebral van Kim en Trump is slechts “the blink of an eye“. Een rekenles van vijftig minuten is nog geen korreltje in een zandloper. Blijft over de vraag: Wat willen die economen nou eigenlijk van ons?



Dit was Max-Kleiner-Dan-Kleinletter.



 

 

vrijdag 29 september 2017

Geldsommen

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Xanadu.



Schelden

“Je moeder!“ Schelden doet zeer, zeker als iemand die je lief hebt en die er bovendien niet bij is om van zich af te slaan wordt misbruikt om jou te treffen. Er wordt wat afgescholden onder de kinderen in de wijk waar Max werkt. Pestprotocollen lijken daarbij vooralsnog weinig effectief. Ook de afkomst van de ouders wordt nog al eens toegepast als scheldwoord. Mogelijke twijfel bij het ontwaken van geslachtelijke gevoelens worden af en toe ook uitgebuit en hebben instant resultaat. Zelfs combinaties zijn mogelijk. Max heeft ooit een leerling met Egyptische wortels horen uitschelden voor “pieremietje“. Niet leuk, wel creatief. En dan is er is er nog de klassieker “mongool!“.



Geuzennaam

De vroedvrouw kiest haar woorden tegenwoordig zorgvuldiger dan vroeger. “Het spijt me mevrouw, maar u hebt een mongooltje ter wereld gebracht.“ zal je niet meer horen. Vandaag de dag spreken we van een syndroom maar dat maakt de zorgen van de kersverse ouders er niet minder om. Kinderen die voor mongool uitgemaakt worden vertonen in de regel overigens geen oosterse gelaatstrekken. Slachtoffers krijgen van Max de verzekering dat de schelder stevig aangepakt zal worden en tot troost het voorstel om dat waarvoor ze zijn uitgemaakt maar als geuzennaam op te vatten. Dzjengis Khan bijvoorbeeld was een Mongool die niet met zich zou hebben laten spotten.



Papier

In de dertiende eeuw leidde Dzjengis een aantal veldtochten die van Mongolië het op een na grootste wereldrijk ooit zouden maken. Alleen het Britse rijk zou later een groter gebied omvatten. Een andere Mongoolse verworvenheid, ingevoerd door een van Dzjengis’ opvolgers Koeblai Khan, beïnvloedt zelfs nog dagelijks ons leven: geld! Dat wil zeggen: papier geld. Tot dan toe vond handel alleen plaats als er iets van waarde te ruilen viel. Geld was dan ook van zilver of goud. Koeblai Khan kocht zaken in ruil voor een papieren belofte. Als de verkoper bezwaar maakte wees de Khan op zijn zwaarbewapende militaire escorte en dat bezegelde de koop al snel. Dat het systeem werkte was te danken aan zijn wijdvertakte militaire macht: wie elders in het rijk de belofte inwisselde kwam niet voor een teleurstelling te staan.



Heitje

Geld begint wat uit de mode te raken. Jammer, vindt Max. Sinds het goede oude kwartje niet meer bestaat zijn breuken en aanverwante rekenvaardigheden een stuk moeilijker aan te leren. Het heitje was, net als papier geld, het nikkel waarop het gedrukt stond niet waard, maar het voldeed prima, ook als lesmateriaal. Het karweitje waarmee het kind er een kon verdienen is trouwens eveneens niet meer in zwang.
Van geld gesproken: Max werd onlangs ook uitgescholden. "Armoedzaaier!“ beet iemand hem toe. Ja, de waarheid kan soms pijn doen en machteloosheid net zo goed. Hij kon het niet laten en liet zich een opmerking over het stemgedrag van de schelder ontvallen. Bij Max moet u niet zijn, het is allemaal de schuld van dat zooitje Haagse binnenhofmongolen.



Dit was Max-Van-De-Minima-Kleinletter.

woensdag 27 september 2017

Privacy

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit New York.



911

Met open mond heeft Max op 11 september 2001 zijn televisietoestel aan zitten gapen. De aanslagen op het World Trade Centre in New York zogen hem en de hele rest van de wereld regelrecht de hedendaagse geschiedenis in. De beelden en berichten van die dag en de dagen er na staan in het geheugen gegrift. Wat bleef was vooral het ongeloof.
In de Verenigde Staten klonk de roep om vergelding en wat volgde was een acht jaar durende “War on Terror“. Waar vond die ook al weer plaats? O, ja, in Afghanistan.



Onzichtbaar

De tegenstander was min of meer onzichtbaar. De conclusie dat de aanstoker van de aanslagen in New York zich in Afghanistan zou moeten bevinden bleek achteraf ook onjuist maar de strijd moest nu eenmaal ergens uitgevochten worden. Geen land ter wereld leende zich daar beter voor dan het Aziatische broeinest van ongenoegen waar overigens eerder het leger van de Soviet-Unie de tanden al op stuk gebeten had.
Was er in 2009 sprake van een overwinning? Het valt te betwijfelen! Osama Bin Laden werd uiteindelijk in 2011 aangetroffen in buurland Pakistan en dat had nog de nodige hoofdbrekens gekost. Alle militaire inspanningen en CIA-speurwerk ten spijt was hij lange tijd onvindbaar. Voor zijn contact met de buitenwereld bediende hij zich namelijk niet van moderne elektronische middelen maar van koeriers en daar hadden de inlichtingendiensten niet op gerekend.



