zondag 18 september 2016

Kleinere klassen




















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Birma.



Saito

Kolonel Saito was een man met problemen. In plaats van te mogen strijden aan het front was hij aangesteld als commandant van een krijgsgevangenenkamp. Een weinig eervolle opdracht maar Saito was een Japans en dus zeer plichtsgetrouw soldaat. Over veel middelen om de voornamelijk Britse en Australische gevangenen te onderhouden beschikte hij niet. Ze verdienden in de ogen van de Japanse legerleiding ook niet beter, het was vanuit Japans gezichtspunt al onbegrijpelijk dat ze zich hadden overgegeven en daarmee was hun minderwaardigheid wel vast komen te staan. Een ander probleem was dat de kolonel de uitgehongerde gevangenen dwangarbeid moest laten verrichten. Om precies te zijn: ze moesten een brug bouwen, over de rivier de Kwai. Grootste probleem: Saito had geen verstand van bruggen.



Nicholson

Krijgsgevangene kolonel Nicholson was eveneens een man met problemen. De afspraken uit de Geneefse Conventie werden in Saito’s kamp met voeten getreden en, hoe machteloos ook, hij vond zichzelf de man om daar iets aan te doen. Zijn onverzettelijk Engelse manier van optreden kostte hem op een haar na het leven en leverde uiteindelijk niets op, behalve irritatie bij de kampcommandant en, met name bij enkele Amerikaanse gevangenen, de reputatie arrogant te zijn.



Compromis

Nicholson krijgt uiteindelijk voet aan de grond bij Saito. De Japanners willen een brug maar missen de knowhow. Onder de gevangenen bevinden zich ingenieurs en bouwkundigen maar hun kennis is tot dan toe uiteraard vooral gebruikt om de bouw van die brug te saboteren. Met tegenzin gaat Saito akkoord met de wensen van Nicholson in ruil voor medewerking. De onderlinge verhoudingen zijn vanaf dat moment niet meer zwart-wit. De sympathie in de film „The Bridge on the River Kwai“ verschuift naar Saito.



Bruggenbouwers

Hoe laat je twee tegenpolen een brug bouwen? Het moet Emile Roemer en Alexander Pechtold hebben doen denken aan de onmogelijke situatie in het Birmaanse regenwoud. Beiden hebben het Nederlandse onderwijs in het hart gesloten. Beiden zoeken bondgenoten met het oog op de aanstaande verkiezingen. Beiden zijn op zoek naar het compromis en menen het bij elkaar te hebben gevonden. Verbindende factor: Kleinere Klassen!



Open deur

Hoe vaak kun je een open deur intrappen, vraagt Max zich af. De gestage toename van het aantal leerlingen per klas is het onderwijs de afgelopen jaren aangeprezen als was het een laag slagroom op een bord spruitjes. Iedereen wist dat het niet goed was maar hoe leerzaam was het wel niet voor de kinderen en hoe leerzaam was het wel niet voor u, beste collega. Onderwijs zou er de motor van de kenniseconomie door worden! Het heeft de nascholingsindustrie geen windeieren gelegd.



Pechtold

Het begrip Kenniseconomie ligt links-liberaal Pechtold op de lippen bestorven. Enig onderscheid met de rechts-liberalen is, dat Alexander meent dat er iets méé te verdienen valt, terwijl men bij de VVD meent dat er iets áán te verdienen valt. Hij verdient daarmee het voordeel van de twijfel, van Emiles twijfel. Over onderwijsinhoudelijke zaken zul je Pechtold niet horen, daar hebben ze bij D66 geen mening over.



Roemer

Emile Roemer was ooit onderwijzer. Hij komt over als een ietwat ouderwets ambachtelijk type. Afgaand op zijn keuze voor het socialisme mogen we aannemen dat hij onderwijsinhoud hoog in het vaandel heeft. Verwacht hij dat de inhoud vanzelf weer terug komt als de klas weer klein en overzichtelijk is? En: Waarom niet gekozen voor een bruggetje naar Groen-Links?



