dinsdag 6 december 2016

Medaille

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Waterloo.



Orde

Koning Willem II was de eerste drager van de Nederlandse Militaire Willemsorde. Hij had deze eer verdiend met zijn optreden tijdens de slag bij Waterloo. Overigens was hij toen nog geen koning maar beoogd troonopvolger. Zijn vader was op dat moment nog maar net tot eerste koning van ons land uitgeroepen en op diens verzoek, een koning moest immers zijn verdienstelijke onderdanen kunnen eren, werd de orde ingesteld. De naam Willemsorde schijnt ontleend te zijn aan de eerste vorst van Orange, Willem met de Hoorn, maar daar kon Willem I niet mee zitten.



Grootkruis

De hoogste graad van Willemsorde die er te verdelen viel en nog steeds valt is die van Ridder Grootkruis. Een trede lager kan men ook nog tot Commandeur onderscheiden worden en anders wordt het Ridder 3e klasse of Ridder 4e klasse. Voor wie zich op een andere dan militaire wijze voor het vaderland heeft weten in te zetten zijn er dan nog tal van andere onderscheidingen. De Willemsorde kan ook aan lieden van over de grens worden toegekend wanneer die zich voor ons land verdienstelijk hebben weten te maken: onder de eerste zes dragers ervan bevonden zich vier Pruisische generaals en veldmaarschalken en de Britse hertog van Wellington.



Lintjesregen

De jaarlijkse lintjesregen treft wel eens mensen die er nooit bij stilgestaan hebben dat de eer hen wel eens ten deel zou kunnen vallen. Iemand moet op het idee komen en de persoon in kwestie voordragen. De lol is, dat de voorgedragene onder valse voorwendselen naar het stadhuis gelokt wordt en dan sprakeloos is terwijl de onderscheiding omgehangen wordt. Ook het buitenland vereert soms landgenoten met een hoge onderscheiding. Zo is een aantal landgenoten opgenomen in de lijst van Rechtvaardigen onder de Volkeren en hebben voor hun daden tijdens de oorlog de Yad Vashem onderscheiding gekregen. Wie deze onderscheiding kregen handelden slechts in opdracht van hun geweten.



PvdA

Als het aan Diederik Samsom ligt zou iemand die het veertig jaar in het onderwijs heeft weten vol te houden ook een onderscheiding moeten krijgen, dat zou statusverhogend moeten uitpakken. Diederik, Diederik, met alle barrières die een onderwijsmens in spe tegenwoordig moet overwinnen is het al een wonder als iemand op z’n dertigste aan een carrière kan gaan denken. Dan heb je op je zeventigste eindelijk de eer te pakken die je eigenlijk al vanaf dag één te beurt zou moeten vallen. Geef de leerkracht nou eerst eens een kans de eindstreep te halen voordat de prijzen postuum uitgereikt moeten gaan worden.



Magister

Max pleit voor een onderscheiding voor een ieder die zich in het onderwijzersvak waagt. De Max-orde (1e klasse). Deze orde dankt zijn naam aan de Max Havelaar, een boek dat heel het volk tot lering diende, maar daar kan Max niet mee zitten. Wie het kruis van het onderwijs dertig jaar heeft weten te dragen komt vervolgens in aanmerking voor de orde met het Grootkruis en mag zich tooien met de titel Magister. Ga toch héén!!!



Gewoon

Beste Diederik, doe nou toch effe gewoon! In plaats van de hele onderwijskaste weer eens op de kast te jagen zou je ze er eens uit moeten lokken. Zorg dat de leerkracht zichzelf niet verliest in dit “mooiste vak“, laat de leerkracht iemand zijn die stevig met beide benen in de maatschappij staat. Professionalisering? Goed idee, maar laat de leerkracht de tijd om zelf ook een gezin te stichten, daar kan geen cursus tegen op. En wat zou er op tegen zijn als een leerkracht besluit tot een cursus kantklossen? Zorg voor een redelijk salaris en pensioen. Zorg ervoor dat de leerkracht aan het eind van zijn of haar loopbaan niet volledig opgebrand is, dat is meer waard dan welke onderscheiding ook. En dan nog dit: Zorg er nou eens voor dat het onderwijs los komt van alle politieke ambitie, dat scheelt miljarden aan geld en ergernissen. De minister van financiën zal u er alvast dankbaar voor zijn.