Veilig

De strijd tegen terreur heeft de wereld twee dingen geleerd. Eén: angst is een machtig wapen. Twee: wie de wereld tegen die angst wil beschermen moet alle communicatiemogelijkheden kunnen monitoren om hen die de angst willen uitbuiten voor te kunnen zijn. Kan de wereld zich daardoor veilig wanen? Max denkt van niet!



Petitie

Op het wereldwijde web kan men een petitie vinden die het mogelijk moet maken een referendum te organiseren om de zogenaamde “Sleepwet“ ongedaan te maken. Die wet biedt de AIVD en de MIVD ongekende mogelijkheden een kijkje in onze privéaangelegenheden te nemen. Hoewel deze petitie Max een goed initiatief lijkt heeft hij het niet aangedurfd op de “Ja“-knop te drukken. Wellicht begrijpt u het dilemma. Tegelijkertijd realiseert hij zich dat hij zelf ook boter op het hoofd heeft. Het goed uitoefenen van het onderwijsvak lijkt tegenwoordig te staan of te vallen met de administratie die er aan verbonden is. Max heeft het al vaker aangekaart: het is “overkill“. De slecht beheerde wolk aan over leerlingen opgetekende informatie en het verplichte karakter ervan, doen een verborgen agenda vermoeden.



Waarschuwing

Als u niets te verbergen hebt zal de Sleepwet geen invloed op uw leven hebben, zo wordt het ons verkocht. Nog niet, nee. De waarschuwing is impliciet: men kan zich in de toekomst geen misstap veroorloven. En: wat vandaag mag kan morgen verboden zijn, het is maar net wie zijn conclusies uit de verzamelde data wenst te trekken. Opgeteld bij de administratieve driften waar Max in het dagelijks leven tegen aan loopt vermoedt hij dat zich hier de contouren van een totalitaire staat beginnen af te tekenen. Het is nu nog wachten tot de dictator zich bekend maakt.



Dit was Max-Telt-Voor-Twee-Kleinletter.

woensdag 20 september 2017

Scholierenrechtbank


















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Yodok.



Ratten

Ratten zijn nuttige dieren, aldus Kang Chol-hwan. Zijn opa had zich wel eens kritisch uitgelaten over Kim Il-Sung met als gevolg dat de hele familie in heropvoedingskamp Yodok belandde. Het gebeurde veertig jaar geleden en Kang Chol-hwan zat er tussen zijn tiende en twintigste levensjaar gevangen. Hij had daarmee naar eigen zeggen dubbel geluk: Ten eerste werd hij als opvoedbaar gezien en ontliep hij daarmee een levenslange straf en ten tweede wist hij te overleven. Bij dat laatste speelden die ratten een grote rol.



Sancties

Donald Trump dreigde deze week in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de “Rocket Man“ met oorlog. Dat hij dat doet, zo verzekerden de analisten ons, is vooral bedoeld om China en Rusland aan te zetten tot hardere sancties richting Pyongyang. Mocht de wereld daar al vrolijker van worden, mensen als Chol-hwan zien het menselijk drama er alleen maar groter van worden. Zoveel ratten lopen er in de heropvoedingskampen niet rond dat de tragedie die een totale boycot zal veroorzaken ermee voorkomen kan worden.



Vraag

Chol-hwan, die Noord-Korea heeft weten te ontvluchten, vraagt zich ondertussen al veertig jaar af hoe het systeem de mening van zijn grootvader heeft aan kunnen grijpen om zijn hele familie te gronde te richten. Het is niet na te gaan. Er is geen aangifte gedaan, er was geen sprake van een duidelijke aanklacht, er heeft geen proces plaatsgevonden. Het gezin is opgepakt en afgevoerd en dat was het.



Rechtbank

Herstellen en niet straffen is het doel. Van het kamp Yodok? Neen, van de scholierenrechtbank die bij wijze van proef op vier Amsterdamse middelbare scholen in het leven is geroepen. De betreffende schoolleiders zijn razend enthousiast. Scholieren leren zóveel van elkaar! Sancties worden veel makkelijker geaccepteerd als ze opgelegd worden door gelijken en bovenal: het is toegepast burgerschapsonderwijs. Geweldig toch!?



Corruptie

Het uitdenken van een aanvaardbaar juridisch systeem heeft eeuwen gekost en nog is dat niet aan alle regimes in de wereld besteed. Het maken van een wet is één, het toezicht op de naleving ervan en het vellen van een oordeel over overtredingen, dat zijn twee en drie. Schoolregels dienen gehandhaafd te worden door hen die ze hebben opgesteld en niet door hen die er aan dienen te voldoen. De wetten waaraan een school en scholieren dienen te voldoen zijn elders opgesteld en worden door anderen beoordeeld. Rechtspraak van scholieren onder elkaar? Dat is een ordinair volksgericht. Het pek en de veren staan bij wijze van spreken al klaar. En dan: wie gemiddeld voldoende wil staan voor alle vakken in het pakket heeft domweg geen tijd voor Trias Politica. De scholierenrechtbank is bij gebrek daaraan gedoemd ten onder te gaan aan corruptie en vriendjespolitiek, het degradeert iedere scholier tot een potentiële Kang Chol-hwan of Kim Jong-un. Het goede nieuws: er bestaan al heropvoedingskampen in ons land. En de benodigde ratten? Laten we eerst maar eens beginnen aan het pedagogengebroed dat zijn naam aan dit heilzame idee heeft verbonden.



Dit was Max-Eigenlijk-Politieagent-Kleinletter.