Klaver

Te trappelen van ongeduld staat hij in de coulissen. Een briesend jong paard aan de start van zijn eerste wedren. Jesse Klaver! Over onderwijs tot nu toe geen woord. Kan ook niet! De steen om de hals van alle groen-linkse onderwijsambitie heet Paul Rosenmöller, de naar de politieke stuurboordzijde verlijerde voorzitter van de VO-raad. Zolang deze prominente GL-er deze positie bekleedt dient de rest van de partij over het onderwerp te zwijgen. Ontslaan dus, die man.



De brug

Mag de voorgestelde brug tussen Roemer en Pechtold in het voordeel van het kind uitpakken, voor Max en zijn collega’s blijft het afwachten. Het plan vermeldt als bijvangst een afname van de werkdruk, maar dat is niet het hoofddoel. Blijft over de vraag: Zal hij het houden, die brug? Kolonel Nicholson was uiteindelijk degene die de brug over de Kwai opblies. En Saito? Ja, wat werd er verwacht van een Japans officier die zijn opdracht verknoeide?



Dit was Max-What-Have-I-Done-Kleinletter.

maandag 12 september 2016

Observeren


















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Badaling.



Ver weg

Het observeren van de tegenstander gebeurt meestal van een afstand en bij voorkeur vanuit een verheven positie. Wachttorens waren in eerste instantie een oplossing. Later kwamen de luchtballon, de verkenningsvlucht, de spionagesatelliet, de onbemande drone. De afstand waarop geobserveerd werd was een veilige, maar dat was niet het enige voordeel. Afstand schept overzicht.



Dicht bij

De tegenstander van nabij observeren kan natuurlijk ook. Een nadeel: soms ziet men door de bomen het bos niet. Een groter nadeel: het is gevaarlijk. De observator loopt het risico als spion herkend te worden en zoiets wordt in de meeste gevallen als hoogst strafbaar gezien. Om dit probleem te ondervangen vinden soms observaties vooraf plaats. Eind jaren dertig bijvoorbeeld kon men Duitse toeristen in ons land opvallend vaak met een fototoestel in de weer zien. De plaatsen waar dat gebeurde hadden voorheen zelden de aandacht van de plaatselijke bevolking weten te trekken. De vastgelegde beelden waren overigens lang niet allemaal van strategisch nut, veel volgeschoten rolletjes belandden uiteindelijk bij het afval.



Overzicht

Dacht u dat alleen militairen observeren? Nou, het onderwijs doet er niet voor onder. Observeren en geobserveerd worden, het gebeurt alsof het leven van de gehele onderwijsindustrie, van minister tot peuter er vanaf hangt. Een spervuur van observaties zou je het kunnen noemen. En alle betrokkenen vinden het vreemd dat er wel eens misgeschoten wordt of dat er wel eens iets bij het afval terecht komt. Max¢ belangrijkste observatie is de volgende: Het overzicht ontbreekt.



Kleuterleidster

Eenendertig jaar geleden nam de overheid waar dat een fusie van kleuter en lager onderwijs tot winst zou kunnen leiden. Had de toenmalige verantwoordelijk bewindsman zijn gekleurde bril afgezet en het eens aan de vrouw en man op de werkvloer gevraagd, het zou hem van harte zijn ontraden. De ministeriële uitkijkpost mag dan verheven zijn, wat ramen in het ivoren torentje zouden geen kwaad kunnen. Het resultaat, de nieuwe basisschool, werd vervolgens, mede door afnemende overheidsbemoeienis, voer voor oplettende uitgevers en mislukte academici. Iedereen scheen het beter te weten. De enige die het echt beter wist was de kleuterleidster.



Engels

Op voorscholen en in kleuterklassen wordt hard geoefend op woordenschat en Engelse taal. Menig kleuterleidster voert zuchtend haar taken uit, ze weet beter: de kleuters zijn er niet rijp voor. De generatie kleuterleidsters die het allemaal al aan zag komen is inmiddels met pensioen, ervaring om op terug te vallen is er niet meer. Maar toch: Er gloort weer een sprankje hoop aan de horizon.