Dit was Max-de Eerste-Kleinletter.

zaterdag 3 december 2016

Werkgroep
















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Colombo.



Graf

Het graf, het zeemansgraf, is geschonden. Zo’n vijfenzeventig jaar lang hadden de zeelui die ten onder gingen tijdens de slag in de Javazee daar hun laatste rustplaats, maar het is er niet meer. Grafschennis, daar zijn we het over eens. Oud ijzer, zo redeneerden de plunderaars.



Taskforce

Schout bij Nacht Karel Doorman had destijds al weinig fiducie in de hele onderneming. Een flottielje van Amerikaanse, Britse, Nederlandse (Dutch) en Australische kruisers en torpedoboten hadden samen de gelegenheids-taskforce van het ABDA Command gevormd. Het was een inderhaast samengeraapt geheel en de leiding ervan lag ook nog eens bij de enige niet Engelstalige deelnemer. Verwarring lag op de loer en van enige voorbereiding was nauwelijks sprake geweest. Mocht Doorman nog enige hoop hebben gehad, eind februari 1942 werd die letterlijk en figuurlijk door de veel sterkere Japanse marine de grond in geboord. Maar ja, het moest nu eenmaal. Tegenwoordig zouden we zeggen: verschil van mening tussen de beleidsmakers en de werkvloer. Admiraal Helfrich had het zo opgedragen. Ongeacht de uitkomst, er moest gestreden worden.



Werkgroep

Er moet gestreden worden. Max ervaart het ook zo. Dit jaar maakt hij deel uit van de werkgroep Rekenen. Hij had daar niet om gevraagd, hij had gedacht ingedeeld te worden bij de werkgroep Nieuwe Geschiedenismethode. Vorig schooljaar was hij betrokken bij de werkgroep Techniek. Geen eer aan te behalen want anderen hebben het stokje inmiddels overgenomen. Rekenen dan maar. Het rekenonderwijs verloopt al jaren naar wens en een nieuwe methode hoeft ook niet aangeschaft te worden. Wat doe je dan in zo’n werkgroep. Ach, de onvermijdelijke enquête dan maar weer. Waar loopt u in de dagelijkse praktijk nog tegen aan, beste collega’s?



Strijd

Wat brengt het op? Al het vergaderen brengt een verbetering van de leerprestaties niet dichterbij. Het gaat er om dat het leerkrachtenteam laat zien dat er aan de weg getimmerd wordt. Bezig zijn, dus. Admiraal Helfrich had vanaf het veilige Ceylon kunnen bedenken dat zijn werkgroepje weinig kans had. Hij kon zich echter niet veroorloven de geschiedenis in te gaan als de admiraal die zich zonder strijd gewonnen gaf. De publieke opinie zou het hem nooit vergeven hebben. De resultaten van Max’ streven bereiken na filtering door de inspectie het publiek. Wat is een goede school? Een goede school is een school waar hard gewerkt wordt. Vallen de resultaten dan toch niet mee? Aan de inzet heeft het niet gelegen.



Dit was Max-Ik-Val-Aan-Volg-Mij-Kleinletter.



 

zaterdag 26 november 2016

Nadenken

























Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Rotterdam.



Straat

Het is maar een kort achteraf-straatje in Amsterdam, de Aert van Nesstraat. Anderhalf zwembad lang zo ongeveer. Dat is niet zo lang, maar ja, Aert was dan ook een Rotterdamse zeeheld. In die stad wordt hij qua straat beter herdacht, in ieder geval met een prominente plek in het centrum. Waar kan ik meer over hem te weten komen, vraagt u!?



Geschiedenisboekjes

De geschiedenisboekjes staan bepaald niet bol van de informatie als het om Aert gaat. Maar waar staan die tegenwoordig nou nog wel bol van. U kent Max’ problemen: het schoolvak geschiedenis is al zo uitgehold. Nou, Aert van Nes was steun en toeverlaat van Michiel de Ruiter. Als zijn baas het even niet meer zag zitten hield hij het hoofd koel. Tijdens alle Engelse oorlogen speelde hij zo zijn rol en ook daarbuiten heeft hij van zich doen spreken. Een praalgraf, zoals de Ruiter of Tromp, zat er niet in. Zijn pech was, dat hij van ouderdom overleed en niet in de strijd. Een steen in de vloer van een Rotterdamse kerk werd het en die kerk werd tijdens de tweede wereldoorlog ook nog eens getroffen door Duitse bommen. Zo is hij postuum toch nog “Killed in Action“.



Bord

Op de hoek van Aert zijn straat in Amsterdam is een bord bevestigd. Op dat bord een portret met daaronder een korte beschrijving van zijn persoon. Zo zijn er wel meer straten in Amsterdam. Vergeten staatslieden en dichters waar die straten naar vernoemd zijn worden zo met wat uitleg een klein beetje in herinnering gehouden. De samenstellers van de Canon van Nederland hebben bij gebrek aan beter hun toevlucht genomen tot de hoek van de straat.



Politiek

Onlangs is in de Nederlandse politiek een nieuwe partij opgestaan. Deze partij, DENK geheten, staat uiteraard pal voor een groot aantal belangwekkende zaken, maar niet voor de zaak van de geschiedenis. Een voorbeeld: straatnamen die men op wat voor manier dan ook zou kunnen associëren met het koloniale verleden, vindt men bij DENK aanstootgevend en zouden vervangen moeten worden. Zelfs de Admiraal de Ruijterweg mag dus niet meer zo heten. Betekent dit dat zijn graf in de Nieuwe Kerk er op termijn ook aan zal moeten geloven?



Bril

Historische gebeurtenissen laten zich niet zomaar uitwissen of herschrijven. De personen die er een rol in hebben gespeeld kun je, als je een dialectisch-materialistisch brilletje opzet, er niet eens verantwoordelijk voor houden. Toevallige gebeurtenissen zijn uitgesloten, de namen van hen die er een rol bij hebben gespeeld zijn willekeurig. Had Aert niet naast Michiel gestaan, dan had er wel een ander gestaan. Had Michiel er niet gestaan, dan... Die Engelse oorlogen zouden toch wel hebben plaatsgevonden, tijd en plaats van handeling had wellicht iets kunnen afwijken.



Cultuur

Wat ons land na een geschiedenis van eeuwen ook geworden mag zijn, het is en was in ieder geval wel vaak een aanlokkelijk toevluchtsoord voor politieke, religieuze en economische vluchtelingen. Wat zij aan cultuur met zich meebrachten is vrijwel nooit afgewezen en heeft zijn sporen nagelaten. Toegegeven, de gastvrijheid staat de laatste tijd wat onder druk, maar niet alleen bij ons. Om daar tegenover te stellen dat zoiets aan de straatnamen ligt of aan wat die vertegenwoordigen, is toch wel erg kort door de bocht. Sterker: Wie zijn doel wenst te bereiken door de geschiedenis te ontkennen bedient zich van middelen die erger zijn dan de kwaal. Maar ja, een land dat zijn geschiedenis zelf niet eert verdient misschien niet beter.



Lesgeven

Max vertelt zijn leerlingen graag verhalen en de mooiste verhalen gaan altijd over mensen, échte mensen. Zaken als kolonialisme en slavenhandel gaat hij daarbij niet uit de weg. Vaderlandsche geschiedenis, een typisch basisschoolvak, heeft zich sinds de jaren zestig afgewend van de mensen die er een rol in hebben gespeeld. Te chauvinistisch, was het verwijt. Het vak is, net als de meeste schoolvakken te analytisch geworden. Saai dus, vindt Max. Hij zou zijn leerlingen graag eens meenemen naar de Aert van Nesstraat voordat deze onder politieke druk verboden verklaard is. Van je fouten kun je leren, houdt Max zijn leerlingen voor. Fouten moet je niet weg willen denken, die fout is in het verleden wel vaker gemaakt met alle kwalijke gevolgen van dien. Dus DENK: Denk!



Dit was Max-cogito-ergo-sum-Kleinletter.

zondag 20 november 2016

Pesten

















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanaf de Noordzee.