Rijp

Na ampel beraad (30 jaar) begint in de ivoren observatietorentjes het besef door te dringen dat veel van de aan kleuters opgedrongen vaardigheden in dorre aarde terecht komen. Er moet op voorschool en in kleuterklas eerst maar weer eens schoolrijpheid bewerkstelligd worden. Nou ja, bewerkstelligd. Schoolrijpheid ontstaat! Hoe? Met behulp van watertafels, zandtafels, de bouwhoek, lekker buitenspelen en elkaar observerende kleuters. Men hoort de gepensioneerde kleuterjuf al gniffelen. “Ik zei het toch!“ Voor het vaststellen van schoolrijpheid wordt dan wel een geheel "nieuwe“ vaardigheid van de leidster verwacht: die van het observeren! Het bijscholingspakket ligt al klaar.



Groep 3

Indien vastgesteld kan worden dat de kleuter geen kleuter meer is, dan moet er snel gehandeld worden. Wortels afsnijden en onmiddellijk overplanten naar groep 3. Is er iemand vergeten te kijken of de 3e groepen wel rijp zijn voor die plotselinge instroom. Het verantwoordelijk ministerie heeft inmiddels verklaard dat kleuterschoolverlenging zinloos is. Niet zeuren dus. De onderwijsbond neemt al wel een dikke beer op de weg waar: zijn naam is Dekker.



Dit was Max-Uitgekeken-Kleinletter.

woensdag 7 september 2016

Verzwaringsvest

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanaf slot Loevestein.



Harnas

De ridder, wat doet hij? Hij riddert en dat ridderen was in meer dan één opzicht een zwaar beroep. Als er niet gestreden werd werd er geoefend, bij voorkeur in de vorm van een toernooi. Training was broodnodig, niet alleen om altijd gevechtsklaar te zijn maar ook voor het uithoudingsvermogen. De ridder was een vechtmachine, een vechtjas met een vechtjas en die jas, dat harnas, moet zo’n veertig kilo hebben gewogen. Om de strijd tot een goed einde te brengen kon een beetje ausdauer dus geen kwaad. Het arme paard dat de vechtersbaas over toernooi- of slagveld moest voeren, daar hebben we het maar niet over.



Kevlar

Hedendaagse ridders bedienen zich ook nog van een harnas. Soldaten en agenten van de oproerpolitie hebben in de standaarduitrusting vaak een kogelwerend vest. Niet van smeedijzeren platen maar van een door de chemische industrie ontwikkeld goedje, kevlar genaamd. Een stuk lichter dan staalplaat maar ook bij het dragen van zó’n vest is het hebben van een topconditie een pré. Het tegenwoordige strijdtoneel bevindt zich namelijk niet zelden in woestijngebied en, veilig of niet, zo’n kevlar harnas is dan vaker een last dan een lust. Toekomstige terroristen buigen zich inmiddels over de vraag hoe de milieu-installaties van moderne overheidsgebouwen te hacken. De oproerpolitie zou immers ernstig in zijn bewegingen beperkt kunnen worden als de binnentemperatuur van een mogelijk doelwit alvast tot ongekende hoogten kan worden opgevoerd.



Quartz-zand

De particulier kan inmiddels, indien gewenst, een harnas via internet bestellen. Een firma adverteert met een vest, bestaand uit een bekleding van neopreen gevuld met quartz-zand, voor de luttele prijs van.....De spullen, die een béétje kleermaker op de Albert Cuyp voor een appel en een ei zou kunnen kopen en tot een gelijkwaardig product kan omtoveren, zijn verwerkt tot wat de fabrikant noemt een „verzwaringsvest“. Zo’n vest, ontwikkeld naar aanleiding van theorieën over „sensorische integratie“, zou op vele gebieden een heilzame uitwerking hebben. De gebruiksaanwijzing beslaat dan ook meerdere A4-tjes vol beloften. Een serieuze bijsluiter ontbreekt en van oververhittingverschijnselen wordt al helemaal niet gerept.



Druk

Ook het onderwijs ziet inmiddels een mogelijke toepassing voor het verzwaringsvest. Max, knarsetandend en met kromme tenen, moest onlangs van de intern begeleidster vernemen dat er serieus overwogen wordt een ietwat beweeglijke leerling hiermee tot rust te bewegen. Over de theorie van sensorische integratie geen woord. Max¢ eerste associatie deed hem denken aan een harnas, maar dan een ter bescherming van de medeleerlingen. Een dwangbuis en handboeien not done? Trek zo’n kind dan maar een verzwaringsvest aan. Baat het niet, dan schaadt het niet! Max verwacht er niet zoveel van. Als het al effect heeft, dan kan dat slechts van tijdelijke aard zijn. Na een weekje voetballen op het toernooiveld voor de school zal het ding zonder twijfel een positieve uitwerking hebben op de fysieke conditie van het kind. Enfin, het zal allemaal wel naar voren komen bij evaluatie over een maand of drie. De ritalin zal wel weer ter sprake worden gebracht. De betreffende leerling kennende hoopt Max dat deze zijn vest niet als inspiratie voor een toekomstig ridderschap, waarbij het harnas plaats maakt voor een bomgordel, zal zien.