Dreiging

Een derde wereldoorlog zou, zo oordeelden te tegenover elkaar staande partijen, waarschijnlijk het einde der tijden tot gevolg hebben. Uit veiligheidsoverwegingen werd die dan ook maar niet gevoerd. Gedreigd werd er wel: Russische raketten naar Cuba, een strijdmacht van de Verenigde Naties naar Korea, Vietnam.... En gepest werd er ook.



Trawlers

Regelmatig verschenen er tijdens de zogenaamde Koude Oorlog Russische vistrawlers op de Noordzee. Vol met spionageapparatuur, volgens de media. Voor een rijke vangst hadden ze hun heil immers beter elders kunnen zoeken. De Russische schepen zorgden er wel voor nèt buiten de territoriale wateren te blijven maar het was op het randje. Russische onderzeeërs maakten er in die tijd een sport van de kust van de Verenigde Staten zo dicht mogelijk te benaderen en ook in de lucht boven de Atlantische oceaan waren, in de vorm van “Bear“-bommenwerpers, de Russen nadrukkelijk aanwezig.



Verkenningsvluchten

De tegenpartij liet zich uiteraard ook niet onbetuigd. Verkenningsvluchten tot boven Moskou aan toe, de zogenaamde “Zesde Vloot“ die al het Russische scheepvaartverkeer tussen de Dardanellen en de Straat van Gibraltar opzichtig in de gaten hield, Amerikaanse onderzeeërs die tot schrik van de Russische legerleiding aantoonden dat de dreiging ook van onder het noordpoolijs kon komen...



Incidenten

Van echt uit de hand gelopen incidenten is het in die periode niet gekomen. De koude oorlog bleef een koude vrede. Het getreiter was het geblaf van twee hondjes die door hun baasjes stevig aan de lijn werden gehouden, die zich onder de atoomparaplu van Uncle Sam en Vadertje Rusland veilig wisten. Het laten zien van de tanden diende vooral om de tegenpartij alert te houden.



Veiligheid

Pesten is, voor zover het kinderen onder elkaar betreft, “not done“, althans als het aan de leerkrachten van die kinderen ligt. De gevolgen van pesten kunnen een mens de rest van zijn of haar leven achtervolgen. Dat willen de leerkrachten niet op het geweten hebben, zij staan pal voor de veiligheid van ieder kind. Maar wie of wat is eigenlijk een pester en wat zijn daar de gevolgen voor? Zijn er gevallen bekend van voormalig pestkoppen die zich uit gewetenswroeging voor de trein hebben geworpen? De statistieken vertellen het ons niet.



Paraplu

In Max’ jeugd telden de klassen vaak veertig leerlingen of meer en daaronder bevond zich in Amsterdam een behoorlijk aantal “straatschoffies“. Er vielen wel eens harde woorden, maar in het algemeen voelden de meeste kinderen zich toch wel veilig. Juf S. had zo haar maniertjes. In haar eentje verstond zij de kunst alle blaffende hondjes tegelijk aan het lijntje te houden. Zij was de paraplu die alle mogelijke daders en slachtoffers in de schaduw dwong, soms met zachte, soms met harde hand. Haar manier van doen dwong in elk geval diep respect af bij iedereen, tot de ouders aan toe.



Openheid

De hedendaagse leerling is veel meer een doe-het-zelver als het op wederzijdse gedragingen aankomt. Zelfregulering zullen we het maar noemen. Respect voor elkaar krijg je vooral als je elkaar goed leert kennen. Elkaar aanspreken op ongewenst gedrag is ook een onderdeel van de aanpak. Openheid is het devies en meester of juf is er nog voor noodgevallen.



Glasnost

Was de Soviet-Unie nou zo’n pestkop? Michail Gorbatsjov wilde graag laten zien dat dat niet zo was. Rusland had zich in z’n buitenland-politiek te lang laten leiden door een vastgeroest complex, het zogenaamde “omsingelingscomplex“. Ingesloten tussen hoge gebergten en bevroren zeeën was het altijd bang geweest buitengesloten te worden. De tanden laten zien en hard blaffen was daarop lange tijd het antwoord geweest. Glasnost, openheid, zou volgens Gorbatsjov een nieuwe tijd inluiden. De Muur ging eraan, het IJzeren Gordijn schoof open, men moest de Russen maar nemen voor wat ze waren.



Af

Het optimisme van Gorbatsjov hield geen stand. Uiteindelijk bleek het complex te complex en het Gordijn dreigt zich weer te sluiten. Terug bij af, dus. De pesterijen over en weer zijn al begonnen. Een Russische vloot voer ostentatief door Het Kanaal, Russische vliegtuigen vertonen zich weer boven de Atlantische Oceaan, een Nederlandse onderzeeër besloop een Russisch vliegdekschip. Waf, waf, woef.... Had zij nog geleefd, Max had zijn juf S. graag aan het hoofd van de Verenigde Naties gezien. Zij zou wel geweten hebben hoe je al dat hondse gedoe bezweert. Als hoofd van de UNESCO zou zij na het oplossen van alle problemen haar carrière hebben kunnen voortzetten, dan had het onderwijs ook nog van haar ervaring kunnen profiteren.



Dit was Max-Aangelijnd-Kleinletter


woensdag 9 november 2016

Invallen

















 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Kapelle.

Geschiedenis
De kinderen in Max’ klas vinden geschiedenis een leuk schoolvak. De meesten van hen zijn van Turkse en Marokkaanse afkomst en dat is bij sommige onderwerpen te merken. Neem de Tweede Wereldoorlog. Autochtone leerlingen schijnt deze periode toch meer aan te spreken, er is thuis over gesproken, opa en oma hebben het soms nog meegemaakt.

Marokko
Marokko deed niet mee, is de gedachte. Daar moet Max ze toch even uit de droom helpen. Er liggen zelfs Marokkaanse soldaten in Nederland begraven. Ze maakten deel uit van een vooruitgeschoven contingent Franse troepen dat dapper standhield in Zuid-Beveland, zelfs nadat het Nederlandse leger zich al had overgegeven. Het bekendste graf bevindt zich in het Zeeuwse Kapelle. Er zijn nog andere graven van Marokkaanse soldaten te vinden, het gaat dan meestal om soldaten die tijdens de mislukte expeditie naar Noorwegen of tijdens de evacuatie van Duinkerken zijn omgekomen en hier aangespoeld.

Moe
Frankrijk was in 1940 moe. Oorlogsmoe. De eerste wereldoorlog had zo ongeveer een hele generatie gekost en om de lieve vrede binnen de Franse grenzen te bewaren had de legerleiding het briljante idee opgevat om een greep te doen in de ruime invallerspool van koloniale soldaten. Na de verloren strijd tegen het Duitse leger werden deze soldaten in de Wochenschau met de nodige hoon neergezet als de oorzaak van de Franse nederlaag, als vooruitgeschoven kanonnenvoer. Maar niets was minder waar, want vechten konden ze, de kolonialen

Invallen
Max heeft zich bij de aanvang van zijn carrière menigmaal vooruitgeschoven kanonnenvoer gevoeld. Het was, net als nu, crisis, vijfendertig jaar geleden. Voor wie net van de onderwijzersopleiding kwam was er slechts invalwerk te vergeven. Max heeft het een jaar of wat volgehouden en er veel van geleerd en evenveel van afgeleerd. Bijna had hij er toen de brui aan gegeven en zijn plannen om het allemaal eens op te schrijven dateren al van die tijd. Aan zijn inzet heeft het allemaal niet gelegen.

Wet
Om misstanden en uitbuiting uit te sluiten is er een wet in het leven geroepen, de Wet Werk en Zekerheid. Voor de invaller in het onderwijs biedt deze het vooruitzicht snel aan een vast contract te komen. Na zes tijdelijke aanstellingen, al zijn ze maar voor een dag, moet de werkgever meer zekerheid aanbieden. Max gunt het de nieuwkomer, Max gunt het het onderwijs. De dagen dat de invaller een vogelvrij verklaarde was zijn voorbij. Of toch niet...

RTL
Het RTL journaal besteedde onlangs aandacht aan de problemen rond het invallen in het basisonderwijs. "Geen invaller te krijgen“, oreerde een ijlings opgetrommelde directrice. “Ze willen niet het risico lopen na zes keer aan een contract vast te zitten!“ Het zat diep, zoveel was duidelijk, maar om de schuld nu in de schoenen van de invaller te schuiven.... Eerlijk is eerlijk, op de website van RTL werd het genuanceerder uitgelegd.