Dit was Max-Stay Cool!-Kleinletter.

woensdag 31 augustus 2016

Onderwijsassistent


















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Rome.



Legioen

Vanaf het jaar 105 v.Chr. kende het Romeinse leger een vaststaande structuur. Onderaan in de rangorde stond de legionair. Acht legionairs vormden samen een contubernium en dat stond dan onder leiding van een decanus. Tien contubernia werden aangevoerd door een centurio en een optio.Die laatste had de taak de hele centurie vanuit de achterhoede op te jagen. Een manipel bestond dan weer uit twee centuries. Van de twee betrokken centurio’s werd er dan een benoemd tot prior, de ander tot posterior. Drie manipels samen werden een cohort genoemd. De oudste centurio kreeg de rang van primus pilus. Een cohort bestond uit zo’n 480 legionairs en het hele legioen op zijn beurt dan weer uit tien cohorten, onder leiding van de legatus legionis, met assistentie van een stuk of zes tribunen. Net even lager in rang dan de legatus, maar zijn vervanger als het leger niet te velde was, stond de praefectus castrorum, de baas van het kamp. Het hele leger tenslotte stond onder leiding van een gouverneur. Helder? Nou, men raakte indertijd de draad wel eens kwijt.



Leerkracht

Max is de draad ook wel eens kwijt. Is hij nu decanus, de aanvoerder van zijn klasje, of legionair? Een lastig probleem. Ouders dragen de verantwoordelijkheid over hun kinderen over aan de leerkracht en verwachten dat deze hen als primus inter pares tot grootse daden zal weten te brengen. Lopen de belangen wel parallel? Max moet in de optelsom van ouderlijke verwachtingen bij de klas juist op zoek naar de Grootste Gemene Deler en dan blijkt een klas van 25 vaak genoeg een ontembare horde. Gelukkig is Max goed gepantserd en uitstekend bewapend. Max ziet zich als legionair.



Opleiding

Ook als het aan het Ministerie van Onderwijs ligt is Max legionair, de laagste in de rangorde. Hij heeft tegenwoordig slechts bevelen op te volgen en de beloning daarvoor is navenant. Van enige inbreng der legionairs kan geen sprake zijn. Max houdt zijn mening maar voor zich en zo zijn er velen met hem. De organisatie in het veld is, in management termen, zo plat als een dubbeltje. Het feit dat Max en zijn medelegionairs hun positie alleen bekleden omdat zij ooit een uitstekende HBO-opleiding hebben gevolgd, daar maalt niemand in de hogere echelons meer om. De ene na de andere cursus wordt op het voetvolk afgevuurd, vooral om pijnlijk duidelijk te maken dat het opleidingsniveau geminacht wordt en Max eigenlijk een duurbetaalde nietsnut is.



Uitrusting

Wie langer dan 2121 jaar geleden dienstplichtige in het Romeinse leger werd moest zijn eigen uitrusting betalen. Een onhoudbare situatie. Veel Romeinse boerenbedrijven die hun zonen moesten afstaan konden zodoende het hoofd niet boven water houden en dat kwam de economische situatie van het Rijk niet ten goede. Als het aan onze huidige liberale overheid ligt zou het ook wel mooi uitkomen als Max zijn eigen baantje bekostigde. Je zou er ten slotte de wet van vraag en aanbod op toe kunnen passen. Maar zo dom is Max natuurlijk niet. Hij wordt wél onder druk gezet. Met een niveau 4 opleiding op MBO-niveau kun je tegenwoordig onderwijsassistent worden. De handelingen die de onderwijsassistent dient te verrichten verschillen niet zoveel van die van de leerkracht. Het verschil zit hem in de initiatieven die een onderwijsmens verondersteld wordt te nemen. Als het aan hogerhand ligt: liever géén! Max¢ rol is bijna uitgespeeld. Mag hij hopen na zoveel trouwe dienstjaren als een uitgediend Romeins soldaat zich ergens vrij te mogen vestigen? Hij vreest van niet.