Inzet
Aan de inzet van de invaller ligt het niet en heeft het nooit gelegen. Wie z’n loopbaan in het onderwijs begint strijdt als een Marokkaan in Zeeland, tot meerdere eer en glorie van alle vaderlandse kinderen ongeacht hun herkomst. Of de overwinning ook in zicht is? De tijd zal het leren.
Hier ligt Max Kleinletter, mort pour la patrie!
 



 
 

dinsdag 1 november 2016

Ongelijkheid















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Kota Radja.



Merdeka

Indonesia Merdeka! Indonesië moet vrij! Kolonialisme was ongelijkheid en aan die ongelijkheid moest in 1945 een einde komen. De manier waarop deed er niet zo toe, alle middelen waren geheiligd, iets dat net zo goed gold voor de tegenpartij, Nederland dus. De Indonesische voorman van de opstand, Soekarno, werd dan ook in eerste instantie weggezet als collaborateur. Collaborateur met de Japanse bezetter. Een paar jaar later werd hij neergezet als stroman van de communistische Soviet-Unie. Het was maar net hoe het uitkwam. Hoe dan ook: het werd oorlog!



Kolonie

Nederland had na de voorlaatste koloniale oorlog, begin twintigste eeuw, zijn wingewest redelijk behoorlijk weten te besturen. Dat gebeurde voornamelijk door een uit de kluiten gewassen ambtenarenapparaat. Gunsten werden verleend aan lokale adel en inlandse bestuursvormen en die zorgden er dan voor dat het volk zijn werk deed en de kassen van een groot aantal Nederlandse handelsondernemingen kon spekken. Het bestuur was dus gericht op het in stand houden van de traditioneel aanwezige ongelijkheid. Die hele structuur was van de grond gekomen in de periode dat Nederland voornamelijk liberale kabinetten kende. Liberalisme en gelijke kansen, het waren destijds al onverenigbare begrippen.



Socialisme

Ondanks dat het vaderlandse onderwijs de afgelopen drieëneenhalf jaar bestierd werd door een minister van de PvdA werd onlangs geconstateerd dat de kansen die de basisschool zou moeten bieden niet aan alle bevolkingsgroepen ten goede zijn gekomen. De ongelijkheid is in de achter ons liggende jaren zelfs toegenomen. De media weten dit vooral aan de inzet en de mondigheid van hoger opgeleide ouders en aan de bijlessen die zij voor hun kroost regelen. Max denkt dat er meer speelt. De liberale staatssecretaris aan wie onze minister het basisonderwijs heeft uitbesteed is er tijdens de regeerperiode in geslaagd het onderwijs volgens oud koloniaal recept te organiseren, tot op het niveau van de leerlingen aan toe.



Toetsen

Ambtenaren administreren. Onderwijsambtenaren vormen op deze regel geen uitzondering maar hoe leg je een ordentelijke boekhouding van leerprestaties aan als die niet in bedragen tot uitdrukking kan worden gebracht? Je brengt de verschillen in kaart! Toetsen, in een enorme variatie en indrukwekkende hoeveelheid, zorgen daarvoor. Kansen zouden dan moeten ontstaan uit de uitslagen van die toetsen omdat daarmee onderwijs op maat kan worden gerealiseerd.



Ouders

Iedere ouder weet dat kinderen die aan aparte taken worden gezet, maatwerk in de ogen van de school, zaken uit het reguliere onderwijsprogramma mislopen. Maatwerk maakt niet blij! Maatwerk maakt ook Max niet blij. De winst laat zich moeilijk meten, dat is één. Maatwerk is het resultaat van selectie, dat is twee. Op een nagenoeg zwarte school als die van Max is er geen koe zo bont of er is wel een vlekje aan. Maar ja, leg de directie of het bestuur maar eens uit dat al dat maatwerk achterstanden en ongelijkheid juist in stand houdt en zelfs versterkt. Bestaat niet, is het antwoord, de achterliggende bedoeling is toch goed!