Drone

Ook de onderwijsassistent heeft te vrezen. Met de opkomst van het coöperatief leren zal te zijner tijd van de ouders verwacht worden dat zij hun kinderen voor half negen de school binnenloodsen, in ieder geval voordat de deuren zich automatisch en hermetisch sluiten. De leerlingen mogen het dan verder zelf uitzoeken onder toeziend oog van een patrouillerende drone, op afstand bestuurd door.. Ja, door wie eigenlijk?



Dit was Max Kleinletter, derde cohort, tweede manipel, eerste centurie.

dinsdag 23 augustus 2016

Digibord
























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Philadelphia.



Verklaring

The pen is mightier than the sword. Volgens de Cambridge Dictionairy is deze uitdrukking bedoeld om te benadrukken dat denken en schrijven meer invloed op mensen en gebeurtenissen hebben dan gebruik van geweld en uitoefening van macht. Maar toch...

Mooie pennenstreken en gebruik van geweld gaan in de geschiedenis nogal eens hand in hand. Neem de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog. Deze speelde zich af tussen 1775 en 1783. De in fraaie krullenletters opgestelde onafhankelijkheidsverklaring werd opgesteld in het jaar 1776. Zo machtig was Het Woord dus niet dat het nog zeven jaar van strijd kon voorkomen. Sterker: het was voor de strijdende partijen aanleiding om die strijd met extra verbetenheid voort te zetten. Hadden de Britten gewonnen, de verklaring zou ongetwijfeld gebruikt zijn om een haardvuur mee aan te steken. Maar de Britten wonnen niet en dus wordt de verklaring nu in een museum gekoesterd en de wereld tot voorbeeld gesteld.



Keyboard

The pen is mightier than the keyboard. Schrijven zullen ze, de leerlingen van Max. Dat hangen achter dat beeldscherm! O, ja, apetrots zijn ze als het werkstukje over de goudvis inclusief plaatjes over de beeldbuis rolt en nog trotser als het is uitgeprint en mee naar huis mag. Opgelucht zijn ze als Max zijn aandacht daarna weer op andere zaken richt en er stiekem een tankslag op het scherm veroorzaakt kan worden. En niet stoppen als het gevraagd wordt, hè! Schrijven zullen ze! In plaats van Backspace of Delete zullen ze andere manieren moeten vinden om hun fouten te verdoezelen. Van fouten leer je en Max wil toch op z’n minst weten welke ze maken. Schrijven dus.



Voorbeeld

Max geeft het slechte voorbeeld. Het gemak waarmee Max een les op het bord tovert komt in kinderogen soms over als gemakzucht. Veel variatie biedt het dan ook nog eens niet en daarbij: het digibord heeft altijd gelijk. Lesmateriaal is zorgvuldig geselecteerd en nog beveiligd ook. Bij Max thuis wil er nog wel eens een popup met vrouwelijk schoon in beeld springen. Dat zal in de klas niet gebeuren. De leverancier van het spul waakt erover als een leeuwin over haar jongen en dat is maar goed ook. Wat bewaakt zo’n firma nog meer? Max vraagt zich wel eens af of het bord terugkijkt. Big brother is watching us. Sommige software kijkt zeker terug. De makers passen de oefenstof aan aan de vorderingen. Mag dat wel, vraagt Max zich af. Is dat eigenlijk niet zíjn taak?



Schrijfles

Om op te schrijven is het digibord een onding. Het biedt niet de weerstand die een ouderwets schoolbord aan een krijtje biedt. Het fraaie krullenletterschrift verwordt tot hanepoten. Max stelt zodoende eisen aan de leerlingen die hij zelf niet waar kan maken. Het witte memobord met zijn immer uitgedroogde stiften biedt ook geen uitkomst. Is het schrijfonderwijs nog wel iets van deze tijd? Moet Max maar accepteren dat de krullenletter zijn langste tijd gehad heeft? Heeft Max zijn langste tijd gehad?



Handtekening

Opdat de Engelse koning zijn handtekening zonder bril zou kunnen lezen zette een van de ondertekenaars van de Declaration of Independence zijn naam er maar in extra grote letters onder. Die naam wordt in het Amerikaanse Engels nog altijd gebruikt om het begrip handtekening mee aan te duiden.



Dit was Max


Kleinletter



 

maandag 8 augustus 2016

Biologie















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Carthago.



Natuur

Levende natuur en ordentelijke oorlogvoering staan elkaar soms in de weg. Maar in liefde en oorlog is alles geoorloofd, zoals men weet. Wie kwaad wil kan de natuur in zijn snode plannen betrekken.
De middeleeuwse kasteelheer sloot de poort pas af als het landvolk met inbegrip van bijbehorend vee binnen de muren een veilige plek had gevonden. De tegenstander werd zodoende gedwongen de belegering net zo lang vol te houden tot alles binnen de muren opgeconsumeerd was en de belegerden nog net de kracht hadden de witte vlag te hijsen.



Zout

De dreiging van het aan Afrika’s noordkust gelegen Carthago was de Romeinen al zo lang een doorn in het oog dat zij besloten er voor eens en altijd korte metten mee te maken. Na in het jaar 146 v.Chr. de stad overmeesterd te hebben en er afgerekend was met de bevolking, werden naar men beweert de akkers met zout omgeploegd, zodat het voor niemand ooit nog zou lonen zich er te vestigen.



Agent Orange

Wanneer de vijand zich goed weet te verstoppen in de dichte wouden van zijn land, is het handig daar een kunstmatige herfst te veroorzaken. In Vietnam hebben ze het geweten. Tonnen Agent Orange zijn er na 1960 uitgestort, met niet alleen nadelige gevolgen voor alles wat plantaardig is. De gevolgen voor de gezondheid van mens en dier bleken pas later, niet alleen bij het Vietnamese volk maar ook bij menig Amerikaans soldaat.



Leven

Veel respect lijkt de mensheid, in de woorden van Dr. Fop I. Brouwer, voor Alles-Wat-Leeft- En-Groeit-En-Ons-Altijd-Weer-Boeit, niet op te kunnen brengen. De levende natuur? Je kunt niet zonder en je kunt niet met, zo lijkt het. Max wil zijn leerlingen graag bijbrengen dat wij echt niet zonder kunnen. Hij heeft een zwak voor biologie. Om te beginnen is het, naast rekenen, het enige beta-vak dat het basisonderwijs biedt. Techniek, zegt u? Staat nog in de kinderschoenen. Biologie doen we al zo lang. Het leuke is: het vak is niet onderhevig aan verandering. Max blij! Een stamper blijft een stamper, een meeldraad een meeldraad, een vruchtbeginsel een vruchtbeginsel en een kikkervisje wordt nog altijd een kikker. Geweldig!



Saai

Max¢ leerlingen hebben er niet zoveel mee, met biologie. Af en toe een filmpje, dat wil nog wel, maar werken uit de methode...nou,nee. Het ontbreekt aan middelen. Ooit waren dieren in de klas heel gewoon. Het voederen en schoonhouden van de woestijnratten was een evenement. Mag niet meer in verband met allergieën. De guppen voeren? Aquaria treft men nog maar zelden aan in scholen en de kwaliteit van het leidingwater staat blijkbaar geen florerende bak meer toe. Opgezette dieren dan? Tot stof vervallen of op de schoorsteenmantel bij reeds lang vertrokken collega’s.



Stad

Het stadskind staat ver van de natuur. Huisdieren zijn ook al niet meer populair. Hoe zorg je er voor en wat doe je ermee in de vakantie? Vaders en moeders zitten er niet op te wachten. Jammer! Over de vraag waar ons eten vandaan komt en van welke onschatbare waarde de natuur op andere gebieden is, schijnt ook al niemand zich druk te maken. Het schoolvak biologie verpietert. Natuur wordt langzaam aan een museumstuk. Met Carthago is het ook nooit meer goed gekomen.



Dit was Max-Botaniseertrommel-Te-Koop-Kleinletter.


vrijdag 22 juli 2016

Nieuwsbegrip















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Ankara.