Goede bedoelingen

De wereld gaat als gevolg van al die goede bedoelingen nog eens ten onder. Soekarno is er uiteindelijk aan ten onder gegaan en onder het Indonesische volk heerst nog steeds een hoge mate van ongelijkheid. Wat kost vrijheid? De miljoenen die minister Bussemaker in het vooruitzicht stelt zullen de problemen in het onderwijs niet gaan oplossen. Voor Mo en Achie wacht een schakelklasje. Het zaad voor de volgende koloniale oorlog hoeft nu nog slechts te ontkiemen. Waar zal die worden uitgevochten?



Dit was Max-Nee-Niet-Havelaar-Maar-Kleinletter.



maandag 17 oktober 2016

Schooltijden















Mijn naam is Max Kleinletter, onderwijsstrijdcorrespondent te Amsterdam, vanuit Westerbork.



Trein

De trein waarop de familie Frank naar Auschwitz getransporteerd werd vertrok op 3 september 1944. Dat was op een zondag. Vanaf maart tot september was er wekelijks een trein richting vernietigingskampen vertrokken en dat was altijd op dinsdag. Duitse Pünktlichkeit had ook in dit geval voorzien in een strak gehanteerde dienstregeling. Dat er in september van die dienstregeling werd afgeweken was een teken aan de wand. Luchtaanvallen ontregelden het treinverkeer toen al zodanig dat het laatste transport vanaf Westerbork tien dagen later plaatshad. Wie er was overgebleven of na die dag in het kamp belandde moet het evengoed niet gemakkelijk gehad hebben maar de kansen lagen gunstiger. Vader Frank, die als enige van de familie de kampen overleefde moet het als een wrede speling van het lot hebben gezien. Tíen dagen!!



Dienstregeling

Dat aankomst- en vertrektijden een mensenleven danig kunnen beïnvloeden is ook vandaag de dag merkbaar. De gebrekkige dienstverlening van de Nederlandse Spoorwegen zorgt vrijwel dagelijks voor ergernissen en vette krantenkoppen. Buiten de spits reizen, luidt het devies. Beterschap wordt beloofd maar tot het zover is dient de reiziger inschikkelijk te zijn. Maar zelfs dán! Een regenbui of gevallen blaadje heeft volgens de NS hetzelfde effect als de aanval van een eskader Thunderbolts tijdens de oorlog.



Scholieren

Scholieren en thuiswonende studenten behoren tot een bijzondere groep van getroffenen. Niet ieder dorp beschikt over een middelbare school en niet iedere student vindt de studie van zijn of haar keuze in de nabije omgeving. Hoe vroeg moet je de deur uit om voor het rinkelen van de bel de klasdeur of collegezaal bereikt te hebben? De NS is begaan met het lot van de leerling en heeft inmiddels een nieuwe dienstregeling aangekondigd waarin het huis-schoolverkeer met name wordt genoemd. Maar, geen koe zo bont... Voor de provincie Zeeland is het nieuwe schema geen verbetering.



Schooltijden

In Zeeland hebben de schoolbesturen de koppen zuchtend bij elkaar gestoken en geconcludeerd dat er niets anders overblijft dan de schooltijden maar aan te passen. Godgeklaagd, vindt Max. De rails líggen er toch! De Zeeuwse gedeputeerde van der Maas stelde onlangs dat de provincie bij iedere wijziging van de dienstregeling in het verleden steeds weer de pineut was. In een nog verder verleden moet Zeeland op dat gebied ook al niet erg verwend zijn geweest maar er is een lichtpuntje.



Kampioenen

De overheid streeft naar een gezond Nederland en om dat te stimuleren wordt topsport gestimuleerd. Voor de achtergestelde provincie wijzen de betrokken ministers naar een van haar bekendste inwoners. Voormalig wereldkampioen wielrennen Jan Raas moest in zijn jeugd immers noodgedwongen dagelijks tientallen kilometers tegen weer en wind in fietsen om zijn school te bereiken! Zo kweek je kampioenen!



Monument

De geachte gedeputeerde overweegt intussen een kopie van het monument van Westerbork bij de toegang van de provincie te plaatsen. Hier houdt alles op, is zijn gedachte. Met subsidie van monumentenzorg kan Zeeland zo symbool staan voor de vraag waarom de Reichsbahn destijds niet een beetje meer zoals de NS had kunnen functioneren en hoeveel slachtoffers dat gescheeld zou hebben.



Dit was Max-Geef-Mij-Maar-De-Fiets-Kleinletter.