Macht

Hitler wist het. Om het land en daarna de wereld aan je voeten te krijgen heb je de media nodig. Vandaar een speciale ministerspost, namelijk die van propaganda, onder leiding van Joseph Goebbels. Wie heden ten dage in zijn land niet de baas is maar dat wel snel wil worden, doet er goed aan zich snel meester te maken van alle media. Een moeilijke opdracht in het multimediale tijdperk.



Coup

Zo’n twee uur nadat Europese media lucht hadden gekregen van de militaire staatsgreep in Turkije werd al duidelijk dat deze dreigde te mislukken. Twee uur had het de zittende president gekost om de situatie te evalueren en een bericht aan het volk de wereld in te sturen. Coup mislukt! De muiters waren er niet in geslaagd hun voormalig leider monddood te maken en ze hadden het van te voren kunnen weten. De Turkse overheid was al veel langer dan zij bezig de media onder controle te krijgen.



Media

Goebbels wist: Kranten, radio en film. Erdogan weet: Kranten, radio, televisie, telecom en sociale media. Beiden wisten: Onderwijs! Stonden in vooroorlogs Duitsland vakken als zweefvliegen, gymnastiek en realistisch rekenen (reken uit waar de bom zal neerkomen) op een prominente plaats in het curriculum, in hedendaags Turkije lijkt zich iets vergelijkbaars te ontwikkelen. Duizenden leerkrachten zijn in de nasleep van de staatsgreep alvast op non-actief gesteld en sommigen zelfs gearresteerd. Onderwijs is, zo lijkt het, een angstaanjagend medium.



Nieuwbegrip

Wie de media beheerst beheerst het land. Analoog daaraan wordt het hedendaags onderwijs weer sterk beïnvloed door de beschikbare media. Max krijgt regelmatig voorgespiegeld dat de media ons, het onderwijs dus, ten dienste staan. Neem “Nieuwsbegrip“. Nieuwsbegrip is een methode om het Begrijpend-Lezen te onderwijzen. De onderwijswereld jubelt. De resultaten die deze methode oplevert zijn in één woord geweldig! Maar: Beauty is in the eye of the beholder. Om tot een goed begrip van een tekst te kunnen komen is het raadzaam eerst de mogelijke kennis die leerlingen van het onderwerp hebben op te rakelen. Dat zou niet zo moeilijk moeten zijn als het om nieuws-items gaat, het jeugdjournaal zou al aanknopingspunten moeten geven. Voor de zekerheid geeft Nieuwsbegrip er via internet nog een filmpje bij. U begrijpt nu waar de methode zijn naam en zijn faam aan ontleent. Het wachten is op de uitslag van de CITO-toets BL.



Latijn

Om het onderwijs in Latijn in een moderner jasje te steken verschenen er in de jaren zeventig van de vorige eeuw Latijnse vertalingen van de strip “Asterix“. Waar moet dat heen, vroeg de onderwijswereld zich af. Stripverhalen werden toen nog vrij algemeen als leesvoer voor luie lezers gezien, ze als leermiddel toepassen leek dan ook het begin van het einde. Tegenwoordig kijken we daar anders naar. Het voorkoken van een tekst met een filmpje levert wat Max betreft ook luie lezers op, de inhoud van de tekst wordt immers al verklapt. Blijft over de vraag waar het de samenstellers van de methode nu werkelijk om te doen is. Gaat het werkelijk om het lezen of wordt er een poging gedaan een geselecteerde kijk op de maatschappij over het voetlicht te brengen? Max vraagt zich met regelmaat af hoe onafhankelijk de hedendaagse nieuwsgaring nog is. Journaaluitzendingen lijken vaak weinig kritisch. In de landen om ons heen lijkt het op dat punt beter maar zeker weten doe je het nooit. Hoe genuanceerd zijn methodisch aangeboden nieuwsfilmpjes dan?



Collega

Max heeft zijn bedenkingen voorgelegd aan een collega. Een zeer gewaardeerdeTurkse collega. Deze adviseerde Max er niet van wakker te liggen. Alle stormen waaien immers vroeger of later over. Verzet lijkt zinloos. Daarbij: “Je verdient er je brood mee, Max“. Op verdere vragen deed hij er diplomatiek het zwijgen toe.



Dit was Max-Graag-Ook-Wat-Beleg-Kleinletter.